The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)

Dit album staat in mijn top 10, voornamelijk vanwege 16.21 minuten ademloos luisteren aan het einde, ofwel mijn absolute nummer één allertijden.

[begin liefdesverklaring]
The Turn of a Friendly Card leest als een heel goed boek. Het eerste deel (part I) is meteen het bekendste. Het intro is - zoals bij de meeste symfonische stukken van AP - meteen erg pakkend. Ik vind het altijd zo jammer dat juist deel I in allertijdenlijstjes staat en dergelijke, want het nummer is na deel I gewoon nog niet af. Moet ook nog niet natuurlijk...
Deel twee (Snake Eyes) lijkt in eerste instantie weinig met TTOAFC deel I te maken te hebben en klinkt afzonderlijk een beetje AOR-achtig. Afzonderlijk is het niet zo heel bijzonder, maar in de context...
Voor deel drie geldt een beetje hetzelfde als Snake Eyes, afzonderlijk vind ik het niet heel onderscheidend, en dit is bij uitstek een (instrumentaal) verbindingsstuk naar wat nog komen gaat.
Met deel vier (Nothing Left to Lose) begint de finale van het nummer langzaam vorm te krijgen. In het begin onderschatte ik dit deel altijd een beetje, maar eigenlijk is het - op de finale van TTOAFC Part II na - het mooiste gedeelte van het nummer. Er komen een paar fantastische instrumentale overgangen in voor, waarbij ook het thema uit Snake Eyes via een reggae(!)achtig overgangetje weer naar voren komt.
Dit alles luidt de grote finale in. De laatste instrumentale minuten doen het hem helemaal, onovertroffen, welk een prachtige melodie! Hoogtepunt is als de blazers er nog een keer bij invallen. Wow!
[einde liefdesverklaring]

De rest van het album vind ik overigens minder. Games People Play vind ik erg goed, Time is me wat te sloom en de instrumentale gedeeltes doen me niet heel veel. Maar ja, enige compensatie is er dus wel...

Voor de muziek van The Alan Parsons Project moet ik wel 100 procent in de juiste bui zijn. Anders krijgt het van mij het stempel van gelikte muziek zonder inhoud. Dit wil echter niet automatisch zeggen dat het werk van dit project slecht is of zo, maar op de één of andere manier zit er een mentaal gipswandje tussen Parsons en mij waardoor het niet kan overkomen.

Zo'n album als The Turn of a Friendly Card is behoorlijk sfeervol te noemen. Het doet mij denken aan een film over wat er gebeurd in casino's en andere gokhuizen. De gelukkige verhalen van grote winsten en aan de andere kant de zware verliezen die er plaats vinden. In het laatste geval zie ik dan ook een gokker alleen in zijn onderbroek naar huis gegaan. De goed geproduceerde muziek van Parsons versterkt dit beeld nog eens.

Hierdoor is dit album een soundtrack geworden van een film waarvan ik in mijn hoofd de regie voer. Hierdoor wisselen beelden van vreugd en droefheid elkaar constant af. Zei het spannend danwel emotioneel. Door deze factoren is dit best een afwisselend album te noemen. Dit album komt bij mij niet al te vaak uit het cd-rek, maar als het in de speler zit is het toch altijd opnieuw genieten geblazen van deze tijdloze muziek die een heel eind richting meesterwerk zit. Al bij al een mooi album.

THE TURN OF A FRIENDLY CARD

Het eerste album waarin APP de overstap maakt van meer traditionele seventies symfonische rock naar een typisch eigen geluid. Qua conceptalbum misschien hun best uitgebalanceerde product.


May be a Price to pay is een geslaagde opener zonder veel franjes. Mooie combinatie van rockelementen en orchestratie.

Games People play is een klassieker. Een upbeat meezinger met krachtige vocalen en een leuke elektronische basis.

Time is de tweede klassieker van het album. Een prachtige ballad met de hypnotiserende zandman stem van Woolfson die je meevoert in een tijdloze droom.

I don't wanna go Home heeft een intrigerende piano-intro. Daarna wordt het een wat kleurlozere rocksong. Op de valreep geslaagd, mede door het rijke arrangement.

The Gold Bug is een gewaagde instrumental. Er wordt even geflirt met Morricone, maar al snel valt hun nummer in zijn typische, aan Jean Michel Jarre verwante APP plooi.

