The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)

Hmm, dan had ik dus net de verkeerde versie Bedankt voor de info!

Los van het feit dat ik ze allemaal in de kast heb staan, was dit het laatste album van APP dat ik nog als een relevante release ervaarde. Pareltje vind ik Nothing Left to Lose en Time had zo op een album van Pink Floyd kunnen staan. Niet zo vreemd natuurlijk, gezien zijn producersrol voor Darkside of the Moon.

Het maakt verder natuurlijk niet echt uit. Je speelt het toch af.

Dit album ademt, zoals alle goede albums, een hele unieke sfeer uit.
Iets mysterieus (Something is wrong, in this house today) en wanhopigs (The Turn of a Friendly Card).
En nummers die over tijd gaan doen het bij mij meestal wel goed, want tijd is toch een raar ding in het leven. Mooie tekst, al haalt hij het zowel tekstueel als muzikaal lang niet bij die van Pink Floyd.

Maar dat hoeft ook helemaal niet. Dit is een heel fijn album, niet geniaal, daar is hij net wat te poppy voor, maar zeker heel goed.

Deze plaat heeft een heel eigen sfeer. Muzikaal is het vergelijkbaar met Pink Floyd, maar de sfeer is toch wel weer wat anders dan de Pink Floyd platen die ik ken. Mooi plaatje.

Wilde deze verhogen van 4,0* naar 4,5*. Blijkt dat mijn stem gewoon weg was.

Een poging tot censuur, dat kan niet anders.

Mijn eerste album van alan parsons ik vond hem zo mooi dat ik daarna alle albums van A.P.P. heb gekocht + de albums die hij heeft geproduceerd zoals die van Pink Floyd( Dark Side of the moon ), Pilot (eerste 2 Albums),Al Stewart( Modern times en year of the cat) , John Miles(rebel) en Cockney Rebel (Psychomodo en The Best Years....).
Toch blijf ik dit album een van de mooiste vinden.

Deze vind ik de beste cd van hun. Helaas staan er op elk APP album wel een paar hoofdpijn nummers, zo ook hier een nummer: I dont wanna go home. Dat is dus weinig voor een hele cd, kortom: topper. Vooral The Ace of Swords en Nothing to Lose en uiteraard het titelnummer zijn favoriet.

Uitstekend album van een band waarbij ik steeds meer het vermoeden krijg dat hun muziek me prima ligt. Ook hier weer die mystieke sfeer en het vergen van geduld dat hun platen zo kenmerkt.

Zowaar nog muziek uit een tijd dat je door de meeste artiesten nog serieus werd genomen.

Ik zet hoog in met een 5. Heerlijk album met misschien zelfs nog groeipotentie!

Ook weer een wat wisselvallig album van APP, maar nog enigsinds sterker dan Eye in the Sky. Het begint met twee verwisselbare nummers, om vervolgens met het epische Time aan te komen. I Don't Wanne Go Home is aardig, maar niet meer dan dat. Maar dan komt The Gold Bug, wat toch wel tot het beste werk van APP hoort. En dan gaan we over op het geweldige The Turn of a Friendly Card, verdeeld over vijf hoofdstukken. Dat hele nummer is een achtbaanrit, wat een fantastische afsluiter! En dan schiet de waardering voor dit album ineens omhoog.

Zowieso zat er een voldoende voor dit album aan te komen, dit is voor mij jeugdsentiment, mijn pappa draaide dit erg veel. Time werd op zijn begravenis gedraaid. Heb er nu nog steeds, na al die jaren, moeite mee om het te beluisteren.

Een aantal zeer sterke songs moeten in het geheel lijden onder de wat zwakkere, helaas. Toch zeker 3,5*.

Sterk conceptalbum. Enige album van APP dat in Parijs werd opgenomen en met een Duits orkest werd ingespeeld. Toch doet het allemaal oer-Brits aan. De plaat bevat een aantal kippenvelmomenten als Nothing left to lose en Time al heb ik bij dat laatste nummer het gevoel dat Pink Floyd wel erg duidelijk tot inspiratie heeft gediend.

