The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)

Dit album stond ooit in MuMe-toplijsten (zelfs in de MuMe top 250) maar nu niet meer. Kortom, het kan wat goede beoordelingen gebruiken. Wat is jouw waardering, Musician, hiervoor?

Excuus! Voor het eerst een puntenwaardering vergeten.

Geen 5 sterren, dat is te gortig.

Dit blijft na al die jaren toch één van de betere van The Alan Parsons Project. Qua muziek zit hier nog een duidelijk verhaal in. Iets wat op latere albums minder werd.

Gaande weg de tijd, merk ik dat APP aan belangstelling begint te winnen. Daar waar het jaren stil is geweest rond de band, kwamen in 2007/2008 de geremasterde edities uit van de oorspronkelijke platen, waardoor deze band weer aan aandacht won. Dit doet mij goed, omdat met name het eerdere werk van APP zeer zeker de moeite waarde is. De prachtige arrangementen met een goed productie- en stemgeluid (niets dan lof voor mr Alan Parsons zelf) maakte deze band tot een groot succes wat nu weer groeiende is.

Turn Of A Friendly Card is voor mij samen met Tales Of Mistery and Imagination het beste wat deze band heeft voortgebracht. Ik hoop dan ook maar dat meer mensen deze band zullen blijven ontdekken, want dat zou hun niet in de koude kleren komen te staan als ze van dit genre houden.

Grappige combinatie. Geen I robot of Pyramid?

Nee, nee, die zouden echt daarna komen. Wat de twee platen imo gemeen hebben zijn de geweldige arrangement. Turn Of A Friendly Card i-v en The Fall Of The House of Usher zijn hier voorbeelden van. Symphonie orkest meets pop/rock.

Ja, dat is waar. I robot en Pyramid hebben 'losstaande' nummers, terwijl dat bij The Turn...... en Tales of..... meer één geheel vormt, een arrangement dus, met elkaar.
Maar orkestraal komt I robot meer in de buurt bij Tales of..., dacht ik. En dat vind ik dan weer het meest boeiend!

The Fall of the House of Usher grenst zo'n beetje aan het beste dat TAPP heeft gemaakt.

Ach, het is misschien een beetje lood om oudijzer; de eerste 5 cd's van The Alan parsons project zijn sowieso goed, Eve is dan wat minder imo. Eye in the sky is het meest verkocht, veel bewierrookt. Toch vind ik daarvan ook alle nummers weer niet even goed.

Ik hoop van harte niet, met al wat er gaande is in muziek-land met de loudness war blijf ik zo ver mogelijk weg van enige zogezegde "remasters" die zogezegd beter geluidskwaliteit brengen.

Inderdaad, alsjeblieft geen remaster van dit album. Als ze dan wel iets specials willen doen met dit album is er een versie op de markt brengen waarvan de aluminium reflectielaag vervangen is door een gouden wat voor een veel beter geluid zorgt. Dus handen af van de knoppen.

Begrijp ik jullie goed, Jazzthieve en Gerards Dream, dat jullie liever geen geremasterde versie van TToaFC willen, alleen de oorspronkelijk uitgebrachte versie?

Dus bovengenoemde cd en titels zijn eigenlijk uit den boze? Bijzonder. Ik dacht juist dat de cd veel beter klonk, na een behoorlijke facelift.

Loudness war, schrijft Jazzthieve. Wat is daarvan precies het probleem?

Van mijn kant begrijp je me goed. Vind het over het algemeen zonde als iets door het mixen haar originele glans verliest. Ietsje oppoetsen mag. Bijvoorbeeld ietsje meer laag mag wat vroeger niet kon met de lp, omdat de master dan te vaak vervangen moest worden. Maar zoals ik al eerder schreef handen af van de knoppen.

Misschien interessant om te vermelden dat The Turn of a Friendly Card ook op HDAD/DVD-audio is uitgebracht. Helaas niet multi-channel (5.1) maar op stereo. Desalniettemin klinkt het wel als een klok. Dat moet ik wel want dit is mijn nr. 1 album aller tijden en dat zal ook wel altijd zo blijven.

dynamo,

Omdat ikzelf gisteren weer even into Alan Parsons was,
vroeg ik me af hoe jij (kort en bondig) de andere albums
zou rangschikken. Ik zie dat Tales ook in je top 10 staat.