The Turn of a friendly Card (part one) is eigenlijk de derde klassieker op deze sterke plaat. Heel mooie zanglijn en een fraai, bijna "barok" arrangement.

Nothing left to lose is het enige nummer in de suite dat naast het titelnummer kan staan. En eerlijk gezegd staat het veel sterker als een apart lied dan als onderdeel van.


Niet nodig om te onderstrepen dat de andere delen van de suite mij minder kunnen bekoren. Ook de reprise van het titelnummer is overbodig vind ik. De 7 nummers die ik selecteerde staan samen op een zelfgemaakte CD met liedjes uit EYE IN THE SKY.

Jammer genoeg is dit een beetje een vergeten plaatje in mijn kast. Ik draai hem amper, terwijl hij er toch al een tijdje staat. Jammer, kom ik nu tot de conclusie. Want hij blíjft goed!

De opener is werkelijk prachtig. Het zet meteen een zeer goede sfeer, en duurt voor mij veel te kort. Het zou van mij makkelijk 10 minuten mogen duren! (hoewel je dat natuurlijk ook niet zeker weet, aangezien je niet weet wat ze er dan tussen zouden frotten)

Games People Play is voor mij een echt Alan Parsons nummer. Vrolijk, blij, opbeurend. Erg leuk. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat het nummer me op het eind iets gaat vervelen.

Time daarentegen zeker niet. Hier komt de sfeer die in het eerste nummer is neergezet weer in zekere mate terug, wat natuurlijk een groot pluspunt is. Dit hoort volgens mij tot 'de groten van Alan Parsons', maar om eerlijk te zijn vind ik de opener beter. Time vind ik iets te gezapig en langzaam.

I Don't Wanna Go Home is het minste nummer van de plaat. Het komt op mij over of Alan Parsons hier een rock-nummer wilde laten horen. Maar voor mij is dat helemaal niet geslaagd. Die gitaarsolo past niet bij de rest en stoort me alleen maar. Nee, jammer.

Nummer 5 is dan weer erg mooi. Die fluit aan het bezig van het nummer maakt me weer blij zegt: 'Dit belooft wat!'. En dat doet het ook, het is het op een na kortste nummer op het album (niet dat alles zo ver uit elkaar ligt (met uitzondering van het titelnummer dan)), maar dat is niet erg. Het is instrumentaal, iets wat ik altijd wel kan waarderen. Het mystieke komt weer terug, dit is Alan Parsons zo als ik hem horen wil!

Het titelnummer. Ja, een prachtig nummer natuurlijk, dat in zijn geheel meer dan 10 minuten klokt. Het wekt bij mij associaties met de Middeleeuwen op. Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar voor mij is het positief, nu pas kan ik dan ook dat mystieke in de vorige nummers plaatsen, iets wat natuurlijk ook wel positief is, en wat het album meer samenhang geeft.
Het is een prachtig nummer dat alle essentiële 'Alan Parsons elementen' in zich heeft. Wat ik hier mee bedoel is, dat ik zulke nummers verwacht, wanneer ik besluiten naar de beste man te gaan luisteren. Hij voldoet aan mijn verwachtingen, maar overtreft ze echter niet.

Al met al kan ik concluderen dat het jammer is, dat ik deze plaat zo weinig draai. Het is een erg goede plaat, een van de betere die de man heeft gemaakt.
De plaat is echter niet erg verrassend, nergens wordt ik van mijn stoel geblazen, niets. Gewoon goed. Daarom ga ik ook voor een gewoon goede score: 4 sterren

Na aanleding van jou bericht (dynamo d) maar weer eens opgezet en ik werd gelijk weer verliefd op deze plaat. De vocalen, de muziek, het concept en de prachtige productie, maken deze plaat niet alleen de beste van The APP, maar tevens ook één van mijn persoonlijke favorieten.

Stem weer verhoogd naar de terechte 5.0*

@ dynamo d: de HDAD is er één voor op het verlanglijstje! En ik maar blij zijn met mijn geremasterde cd

Soms kijk je rond op zolder en vind je iets leuks, ik kwam deze CD tegen en de naam kwam me wel bekend voor. Alan Parsons is namelijk de producer van Dark Side of The Moon van Pink Floyd. Dus gelijk in de CD-speler gestopt.