Mooiste stuk van de plaat is de monumentale opener May be a price to pay Wat een schitterende opbouw zit hier in! Het titelnummer in twee versies vind dan weer wat vlak van compositie.

De remaster uit 2008 klinkt bijzonder goed: transparant en helder, maar de bonustracks voegen weinig toe en zijn alleen interessant voor wie een kijkje in de keuken wil nemen. Zijn de eerste ruwe mixen beter dan het eindresultaat? Nee, natuurlijk niet, maar ja het CD'tje moet vol om de kopers het idee te geven dat ze iets bijzonders in handen hebben.

Wat een heerlijke tijd was dat (1979/80) toen er nog zulke prachtplaten uitkwamen. Je raadt het al: hier speelt een stukje jeugdsentiment mee.

The Alan Parsons Project kende ik enkel van een verzamelalbum dat mijn vader vroeger regelmatig draaide. Bij het luisteren van dit nummer bleek ik alle nummers al te kennen, kennelijk was dat bandje dat mijn vader had aardig uitgebreid.

Dit is een uitstekend conceptalbum. Mooi gespeeld, sterke melodieën, mooi in elkaar gezet. De delen van The Turn Of A Friendly Card vormen een mooi geheel. Behoorlijk toegankelijke muziek. Een album dat mij niet snel verveelt. Het album is dan ook een mooi geheel. Het past bij elkaar, het ademt dezelfde sfeer uit. Goede prestatie!

Games People Play, The Gold Bug en onderdeel vier van The Turn Of A Friendly Card (Nohting Left To Lose) zijn mijn favorieten. Maar ja, je mag maar twee gele sterren uitdelen.

Van kinds af aan fan geweest van APP en dit was de eerste kennismaking. Ik weet niet of het een meesterwerk is, maar als geheel doet mij dit het meeste. Mooie symfonische pop, betere productie vond je in die tijd niet (in de popmuziek dan). Tegenwoordig noemen we dit glad en saai maar ik denk dat dat afbreuk doet aan het oeuvre van Parsons/Woolfson. Ik zit ook altijd tijdens de Top2000 hierop te wachten: 'There are unsmiling faces...'. Niet alleen uit jeugdsentiment maar ook op basis van de kwaliteiten van dit album, een 5.

De spijker op z'n kop. Hoogstaande muziek inderdaad. Dat velen (ik heb zelf ook even zo'n tijd gehad) het nu saai noemen ligt aan de tijdsbeleving. We zijn gewend geraakt aan een hoog tempo van prikkels en 'beats per minute'. Cultuurshock als je weer even terugschakelt, maar dat zegt dus meer over onze cultuur nu dan over de kwaliteiten van Woolfson en Parsons. Ouwemannenpraat, vrees ik. Dat moet dan maar.

Prima plaat van APP.Mooie heldere productie en uitstekende composities.Ook een leuk thema om te gebruiken.Ik ben bekend met bijna al hun albums ,maar ik vind deze toch wel het meest uitgebalanceerd.Alleen Freudiana sla ik nog íets hoger aan,maar dat komt omdat dat thema mij zeer aanspreekt.De suite op dit album is echt magistraal mooi en ook Time is in zijn eenvoud een prachtig liedje.4 sterren met kans op meer

Ik ga dit album nog eens opnieuw beluisteren.

Hoewel het met Games People Play, Time, The Gold Bug en de titelsong
absolute toppers bevat, bleef het bij altijd wat in de schaduw van I Robot, Pyramid
en de twee opvolgers. Maar hier blijven ondertussen lovende kritieken binnenstromen.

Ik ga deze ook nog maar eens herbeluisteren dan. Eye In The Sky vond ik maar mager, afgezien van een enkele topper. Misschien toch wat te ver weggezak, deze APP.

Bij mij zit Pyramid nu een week in de speler. Grote kans dat dit de opvolger gaat worden. Blijft prima muziek.

Dit album én Pyramid beschouw ik als de twee beste van APP. Maar ik kan toch ook niet zeggen dat het daarna gedaan was.

Het titelnummer ooit eens als single opgevist uit de uitverkoopbakken bij de V& D voor 1 gulden en nu zo'n dertig jaar later de hele elpee gehoord.Hoewel niet echt mijn muziek valt het me niet tegen,mooie afwisselende concept plaat die zeker naar meer smaakt.Vind het in ieder geval beter klinken dan hun latere wat bekendere werk.

