The Alan Parsons Project - I Robot (1977)

Zo, weer helemaal eens met Bikkel, dat spaart mij een hoop schrijverij.

Hij geeft in de eerste twee zinnen niet aan welke hij het beste vindt, ik kies openlijk voor Tales. Maar nog met een finishfoto want I Robot is helemaal niet slecht.

Vooral het einde bekoort mij zeer, dat begint bij Nucleus en eindigt bij wat ik het hoogtepunt van de cd zou willen noemen: Genesis enz.

Daarna was het bij TAPP gebeurt met de klassieke benadering en de chaos in de muziek: voortaan alleen nog maar mondjesmaat en liever helemaal niet meer.

En daar hoef ik dan helemaal niets meer aan toe te voegen...

Mooi stuk werk weer van Parsons. Zit evenwichtig in elkaar rondom het thema. Total eclipse is een bijzondere uitschieter.

Don't let it show is later ook nog eens heel mooi vertolkt door Pat Benatar.

Voor mij de twee na beste Parsons.
( Tales is de allerbeste)

voor mij de allerbeste parsons. door het epische machinale sfeertje. geniale sf georienteerde teksten en soms het haast funkachtige hihat geluid van de drums. ontzettend pakkende cd. slechts op de foet gevolgd door zijn bijna even sterke voorganger. ik zou hier eigenlijk een lange review moeten posten. weet je wat dat doe ik nog. die hebben jullie van mij tegoed

p.s laat ik nou niet de bijtende schoonheid van don't let it show vergeten. een van de beste nummers die ik gehoord heb.

Deze CD vond ik in een Spaanse supermarkt, in een mooi kartonnen overhoesje, tezamen met Eye In The In The Sky, voor een gesammtprijs van 6 euro. Zelfs voor een niet-APP-liefhebber vond ik dat nog wel schappelijk, temeer omdat ik juist deze twee albums eigenlijk niet ken.

Dit album bevalt me alvast een beter dan hun kazige prog-opera's. Een beetje Styx-achtig is het soms. Hij zal wel rond de drie uitkomen.

??????

Zie mijn berichten bij Friendly Card en hoe-heet-die-andere-ook-alweer. Er is mij zelfs nadrukkelijk afgeraden om in de rest te duiken, maar als ze de albums voor praktisch geen geld weg gaan geven moet ik wel .

En het spijt me, maar ik denk iedere moment dat er iemand MR ROBOTO! gaat roepen. Of waarom spijt me dat trouwens? Is een prima nummer van Styx.

Ach Omsk, ik vind een bespreking van I robot natuurlijk prima.

Maar graag duidelijkheid en geen appels met peren vergelijken. Kazige prog-opera's? Ik weet niet wat je bedoeld.

Mr. Roboto van Styx en het Alan Parsons project? Behalve dan de robot op de hoes niet met elkaar te vergelijken muziek en bands.

Een magere 3 sterren doet het ergste al vrezen.

Maar voor het overige zie ik de recensie graag tegemoet!

Zeker een prima nummer... jammer dat de rest van dat album de tand des tijds zo slecht doorstaan heeft.

Tand des tijds? Ik vind juist dat alle APP albums stukken beter klinken dan zijn tijdgenoten. Nummers als The Voice, Some Other Time, Breakdown, Don't Let It Show en Genesis Ch. I V. 32 klinken nog als een klok.

Volgens mij heeft hij het over Styx...

Killroy was not here....

Ik had het inderdaad over Styx... maar ik vind dit ook wel met afstand het meest gedateerde (en daarmee ook zwakste) APP-album, al ben ik met mijn anderhalve ster misschien wat erg streng (daar gaan we nog even over nadenken). Enkel het titelnummer kan me hier werkelijk bekoren.

Overigens... is The Voice ooit voor een van de eerste series van Bassie en Adriaan gebruikt?

Het feit dat je Bassie en Adriaan keek en vervolgens met 1,5 ster op de proppen komt voor I robot zegt eigenlijk meer dan genoeg.

Is hier nog een zinvolle discussie mogelijk?

I robot is één van de meest markante cd's van The Alan Parsons project. De cd's van het project zijn eigenlijk tijdloos; ze bedachten thema's, projecten, die helemaal los stonden van de tijd waarin ze werden gemaakt.

Dat is één van de redenen dat 'gedateerd' helemaal geen rol speelt bij The Alan Parsons project. Gedateerd ben je, als je muziek speelt die specifiek gericht is op de tijd waarin je dan leeft, zonder ook maar enig oog hebt voor de duurzaamheid er van.

Daar zijn heel wat voorbeelden van te geven, maar die discussie hoort bij I robot niet thuis.

Ik zou me eens verdiepen in The Alan Parsons project en de thema's die zijn bedacht (en bezongen).

Ja hoor, die vraag staat namelijk los van de eerste constatering. Ik ken deze plaat al jaren en vind het domweg niks, variërend van nummers die op zich niet slecht zijn, maar niet mijn smaak (I Wouldn't Want to Be Like You) tot het laatste kwartier wat toch echt wel héle erge kitsch is. Is daar nog een zinvolle discussie over mogelijk?

Zulke aanmatigende praat... ik had jou toch iets hoger zitten, musician.

Nou, die titel zou ik persoonlijk liever toedichten aan het debuut omdat we daar nog echt over een rock-album kunnen spreken. Latere albums word het allemaal toch wel wat poppier. Niet dat daar iets mis mee is overigens.

Ja, dat wel.

Ik wil direct aannemen dat je het werk van The Alan Parsons van begin tot het einde kent. Uiteraard heb je dan persoonlijke favorieten en mindere platen.

1,5 ster kun je alleen geven voor hemeltergend slechte platen.