Het album opent met best wel foute synths, maar daarna gaat het lekker verder met een heerlijk basloopje in May Be A Price To Pay. Maar dit nummer klinkt erg gedateerd, vind ik. De zang is wel erg sterk op dit nummer.

Daarna komt Games People Play, begint gelijk met dubbele zang. Daarna vind ik het nummer een beetje erg fout. Voor de rest wil ik hier niks over zeggen.

Dan komt het eerst echt goede nummer, namelijk Time. Time, is flowing like a river zingt Eric Woolfson. Voor de rest is dit nummer lekker rustig en zweeft lekker door.

I Don´t Wanna Go Home klinkt dan wel lekker met goede gitaar en lekkere basloopjes en drums. Voor de rest gebeurt er niet zo veel in het nummer.

The Gold Bug is instrumentaal. Begint weer erg lekker met een goed basloopje en daarna wat synths er over heen te laten spelen. Voor de rest kabbelt dit nummer een beetje door, maar het is wel goed.

Dan zijn we aangekomen bij het titelnummer The Turn of A Friendly Card van 16 minuten lang. Turn of A Friendly Card (Part 1) is gewoon goed om het nummer mee te openen, maar dan komt er een verrassende wending met Snake Eyes, wat erg lekker klinkt. Voor de rest blijft dat hetzelfde en er komt nog een goede gitaarsolo. Dan komt Nothing Left To Lose wat heel rustig begint en wordt gezongen door Eric Woolfson, hem vind ik de beste stem hebben op dit album. Ik zie dat de man jammer genoeg op 2 december 2009 is overleden. Ja hoor, weer heel goed. De stukken die hij zingt behoren tot de beste op het album. En rond de 12 minuten komt er ineens een reggaegitaarpartij (anders kan ik het niet zeggen) en gaat het weer terug naar een stuk van Snake Eyes met een heerlijke gitaarsolo, de beste van het album. En dan gaat het weer terug naar het begin, de stem van Chris Rainbow klinkt een beetje zeikerig, vooral als hij on the turn of a friendly card zingt.

Wel een goed album, maar het klinkt zwaar gedateerd en te overgeproduceerd. Hoogtepunten van het album zijn het titelnummer en Time. Minder vond ik Games People Play en The Gold Bug. Zou het titelnummer er niet opstaan, werd het 2,5 ster, maar nu wordt het 3 sterren dankzij The Turn of A Friendly Card.

Moet het titelnummer niet gewoon één geheel zijn, bij mij is het op de CD gewoon één nummer en daarvoor wil ik het als favoriet markeren, dat kan nu dus niet.

Dit album ademt, zoals alle goede albums, een hele unieke sfeer uit.
Iets mysterieus (Something is wrong, in this house today) en wanhopigs (The Turn of a Friendly Card).
En nummers die over tijd gaan doen het bij mij meestal wel goed, want tijd is toch een raar ding in het leven. Mooie tekst, al haalt hij het zowel tekstueel als muzikaal lang niet bij die van Pink Floyd.

Maar dat hoeft ook helemaal niet. Dit is een heel fijn album, niet geniaal, daar is hij net wat te poppy voor, maar zeker heel goed.

Ook weer een wat wisselvallig album van APP, maar nog enigsinds sterker dan Eye in the Sky. Het begint met twee verwisselbare nummers, om vervolgens met het epische Time aan te komen. I Don't Wanne Go Home is aardig, maar niet meer dan dat. Maar dan komt The Gold Bug, wat toch wel tot het beste werk van APP hoort. En dan gaan we over op het geweldige The Turn of a Friendly Card, verdeeld over vijf hoofdstukken. Dat hele nummer is een achtbaanrit, wat een fantastische afsluiter! En dan schiet de waardering voor dit album ineens omhoog.

Zowieso zat er een voldoende voor dit album aan te komen, dit is voor mij jeugdsentiment, mijn pappa draaide dit erg veel. Time werd op zijn begravenis gedraaid. Heb er nu nog steeds, na al die jaren, moeite mee om het te beluisteren.

Een aantal zeer sterke songs moeten in het geheel lijden onder de wat zwakkere, helaas. Toch zeker 3,5*.