Mijn rangschikking van Alan Parsons Project, Alan Parsons (solo) en Eric Woolfson (solo):

1. The Turn of a Friendly Card - Alan Parsons Project
2. Tales of Mystery and Imagination - Alan Parsons Project
3. Freudiana - Freudiana/Eric Woolfson
4. On Air - Alan Parsons
5. Ammonia Avenue - Alan Parsons Project
6. Eye in the Sky - Alan Parsons Project
7. Gaudi - Eric Woolfson
8. I Robot - Alan Parsons Project
9. Try Anything Once - Alan Parsons
10. Pyramid - Alan Parsons Project
11. Eve - Alan Parsons Project
12. Poe (More Tales Of Mystery and Imagination) - Eric Woolfson
13. A Valid Path - Alan Parsons
14. Vulture Culture - Alan Parsons Project
15. The Very Best Live (US Release) - Alan Parsons
16. Gaudi - Alan Parsons Project
17. The Time Machine - Alan Parsons
18. Gambler - Eric Woolfson
19. Stereotomy - Alan Parsons Project

Dit jaar komen er 2 albums van Eric Woolfson, de APP-componist, uit.

Een onconventioneel lijstje, maar dat is juist boeiend.

Het verbaast me dat het solo-werk van Alan Parsons, dat ik met een vriendelijk woord 'slapjes' zal noemen, zo hoog staat (4,9,13)

Wie kiest voor de 'stevigere' tak van Alan Parsons en Eric Woolfson, zoals de nummers 1 en 2 van Dynamo d, verwacht niet zulke (relatief) lage plaatsen voor I Robot, Pyramid en de Poe versie van Eric Woolfson.

En eindigen met het voor APP zeer stevige Stereotomy op nummer 19 is dan ook helemaal uit den boze, qua logica dan, natuurlijk, niet de persoonlijke voorkeur van Dynamo d, hij mag het helemaal zelf weten.

Zelf een ander lijstje, Dazzler? Ik ben nu wel benieuwd.

Ik vind dat lijstje van dynamo (waarvoor dank) ook intrigerend.
Om dezelfde redenen die musician aanhaalt.

Ikzelf ben het meest vertrouwd met hun 4 commerciëlere albums.
The Turn of a Friendly Card, Eye in the Sky, Ammonia Avenue en Vulture Culture.

De eerste drie zijn de beste, de vierde een uitloper van de derde.
Maar nooit zijn het in mijn ogen 5 sterren albums, er zit altijd matiger
tot zwakker songwerk tussen .... daarom compileer ik het liefst zelf.

The Turn of a Friendly Card vind ik wel het meest geslaagde
conceptalbum (met nadruk op concept) naast Tales (alhoewel
hun debuut nog niet die typische Parsons popsound heeft).

Eye in the Sky heeft de meeste klassiekers, maar Ammonia Avenue
en in mindere mate Vulture Culture hebben de sterkste popsongs.

Daarnaast ken ik ook Pyramid behoorlijk goed.
Van de overige albums ken ik alleen maar de nummers
die je op menig verzamelaar van Alan Parsons Project aantreft.
Op die eerst albums klinken ze nog wat mainstream 70s symfo rock.
Vanaf The Turn of a Friendly Card vinden ze hun eigen geluid.

Het CDtje dat ik gisteren voor mezelf maakte, gaat als volgt.
Sirius / Eye in the Sky / The Silence and I / Mammagamma / Old and Wise /
Let's Talk about Me / Days Are Numbers / Hawkeye / The Same Old Sun /
Prime Time / Since the Last Goodbye / Don't Answer Me / Pipeline / Ammonia Avenue /
Games People Play / Time / The Gold Bug / The Turn of a Friendly Card

De meest gekende nummers wellicht .... ideaal voor bij een goed boek.

Ook op zich een goede en begrijpelijke compilatie, op basis van wat je voor handen hebt.

Mezelf als ook een fervent compileerder beschouwend, adviseer hier toch ten strengste (!) de aanschaf van Tales, I Robot, Pyramid en ook Eve.

Deze zijn, als 'thema', minder goed te compileren maar het werk is als zodanig venijniger en beter.