Als onderdeel van één van de 10 studio cd's van Alan Parsons (die in redelijk korte tijd zijn gemaakt, 10 jaar) is het onmogelijk één van deze cd's op 1,5 ster te zetten, tenzij je ál het werk van TAPP niet hoger waardeert dan 2 sterren.

Maar dan kun je je weer afvragen waarom je je er dan mee bezig houdt.

I robot is juist een interessante brug tussen Tales of........... en Pyramid.

Mijn opmerking was helemaal niet aanmatigend bedoeld, het lijkt mij eerder een welgemeend advies. Maar "heel erge kitch" voor het laatste kwartier (terwijl dat muzikaal toch redelijk aansluit bij The House of Usher van de voorgaande cd) blijft een opmerkelijke reactie voor een doorgewinterde APP kenner, net als 1,5 ster.

Meteen één nuancering: Ammonia Avenue zou ik eerst vaker moeten beluisteren. De rest ken ik wel redelijk tot goed, met waarderingen van 2,5 tot 3,5 sterren. Redelijke waarderingen, maar aangezien de muziek mij gedeeltelijk ook wat 'opgedrongen' is, had ik er puur uit mezelf misschien de helft van gekend.

Voor "hemeltergend slecht" hebben we ook de 1,0 en 0,5 nog. We hebben tien stemmogelijkheden, laten we ze alle tien gebruiken.

Ik kan me op zich wel vinden in je observatie van de parallel tussen het debuut en deze plaat. In het algemeen hoor ik TAPP toch het liefst als de 'band' die goede popliedjes met geraffineerde arrangementen maakt en die kant komt vooral op Pyramid (maar ook op de meeste volgende platen) goed uit de verf... maar op de eerste helft van Tales eigenlijk ook. Het 'klassieke' stuk aldaar is zeker geen perfecte compositie, maar ik kan er toch goed naar luisteren. Op deze plaat vind ik beide vormen niet goed uit de verf komen, dus ja, dan eindig je met de laagste score van het repertoire.

Oke, no hard feelings.

Dit doet me denken aan een quote van Jim Kerr van Simple Minds, die een paar weken terug in de Humo stond:

"ik sprak eens met Fish, zanger - nou ja, zingende clown - van de volkomen terecht vergeten groep Marillion, die zelfs op hun beste momenten een doorslagje van Genesis waren. Fish sprak na twintig seconden al de onsterfelijke volzin: "Jim, als je mijn teksten nog eens nauwgezet analyseert, zul je merken dat..". "Mijn teksten": gewauwel over elfen en draken! En nauwgezet analyseren! En nog eens, alsof ik dat infantiele new-age-gezwets nog eens zou doornemen. Pretentieuze drol! En waar is hij nu? Onder vrienden hebben we dat zinnetje jaren gebruikt: "Bono, als jij mijn teksten nauwgezet analyseert..".

Ik heb al met al nog geen zinnig woord over I robot van je vernomen.

Tja, jij roept drie keer dat ik een uitgebreide bespreking beloofd heb, maar ik heb dat nog geen één keer gezegd.

Daar wacht ik dan maar op!

"I Robot (1977)" gedateerd? Na ruim 30 jaar heeft "I Robot (1977)" nog niets van zijn oorspronkelijke glans verloren. Met anderhalve ster wat streng? Ik zou eerder zeggen: "een beetje dom". Maar ach.... over smaak valt niet te twisten.
"I Robot (1977)", ik maakte kennis met het album toen ik een jaar of 17, 18 was. Samen met de albums "Pyramid", "Eye in the Sky" en "Gaudi" beschouw ik "I Robot (1977)" als The Alan Parsons Project hoogtepunt. Mooi en tijdloos. 4,5****

Dan moet Jim "Night of the Proms" Kerr voor de aardigheid eens naar Fish' laatste plaat "13th Star" luisteren. VELE malen relevater dan het tenenkrommende "Graffiti Soul"...

ik vind marrillion toch een zeer goede band hoor. hoewel ik ook wel van het geluid van simple minds hou. back on topic dan maar.

I robot klassieker van de bovenste plank geen discussie over mogelijk.

En ik moest nog een recensie schrijven ...
Zou ik durven of nog even de kat uit de boom kijken?

Toch eerst nog even dit ...

Klinken albums die "met hun tijd" mee waren niet altijd "gedateerd"?
En moeten wij ons niet een beetje verplaatsen in de tijdsgeest van toen?

Meer nog, als popmuziek ons iets kan leren over hoe
de mens 30 jaar geleden naar de wereld keek, dan hebben
wij met Alan Parsons Project een goudmijntje in handen.

Minder conceptalbum dan zijn voorganger Tales ...
en ook minder dan Parsons en Woolfson voor hogen hadden.
Maar een muzikaal zeer rijk album dat een resem aan nieuwe (anno
jaren zeventig) muziekstijlen integreert in de symfonische rock.

Nu ben ik toch al bezig met recenseren.
Eerst nog eens opnieuw beluisteren en dan terugkeren.

Om je 4**** in 5***** te wijzigen?

Neem om de juiste woorden te vinden.
Ik luisterde een paar maanden geleden intensief en heel wat composities
zijn zo in te puzzelen in het muzikale landschap van de 70s.

Even memoriseren welk nummer ik waar precies plaatste.

I Robot zelf weet ik nog: Jean-Michel Jarre met een potige vuist.

Mooie plaat. Het ontdekken meer dan waard.
Tot nu toe moest ik het altijd doen met een Best Of van Alan Parsons.

Maar ook de albums zijn de moeite waard. Heb er nu 3 verslonden (de eerste, deze en Eye In The Sky).

Heerlijk, die oude schatten opgraven....