Van kinds af aan fan geweest van APP en dit was de eerste kennismaking. Ik weet niet of het een meesterwerk is, maar als geheel doet mij dit het meeste. Mooie symfonische pop, betere productie vond je in die tijd niet (in de popmuziek dan). Tegenwoordig noemen we dit glad en saai maar ik denk dat dat afbreuk doet aan het oeuvre van Parsons/Woolfson. Ik zit ook altijd tijdens de Top2000 hierop te wachten: 'There are unsmiling faces...'. Niet alleen uit jeugdsentiment maar ook op basis van de kwaliteiten van dit album, een 5.

Het titelnummer ooit eens als single opgevist uit de uitverkoopbakken bij de V& D voor 1 gulden en nu zo'n dertig jaar later de hele elpee gehoord.Hoewel niet echt mijn muziek valt het me niet tegen,mooie afwisselende concept plaat die zeker naar meer smaakt.Vind het in ieder geval beter klinken dan hun latere wat bekendere werk.

Een vreemde afwijking van vooral vroeger : wanneer ik een plaat goed had leren kennen en er voor mezelf iets van een eindoordeel over wilde vellen, gaf ik zo'n plaat onwillekeurig een bepaalde "voetbalscore" als ging het een wedstrijd tussen goede en slechte of matige nummers. Zo zijn Led Zeppelin IV en Houses of the holy allebei typische 7-1-platen, België 8-1 (al was het maar omdat Henk Temming daar in Anders dan iedereen opeens Anders ALS iedereen zingt), Eldorado van ELO 9-1, The queen is dead en Strong persuader slechts 7-3, en de debuutelpee van de Doors (laat ik er maar eerlijk voor uitkomen) zelfs 5-6. Een score "waarbij de nul wordt gehouden" komt helaas maar héél zelden voor, maar ja, zo'n score is natuurlijk niet doorslaggevend of zelfs maar belangrijk, want het gaat uiteindelijk niet om de kwantiteit van de slechte nummers maar om de kwaliteit van de goede: zelfs in mijn persoonlijke top-10 staat al jaren een plaat die ik altijd als 4-4 heb beschouwd. Maar nou ja, een afwijking is nou eenmaal privé.
        De laatste jaren maak ik zo'n score om de één of andere reden veel minder, maar voor The turn of a friendly card kwam hij zonder dat ik er erg in had vanzelf bovendrijven, want na het in mijn ogen vrij desastreuze Eve komt déze plaat tot mijn eigen verbazing tot een score van 10-0. Er zitten misschien wat stukjes in waar ik niet dol op ben, een geluidje hier of een zangpartij daar, maar letterlijk élk nummer heeft wel iets in de melodie (en vaak ook in het arrangement) dat zich meteen in mijn geheugen nestelt om daar niet meer te vertrekken. Goede melodieën zijn voor mij sowieso de ruggengraat van popmuziek, of het nu gaat om zanglijnen, gitaarriffs of begeleidende toetsenpartijen, en aangezien elk nummer hier een mooie en vooral memorabele melodie heeft kan dit album eigenlijk niet meer stuk.
        Daarnaast wordt de ietwat voorspelbare en cleane sound (zou iemand Stuart Elliott niet eens wat spannender kunnen laten drummen?) gecompenseerd door een paar sterke solo's (met name de spetterende sax van The gold bug en de vieze gitaar op Nothing left to lose), de onpersoonlijke en vlakke stem van Eric Woolfson heeft een uitstekende tegenhanger in de expressiviteit van Lenny Zakatek, de melancholische teksten zijn sterk ("Who knows when we shall meet again... if ever?" – Time zou het afscheid van een stervende vriend kunnen zijn) en de produktie is puntgaaf als altijd. Tales of mystery and imagination blijft vanwege de duistere thematiek mijn favoriete Parsons/Woolfson-plaat, maar wie APP ontdekte via The turn of a friendly card en (al dan niet geholpen door de sentimentale waarde die bij zo'n eerste kennismaking met een band hoort) dít hun beste plaat vindt kan ik niet eens ongelijk geven.

Een album dat ik eerst wilde afdoen als 'minder dan de eerste drie, veel beter dan Eve', maar waar ik na weer extra luisterbeurten toch meer liefde voor ben gaan ontwikkelen. Het loont in het geval van Alan Parsons Project om eigenlijk alles minstens zes keer te luisteren voordat ik echt een goede mening kan vormen.