En deze cd's zullen jou, je bent toch ook een grote fan van Mike Oldfield, wel eens meer kunnen aanspreken, schat ik in.

Jammer genoeg is dit een beetje een vergeten plaatje in mijn kast. Ik draai hem amper, terwijl hij er toch al een tijdje staat. Jammer, kom ik nu tot de conclusie. Want hij blíjft goed!

De opener is werkelijk prachtig. Het zet meteen een zeer goede sfeer, en duurt voor mij veel te kort. Het zou van mij makkelijk 10 minuten mogen duren! (hoewel je dat natuurlijk ook niet zeker weet, aangezien je niet weet wat ze er dan tussen zouden frotten)

Games People Play is voor mij een echt Alan Parsons nummer. Vrolijk, blij, opbeurend. Erg leuk. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat het nummer me op het eind iets gaat vervelen.

Time daarentegen zeker niet. Hier komt de sfeer die in het eerste nummer is neergezet weer in zekere mate terug, wat natuurlijk een groot pluspunt is. Dit hoort volgens mij tot 'de groten van Alan Parsons', maar om eerlijk te zijn vind ik de opener beter. Time vind ik iets te gezapig en langzaam.

I Don't Wanna Go Home is het minste nummer van de plaat. Het komt op mij over of Alan Parsons hier een rock-nummer wilde laten horen. Maar voor mij is dat helemaal niet geslaagd. Die gitaarsolo past niet bij de rest en stoort me alleen maar. Nee, jammer.

Nummer 5 is dan weer erg mooi. Die fluit aan het bezig van het nummer maakt me weer blij zegt: 'Dit belooft wat!'. En dat doet het ook, het is het op een na kortste nummer op het album (niet dat alles zo ver uit elkaar ligt (met uitzondering van het titelnummer dan)), maar dat is niet erg. Het is instrumentaal, iets wat ik altijd wel kan waarderen. Het mystieke komt weer terug, dit is Alan Parsons zo als ik hem horen wil!

Het titelnummer. Ja, een prachtig nummer natuurlijk, dat in zijn geheel meer dan 10 minuten klokt. Het wekt bij mij associaties met de Middeleeuwen op. Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar voor mij is het positief, nu pas kan ik dan ook dat mystieke in de vorige nummers plaatsen, iets wat natuurlijk ook wel positief is, en wat het album meer samenhang geeft.
Het is een prachtig nummer dat alle essentiële 'Alan Parsons elementen' in zich heeft. Wat ik hier mee bedoel is, dat ik zulke nummers verwacht, wanneer ik besluiten naar de beste man te gaan luisteren. Hij voldoet aan mijn verwachtingen, maar overtreft ze echter niet.

Al met al kan ik concluderen dat het jammer is, dat ik deze plaat zo weinig draai. Het is een erg goede plaat, een van de betere die de man heeft gemaakt.
De plaat is echter niet erg verrassend, nergens wordt ik van mijn stoel geblazen, niets. Gewoon goed. Daarom ga ik ook voor een gewoon goede score: 4 sterren

Leuk om nog eens een liefdevolle recensie te lezen.

Mijn remastered exemplaar zit samen met nog enkele andere APP CDs
vast in de Engelse sneeuwstorm ... voor een prik gekocht op ebay
en had ondertussen al lang hier moeten zijn ... dedju toch.

Pyramid arriveerde vorige week gelukkig wel al.
Lees aldaar voor mijn bevindingen ... hij viel veel beter mee
dan ik had gehoopt.

Ik ben niet echt een fan van Alan Parsons, hoewel ik wel het meeste ken en vooral de muzikale waarde ervan weet te waarderen. Maar echt raken doet het mij zelden. Waar ik wel heel blij mee ben is het nummer Time, omdat het bewijst dat tijdloosheid en betrekkelijke saaiheid goed samen gaan. Want laten we eerlijk zijn - een beetje landerig klinkt het wel. Maar, en daar draagt de tekst zeker aan bij, het brengt mij in een beschouwende stemming waarbij lang verloren gewaande sentimenten naar boven komen. Grappig dat een lied met die titel zo tijdloos kan zijn...
Ik vind dat TAPP sowieso erg goed is in het schrijven van songs waarbij de structuur erg vlak is (clean?) maar die toch weten te ontroeren. Neem nou Silence And I van Eye In The Sky of Don't Answer Me van Ammonia Avenue.
Deze schijf herbergt een hernieuwde poging tot orchestraal werk. Ik moet zeggen dat dat, i.t.t. The Fall Of The House Of Usher, mij totaal niet boeit. Ik vind de zanglijn erg gezocht ("Tuhurn of a friendly Cahard") en ten lange leste zelfs irritant. Vraag mij niet waarom - wie kan echt zijn gevoel met woorden ondebouwen? - maar kant twee (ja, ik heb de lp nog) bezorgt mij als geheel het verkeerde kippenvel.
Nee, geef mij hun songs. En daarvan vind ik op deze plaat Time veruit de beste.

