The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)

Ik denk dat je nog even geduld moet hebben, alle cd's van APP worden vanaf vorige week opnieuw uitgegeven. Geheel geremasterd en met gemiddeld 4 a 5 bonustracks voor een prijs van nog geen 10 euro. De 1ste drie zijn inmiddels uit (i robot, vulture c. en Eye in the sky)

Bedankt vigil! Dan zal ik nog even geduld hebben. Voor een 10'tje wil ik dit album graag geremasterd op cd hebben. Mijn LP heeft inmiddels wat last van ouderdomsverschijnselen.

Wie kan mij vertellen wat de release datum wordt van de geremasterde versie van dit album. Ik kan het werkelijk nergens vinden! Help!

Maarten, dit is webadres van APP-site en daarop staan ook het releaseschema:
http://www.the-alan-parsons-project.com/schedule.php

The Turn of a Friendly Card zal volgens dit schema in juni van dit jaar met de extra's worden uitgebracht.
Dit is mijn nr. 1 album aller tijden en kan dus ook niet wachten tot het zover is.

Prachtig, bedankt!! Ik heb hem alvast gepre-ordered bij bol.com

Gaat dat wel goed? Ik zie de geremasterde versie nog niet in de voorverkoop bij Bol.com. Volgens mij is pre-orderen van The Turn of a Friendly Card (expdanded edition) nog niet mogelijk. Let goed op het releasejaar. Dat moet 2007 zijn.

Ja het klopte wel hoor, ze hebben hem nu alleen van de site afgehaald ofzo. Had ze ook al gemaild over de release datum, maar heir had ik geen reactie op. Zal ook nog wel even duren voordat ik hem heb als die pas in juni uitkomt

Hellup, dringend stemmers voor The Turn of a Friendly Card gezocht:
http://www.musicmeter.nl/forum/4/2306

Ik heb al gestemd hoor dynamo d

Ik zag het.
Kan toch niet waar zijn, dat dit album in deze fase er al uit vliegt. Dan zit er geen enkel APP-album meer in de progrock k.o..

Dat zou inderdaad jammer zijn, vooral dit album

Ik zie dat de behandeling nog niet helemaal is aangeslagen...

The Turn of a Friendly Card heeft als thema gokverslaving. Dus 't wordt, zo vrees ik, een lange behandeling.

Wat een heerlijk album! Ik luister hem zeker een paar keer per week. Uitschieter op dit album is natuurlijk "The Turn Of A Friendly Card", en dan met name de solo van part II. Die trompetten... heerlijk! Maar wie denkt dat "The Turn Of A Friendly Card" het enige mooie nummer op dit album is heeft het in mijn ogen mis. "Time" en "May Be A Price To Pay" zijn verder geweldige nummers op deze plaat, die in de kast van van de ware muziekliefhebber niet mag ontbreken.

Amen to that son! Ik luister deze plaat nu toevallig ook weer even en besef me dat dit pure emotie is. Vooral het symfonische deel op de B-kant van dit album, BRILJANT & GENIAAL!!!!!!! Misschien eens tijd voor een uitgebreiden recensie voor dit album!

Prachtig album. Met name de titeltrack is een prachtige dromerige song, maar ook Time is een hoogtepunt.

4,5

Nostalgische gevoelens krijg ik bij dit album.
Games People Play, The Gold Bug en het titelnummer doen het hem voor mij. The Gold Bug nog in de muziekles gespeeld, vroeger!

Het beste album van APP.

Voor mij, het beste album dat APP gemaakt heeft. Draai het nog steeds vrij vaak. hele mooie produktie ook.

Zeker een van de betere, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Tales of Mystery and Imagination, hun meest experimentele plaat.
Maar de titelsong, Games People Play en the Gold Bug zijn wel hoogtepunten op deze LP die inmiddels ook bij mij slijtageverschijnselen begint te vertonen.

***/12

Geniale plaat. Gisteren de LP gekocht in goede staat en het is me toch echt genieten!

Vorgie week eindelijk, na slechts een half jaar uitstel, de geremasterde versie van deze plaat gekregen. Heerlijk om zomaar even op te zetten en het is genieten geblazen bij iedere noot. Een heerlijk muzikaal album, wat 28 jaar na dato nog steeds fantastisch uit de verf komt!

Voor de muziek van The Alan Parsons Project moet ik wel 100 procent in de juiste bui zijn. Anders krijgt het van mij het stempel van gelikte muziek zonder inhoud. Dit wil echter niet automatisch zeggen dat het werk van dit project slecht is of zo, maar op de één of andere manier zit er een mentaal gipswandje tussen Parsons en mij waardoor het niet kan overkomen.