Games People Play en I Don't Wanna Go Home zijn de vriendelijke niemendalletjes van het album, maar voor de rest is het allemaal erg fijn. Time doet niet alleen qua titel denken aan The Dark Side Of The Moon van Pink Floyd, het had er ook qua sound helemaal op gepast.The Gold Bug is wederom een leuke instrumentale track. Maar het is vooral de titeltrack die met orkestrale bombast (soms een beetje Middeleeuwse vibes?) en gevoelige zang van Chris Rainbow de show steelt. Ook een van de weinige keren dat het gitaarwerk op een APP-album echt vlamt. Zeker een van mijn favoriete APP-tracks!

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eve

De Alan Parsons Project werd midden jaren zeventig opgericht door producer en songwriter Alan Parsons en zanger en songwriter Eric Woolfson.
Vanaf het debuut “TALES OF MYSTERY AND IMAGINATION”, dat in 1976 verscheen, was het duidelijk wat je van dit project kon verwachten. Mooie popliedjes, af en toe met een rockrandje en zeker met een symphonisch sausje. “I ROBOT” (1977), “PYRAMID” (1978) en “EVE” (1979) borduurden voort op het succes en stijl van het debuut.
In november 1980 verscheen album #5, “THE TURN OF A FRIENDLY CARD”. Een concept album over gokken en de gevolgen van een gokverslaving, verdeelt over zes tracks, waarvan de zesde, het titelnummer, uit 5 delen bestaat. Dit nummer is meteen ook het hoogtepunt van het album. Zang, tekst, muziek, productie, alles klopt aan dit nummer. In bijna 16 en een halve minuut hoor je in 3 nummers de prachtige stem van Chris Rainbow, in één Woolfson en het middenstuk is een instrumentaaltje. De single “THE TURN OF A FRIENDLY CARD” opent het epos en "PART TWO" sluit het ook weer af. Genieten!
Opener van het album is “MAY BE A PRICE TO PAY” dat orkestraal begint, in een typische Alan Parsons Project stijl. Het vervolg is een heerlijke poprocker met zang van Elmer Gantry. Lenny Zakatek neemt de vocalen van “GAMES PEOPLE PLAY” voor zijn rekening, een uptempo popsong met mooie samenzang. Hoogtepunt #2, wat mij betreft, is het schitterende “TIME", gezongen door Eric Woolfson. Een ballad, zoals Parsons die meer zou maken. Een zeer sfeervolle en prachtig gedragen nummer. Laatste nummer van de officiële kant 1 van het album, stuwt het tempo weer omhoog. “I DON’T WANT TO GO HOME” laat een vertwijfelde gokker horen die wil blijven proberen te winnen. Zakatek geeft het nummer precies dat vernijn mee, waardoor het een geweldig nummer wordt. Nummer 5 van de cd-versie en het eerste nummer van kant 2 van de vinyl versie is het prachtige instrumentale “THE GOLD BUG”. Parsons heeft op zijn albums meerdere malen een instrumentale klassieker gezet, die door programmamakers op radio en televisie gretig werden gebruikt als filler of tune.
Met de bandleden Stuart Elliott op drums, bassist David Paton en gitarist Ian Bairnson zat het instrumentaal ook allemaal goed, zodat “THE TURN OF A FRIENDLY CARD” uitgegroeid is tot een klassieker in het oeuvre van de Alan Parsons Project. Opvolger "EYE IN THE SKY" is eveneens een klassieker in de reeks Parsons Project albums, daarna bleven de albums boeien, maar vind ik ze toch iets minder interessant worden. Uitzondering is "GAUDI", persoonlijk mijn favoriete album van de band.
Parsons maakt nog steeds muziek, maar kwalitatief haalt hij het niveau van zijn toppers bij lange na niet.
Gelukkig kunnen we hier nog tot in lengte van dagen van blijven genieten!

Lieflijke symforock dit, toch wel erg gedateerd anno 2023. The Gold Bug onttrekt zich daar als enige aan door de tijdloze klasse van die instrumental. Desalniettemin als je er toch even voor gaat zitten, geen slecht album, wel ietwat braaf en toch ook wat saai.