The Alan Parsons Project - I Robot (1977)

Heb eindelijk begrepen dat het hele instrumentale middenstuk van 'The Voice' (de groove, koele bas, de hand claps, de strings, ... ) geinspireerd is op het arrangement van 'Papa Was A Rolling Stone' door The Temptations. Een beetje handige DJ kan zelfs een mash-up maken van die twee nummers. Ben ik de eerste die dat doorheeft of ... Am I late to the party?

Een sterk tweede Parsons album dat veel transparanter en toegankelijker klinkt dan hun opmerkelijke debuut. De focus is duidelijk meer verlegd naar op zichzelf staande songs, zoals de prachtige , vervreemdende, mysterieuze opener die goed past bij de thematiek. Er valt vanalles te beleven op deze plaat , als je er goed voor gaat zitten. Muziek uit andere tijden en toch wel een klassieker in de symfo van de jaren 70.

Één van de weinige APP albums die ik nog wel eens luister.
Er is werk van gemaakt en de inderdaad songmatigere insteek is geen bezwaar. In de toekomst zal nog meer bewezen worden dat hun singles commercieel genoeg waren om hits te worden.
Hier staan ook wel potentiële hits op, maar ik denk dat het nog te pril was en het 'project' te album minded om daar al mee door te breken.
Alleszins geslaagde plaat en The Voice met Steve Harley is vooral ook leuk omdat het feitelijk Papa Was a Rolling Stone van The Temptations persifleert.

Heb het album jaren in huis gehad maar uiteindelijk toch van de hand gedaan. Heb alleen Turn of a friendly card en Gaudi gehouden. Die hou ik namelijk wél het hele album vol. Deze I robot niet. Nooit slecht en altijd smaakvol maar...kwee nie. Het beklijft dan toch weer net niet op de één of andere manier.

Een knappe set papier, karton en plaatjes voor nog geen 175 euro. En dat terwijl ik met de extended remaster van 2007, als ik me goed herinner, al best blij was. Wat voegt het toe? Een betere mix, een intensere luisterervaring, terwijl je gerimpelde handen door het gladde boekwerkje glijden? Gerimpeld ja, de meeste kopers zullen de jongste niet meer zijn. Ik moet er toch wel een beetje om lachen. En waar moet zo'n boekje dan wel over gaan? Hoe gezellig het was in de studio? Ik hou het toch maar gewoon bij de 1 CD, die is ook weer opgepoetst verkrijgbaar. Dat kan geen kwaad.

Een verzuchting die me uit het hart gegrepen is. Natuurlijk, het is een vrij land, en iedereen moet doen waar hij zin in heeft en wat 'm aantrekt, maar ik heb het persoonlijk ook wel gehad met al die boxsets. Ik ben er in de begintijd nog wel een beetje in meegegaan. Het ziet er allemaal strak uit natuurlijk, maar inderdaad: wat voegt het uiteindelijk toe? Je moet wel een heel grote fan van een bepaald album zijn wil je hiertoe overgaan.

In de meeste gevallen gaat het inderdaad om oudere liefhebbers die - zoals ik bij dit album - de originele LP kochten in de jaren zeventig, later de CD, nog later de geremasterde CD met bonustracks. En dan ben ik nog zo'n type die die drie geluidsdragers allemaal wil houden, want er zit best een groot verschil tussen de LP (klaphoes, teksten, esthetiek van een vinyluitgave) en die twee CD's. De remaster laat de details meer tot zijn recht komen, maar is wat meer 'opgepompt', waardoor het ontbreekt aan de dynamiek, die de originele CD-uitgave dan weer wél heeft.

Ik laat het daar dus bij. Om m'n portemonnee wat te ontzien, en omdat ik veel van het bonusmateriaal hoogstens 1 of 2 keer draai. Maar ook omdat omdat mijn overigens ruime behuizing geen plaats meer biedt voor al die boxsets. Loopt nou niemand tegen dat laatste probleem aan na een slordige vijftig jaar verzamelen, vraag ik me dan af?

Ik stel me een vitrine voor in de vrijgekomen slaapkamer - de kids zijn het huis uit - voor al dat speciale bonusspul. Want je wilt het zien en tegelijk stofvrij houden - terwijl je met witte handschoentjes op een gepast tijdstip de platen uit de hoes haalt, oplegt en aandachtig beluistert. Een leuke hobby voor zestigers met teveel vrije tijd. (nog 5 jaar, dan mag ik ook meedoen ).

Haha, nou, we zitten duidelijk in precies dezelfde leeftijdsfase en persoonlijke omstandigheden. Ook hier nog vijf jaar te gaan en ook hier is de grootste slaapkamer van het huis inmiddels omgeturnd tot een door geluidsdragers gedomineerde mancave.

Die vitrine voor de posters, boekjes, knikkers en andere parafernalia, dat zie ik nog niet zo snel gebeuren. Maar hoewel ik mijn werk nog altijd met veel plezier doe, zie ik uit naar de tijd dat ik op de door jou geschetste manier meer en vaker van mijn muziekcollectie kan gaan genieten. Al dan niet met witte handschoentjes. Zover ga ik tot dusver niet, maar ik ga altijd wel bijzonder zuinig en zorgvuldig om met al mijn platen en CD's, dus misschien is het wel een goed idee.

Een zestiger met teveel vrije tijd? Nou dat valt wel mee, 'k ben na mijn pensionering drukker dan toen ik nog in loondienst was van mijn laatste werkgever. Toen was werken "een must", nu is ander werk "een goed betalende hobby" . En inderdaad, ik heb "een man-cave" waar ik mooi spul heb liggen. De superdeluxe box van "I Robot" ontbreekt nog. Lijkt mij wel zeer de moeite waard. Maar ja, € 175 is een flinke uitgave, ook voor de zestiger die zijn schaapjes op het droge heeft. Ik denk er nog even over na...

Nee! Ik hoef er helemaal niet over na te denken! Eind jaren '70 kocht ik "I Robot" op lp en draaide het album destijds veelvuldig. Zojuist heb ik die oude lp met al z'n tikken weer eens gedraaid op mijn oude vertrouwde platenspeler. Het toverde een big smile op mijn gezicht, net als in vroeger tijden. Te vaak ben ook ik gezwicht voor een superdeluxe uitvoering van welk album dan ook. Wel leuk maar ook niet meer dan dat. Dus nee hoor, geef mij mijn oude lp uit mijn tienerjaren. Volgens mij is het gewoon armoede troef. Er worden tegenwoordig weinig of geen albums uitgebracht die er ècht toe doen. Daarom maar superdeluxe boxen van oude albums. Je moet er diep voor in de buidel tasten en de toegevoegde waarde is m.i. nul komma nada.

Toch vreemd dat wanneer je een special editie album op verjaardag krijgt hem ineens meer de moeite vind dan wanneer je hem zelf zou moeten kopen! Ik ben het met jou eens dat al die extra,s en special edities nauwelijks iets toevoegen, tenzij er nummers bijkomen die ze destijds niet de moeite vonden, maar nu wel als extra toegevoegd hebben! Om dezelfde reguliere nummers in tig verschillende versies te hebben, heb ik ook niets mee, want uiteindelijk kom je toch steeds weer bij het reguliere album uit!

ricardo, ik neem dat je "Status Quo Live 1977" bedoeld? Tja, waarom de ene jubileum uitgave wel en de andere niet? Het zal te maken hebben met de grote liefde voor een bepaald album . "Voor je verjaardag krijgen" of "zelf kopen" maakt voor de waardering niet uit.