Zo'n album als The Turn of a Friendly Card is behoorlijk sfeervol te noemen. Het doet mij denken aan een film over wat er gebeurd in casino's en andere gokhuizen. De gelukkige verhalen van grote winsten en aan de andere kant de zware verliezen die er plaats vinden. In het laatste geval zie ik dan ook een gokker alleen in zijn onderbroek naar huis gegaan. De goed geproduceerde muziek van Parsons versterkt dit beeld nog eens.

Hierdoor is dit album een soundtrack geworden van een film waarvan ik in mijn hoofd de regie voer. Hierdoor wisselen beelden van vreugd en droefheid elkaar constant af. Zei het spannend danwel emotioneel. Door deze factoren is dit best een afwisselend album te noemen. Dit album komt bij mij niet al te vaak uit het cd-rek, maar als het in de speler zit is het toch altijd opnieuw genieten geblazen van deze tijdloze muziek die een heel eind richting meesterwerk zit. Al bij al een mooi album.

Frappant dat ondanks de laatste stemmen, deze plaat toch nog maar 3,60 gemiddeld heeft. Mooie recensie trouwens Gerards Dream!

Ten eerst bedankt voor je compliment. Ja, en dan het gemiddelde van 3,60 voor deze plaat. Ik denk dat er niet veel meer in zit. Dit gegeven baseer ik op het feit dat er voor een beetje betrouwbare opinie peiling zo'n 10 procent van de bevolking maar hoeft te worden ondervraagd wat ze geen stemmen en dit al een redelijk beeld geeft van de einduitslag.

Ik vind de muziek van Alan Parsons helemaal niet slecht,maar de voltreffers zijn voor mij toch echt de eerste 2 albums.Tales of mystery and imagination en I Robot.Hier staan wat mij betreft de spannendste en meest sterke nummers op.Vanaf Pyramid vind ik het allemaal nogal veel voortborduren op eerder werk en de aardigheid is er voor mij wel af dan.Muzikaal is het helemaal in orde en productietechnisch een lust voor het oor,maar op een bepaald moment verwacht je alleen iets meer uitdaging en een poging tot andere uitvalswegen.Ik mis dat op dit album en nog velen die er zouden volgen van de Alan Parsons project.Met de 1e twee albums ben ik tevreden.

THE TURN OF A FRIENDLY CARD

Het eerste album waarin APP de overstap maakt van meer traditionele seventies symfonische rock naar een typisch eigen geluid. Qua conceptalbum misschien hun best uitgebalanceerde product.


May be a Price to pay is een geslaagde opener zonder veel franjes. Mooie combinatie van rockelementen en orchestratie.

Games People play is een klassieker. Een upbeat meezinger met krachtige vocalen en een leuke elektronische basis.

Time is de tweede klassieker van het album. Een prachtige ballad met de hypnotiserende zandman stem van Woolfson die je meevoert in een tijdloze droom.

I don't wanna go Home heeft een intrigerende piano-intro. Daarna wordt het een wat kleurlozere rocksong. Op de valreep geslaagd, mede door het rijke arrangement.

The Gold Bug is een gewaagde instrumental. Er wordt even geflirt met Morricone, maar al snel valt hun nummer in zijn typische, aan Jean Michel Jarre verwante APP plooi.

The Turn of a friendly Card (part one) is eigenlijk de derde klassieker op deze sterke plaat. Heel mooie zanglijn en een fraai, bijna "barok" arrangement.

Nothing left to lose is het enige nummer in de suite dat naast het titelnummer kan staan. En eerlijk gezegd staat het veel sterker als een apart lied dan als onderdeel van.


Niet nodig om te onderstrepen dat de andere delen van de suite mij minder kunnen bekoren. Ook de reprise van het titelnummer is overbodig vind ik. De 7 nummers die ik selecteerde staan samen op een zelfgemaakte CD met liedjes uit EYE IN THE SKY.

Goede plaat van de projectgroep. Het titelnummer draagt het album voor een groot deel, maar daarom heen hebben we ook nog het vlotte Games People Play en het goede The Gold Bug. Ik heb hem niet meer, maar bewaar nog wel leuke herinneringen aan dit werkstuk.

Zoals altijd eigenlijk te clean pour moi, maar stiekem kan ik liedjes als The Gold Bug en The Turn Of A Friendly Card toch wel waarderen. Zal de plaat echter niet gauw integraal opzetten.

Helemaal mee eens, inclusief de mening over Tales of mystery and imagination.

The turn of a friendly card was in ieder geval weer stukken beter dan voorganger Eve, vooral ook omdat het orkest van Andrew Powell weer eens wat uitgebreider aan de bak mocht.

We hadden in onze handen mogen knijpen als AP en EW het niveau van The turn......... hadden weten te handhaven. Maar helaas.