Als het naar meer smaakt, moet je zeker Pyramid eens proberen, frolunda.

Zal ik doen,alhoewel die tales of mystery an imagination me ook wel interessant lijkt als Poe fan.

Dan met je die niet laten liggen natuurlijk.
Ik vind het debuut iets meer hebben van een soundtrack.
Pyramid sluit volgens mij muzikaal het beste aan op Friendly Card.
Het album ertussen, Eve, is minder sprankelend. I Robot is ook de moeite.

En vanaf The Silence and I zitten we natuurlijk op het wat commerciëlere spoor.

Deze Turn met 0,5 * verhoogd. Aanleiding is dat ik een mooie 4 LP box van TAPP in handen heb gekregen wat weer aanleiding was om de afgelopen tijd de albums weer eens goed te beluisteren en tegen elkaar af te zetten. Na het wat zwakkere Eve (vooral het gezapige zingen irriteert me daar) is Turn toch wel een sterker album wat m.i. als typisch TAPP kan worden gekenmerkt. De mysterieuze en typische muzikale kenmerken (soms wat barok achtig) zijn goed te horen op Turn. Prachtalbum.

Prachtalbum inderdaad. Vooral de sterke contrasten doen het goed. Enkele stevige rockballads, het dromerige, goed van Pink Floyd geleende Time, het barokke Ace of Swords, het klassieke titelnummer Turn of a friendly Card en de mysterieuze instrumental The Gold Bug die weer dichtbij Pyramid staat.

Mooie box Broem!

Geleend niet echt natuurlijk. Alan Parsons heeft zelf ook meegewerkt aan de tot stand koming van The Dark Side of the Moon natuurlijk. Maar inderdaad, daar hoor je wel goed in terug dat hij zijn ervaringen daar gebuikt heeft in zijn eigen Project !

Ik hoor geen enkele overeenkomst tussen Time van Pink Floyd en die op deze plaat?

Ik ook niet, of het moet puur en alleen de titel zijn.

Niet de titel, maar luister eens naar Us and Them, dan zijn er duidelijk overeenkomsten. Verder gebruikt APP hier lange noten, vertragende melodielijnen zoals we die ook kennen van PF. De lyrics zijn bij APP een stuk vriendelijker dan Time van PF.vergelijk bijvoorbeeld deze fragmenten:

Goodbye my friends,
Maybe forever
Goodbye my friends,
The stars wait for me
Who knows where we shall meet again
If ever
But time
Keeps flowing like a river (on and on)
To the sea, to the sea

Een lieflijk afscheid; vrienden tot ziens. Tijd is hier een vriend. Pink Floyd gebruikt meer grimmige beelden. De mens verslijt hier aan de tijd. De tijd is een bedreiging, staat voor zinloosheid en het leven ontglipt je.

Tired of lying in the sunshine
Staying home to watch the rain
You are young and life is long
And there is time to kill today

And then the one day you find
Ten years have got behind you
No one told you when to run
You missed the starting gun

And you run and you run
To catch up with the sun
But it's sinking

Time als metafoor voor de naderende dood:

The sun is the same
In a relative way
But you're older

Shorter of breath
And one day closer to death

Every year is getting shorter
Never seem to find the time

Zoiets zouden Woolfson en Parsons nooit laten zingen. Zij willen beschouwen maar gaan niet tot de uiterste consequentie. De tijd gaat voorbij, definitief, maar nihilisme kennen ze niet. Het moet leuk blijven. Niet voor niets wordt APP wel de lichtgewicht versie van Pink Floyd genoemd.

Overigens, er is nog steeds discussie over de bijdrage van Parsons bij de opname van The Dark Side of the Moon. Ik denk dat zijn aandeel bescheiden was. Parsons was hier technicus en dat is toch heel wat anders dan een producer. Toch ook niet geheel onbelangrijk. Ik denk dat Parsons de geluidseffecten op deze plaat geweldig heeft laten klinken. Maar creatief zat hij er niet in naar mijn mening.