Jammer dat je het nummer niet kan waarderen: de tekst loopt misschien niet overal even lekker (zo ook bij de tweede regel and a wheel in perpetual motion, wat mij doet afvragen of de tekst er pas later bij was bedacht) maar de zang zelf, melodie en orchestratie vind ik zeer geslaagd en maken die schoonheidsfoutjes in de tekst meer dan goed. Ook de andere nummers kan ik wel naar luisteren (vooral Games People Play), al is het jammer dat I Don't Wanna Go Home niet de sfeer van zijn intro kan vasthouden, en zo toch wel uit de toon valt.

net gekocht, eerste indruk: valt tegen terwijl ik Pyramid heel erg goed vond. misschien verandert het na wat meer luisterbeurten.

Inderdaad, de melodie is prachtig maar de manier waarop dit nummer wordt gezongen (en dan met name dat "cahard") bezorgt mij ook intense jeuk...

Joa, dit album is (net als hun debuut) helemaal niet aan mij besteed. Zou ik er goed aan doen Eye in the Sky binnen te halen, of moet ik het hier maar bij laten wat dit project betreft?

Ik denk dat je het hier maar moet bij laten.
Want zowel de meer symfonische kant (debuut)
als de meer poppy kant (Card) spreken jou niet aan.
Dan blijft er echt niet veel meer over ... vrees ik.

Ik sluit me bij dazzler aan. The Turn of a Friendly Card is al zo'n 25 jaar mijn favoriete album met van begin tot eind heerlijke nummers. Ik blijf het een meesterwerk vinden. Vooral de titelzong, en die vind ik steengoed gezongen door Chris Rainbow.

Het ís onmiskenbaar één van de betere cd's van het APP, ik heb net een halfje verhoogd op basis van geluid en aanvullingen van de geremasterde versie.

Wie deze cd niet aanspreekt, vindt dat ook van de andere APP platen. Misschien nog mijn onbetwistte APP meesterwerk Tales of mystery and imagination.

Eye in the sky is zeker niet beter dan The turn of a friendly card. Wel geluidstechnisch, om het ingewikkeld te maken.

Weet je wat, ik draai gewoon deze nog één keer. Softe georkestreerde rock kan er bij mij soms nog wel in, maar dit klinkt mij zo nep-pompeus dat het glazuur me soms van de tanden springt. Ergens anders plaatste ik al mijn associaties met Power Metal, een genre dat bol staat van gezapige potsierlijke liedjes met dikke drums - alleen heeft TAPP geen dikke drums.

Maar ik beoordeel nog steeds vanuit mijn eerste indruk, dus wie weet vallen er nog stukjes op de plaats .

Kan in dit geval nooit kwaad.

Toch benieuwd, wat het verschil is tussen normale 'softe georkestreerde rock' en 'nep-pompeus dat het glazuur van je tanden springt'.

Dan denk ik aan nummers als Sebastian (Cockney Rebel), Sowing The Seeds Of Love (Tears For Fears) en misschien ook wel Old And Wise. Kazige nummers met die prima geschreven zijn, tot de nok toe zijn volgepropt en tóch overeind blijven.

Maar je kunt ook een nummer maken met een niet al te hoogstaande zanglijn, en pompeuze teksten over zwaarden en draken en dergelijk spul. Als je dát in een dikke laag cellofaan wikkelt en er een groots orkest achter plakt, dan ligt de kitsch er wat mij betreft té dik bovenop.

Kwestie van: gebruik je de bombast om het nummer te stutten, of om de zwaktes van het nummer en de thematiek te verhullen.