menu

Sun Kil Moon - Benji (2014)

mijn stem
3,83 (300)
300 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Caldo Verde

  1. Carissa (6:55)
  2. I Can't Live Without My Mother's Love (3:20)
  3. Truck Driver (3:55)
  4. Dogs (5:36)
  5. Pray for Newtown (4:08)
  6. Jim Wise (3:34)
  7. I Love My Dad (6:16)
  8. I Watched the Film the Song Remains the Same (10:31)
  9. Richard Ramirez Died Today of Natural Causes (5:34)
  10. Micheline (3:20)
  11. Ben's My Friend (3:20)
  12. Micheline [Live in Aveiro] * (7:17)
  13. Richard Ramirez [Live in Goteborg] * (4:55)
  14. I Love You Dad [Live in Copenhagen] * (6:04)
  15. I Can't Live Without My Mother's Love [Live in London] * (4:19)
  16. Truck Driver [Live in Leamington Spa] * (4:10)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 56:29 (1:23:14)
zoeken in:
3,5
Ik beoordeel meer dan enkel te teksten, dus zo vreemd is dat niet. Voor mij is dit een 7.5/10 op dit moment, uit sympathie naar boven afgerond.
In een aantal nummers lukt het trouwens wel degelijk om een punt te maken maar Mark Kozelek kan op dat punt gewoon veel beter. Het probleem lijkt me vooral dat hij gewoon teveel teksten schrijft de laatste tijd (dit is na zijn samenwerking met Desertshore en Jimmy Lavalle het 3e album op minder dan een jaar tijd), dan begint de kwaliteit eronder te leiden en krijg je al te vaak gewoon letterlijke observaties.
Wat is eenmaal voorbij het humoristische novelty gehalte het beste "She moved away to Williamsburg, her eyes sad as a raven. My thoughts will pause, my throat will swell when her name is spoken" of "When I fuck too much I feel like I'm gonna have a heart attack"?

avatar van Lura
4,5
Morinfen schreef:
Gefundenes fressen voor de ADHD -generatie die maximaal 2 keer volledig luistert naar een nieuwe album misschien.

Wat mij boeit is wat de gemiddelde leeftijd is van de stemmers op dit album.

3,5
Renoir zal het gemiddelde alvast gevoelig omhoog trekken.
Nou ja, misschien overschat ik wel de oldtimers in deze praatbarak en willen zij ook graag universeel herkenbare teksten horen van een veertiger die zingt over "how good it feels to cum" om even uit Dogs te citeren.

avatar van Norrage
4,0
Ja de tekst van Dogs is wel op zijn minst opmerkelijk....

Jemfenigkleite
Renoir schreef:
Wel Gent...


Ik ben present, heb m'n tickets al een paar weken klaar liggen

Nihilisme
Renoir schreef:
Het lijkt met de teksten op Benji alsof je in gesprek bent met Kozelek, alsof hij tegenover je zit en aan het vertellen is. Dat is voor mij misschien wel de grootste charme van dit album. En daar komt nog bij dat het niet alleen maar geneuzel is, maar dat ook grote thema's worden aangesneden.


Mooi omschreven. Ben ik het helemaal mee eens, vind het een erg persoonlijke plaat geworden. Het lijkt alsof Mark letterlijk alles er uit gooit, zonder daarbij aan daadkracht te verliezen (vooruit, misschien een beetje op Dogs). Natuurlijk wordt de beste man een jaartje ouder en het lijkt wel alsof hij het gevoel had dat de tijd begint te dringen. Hij zingt zowel onbekenden als dierbaren toe en dit resulteert in prachtige nummers. Ook leuk dat Will Oldham meezingt op enkele nummers, hij is een fijne toevoeging.

3,5
Gebrek aan daadkracht kan je hem op Dogs nou net niet verwijten...

avatar van Renoir
5,0
Morinfen schreef:

Wat is eenmaal voorbij het humoristische novelty gehalte het beste "She moved away to Williamsburg, her eyes sad as a raven. My thoughts will pause, my throat will swell when her name is spoken" of "When I fuck too much I feel like I'm gonna have a heart attack"?


De term "het humoristische novelty gehalte" zegt mij niet veel, maar de twee tekstfragmenten zijn natuurlijk niet te vergelijken. Romantiek versus realisme. Allebei mooi. De teksten op Benji horen wat mij betreft bij de Kozelek die zijn jeugd nu ver achter zich heeft gelaten en daar op volwassen wijze op terugkijkt.

avatar van Renoir
5,0
Morinfen schreef:
Renoir zal het gemiddelde alvast gevoelig omhoog trekken.
Nou ja, misschien overschat ik wel de oldtimers in deze praatbarak en willen zij ook graag universeel herkenbare teksten horen van een veertiger die zingt over "how good it feels to cum" om even uit Dogs te citeren.


Ha! Dank dat ik niet tot de ADHD-generatie behoor maar oldtimer ben. Oud maar wijs? Je hoeft geen u tegen me te zeggen, hoor.

Maar het is natuurlijk onzin om te zeggen dat waardering van muziek iets met leeftijd te maken heeft.

3,5
Renoir schreef:
(quote)


De term "het humoristische novelty gehalte" zegt mij niet veel, maar de twee tekstfragmenten zijn natuurlijk niet te vergelijken. Romantiek versus realisme. Allebei mooi. De teksten op Benji horen wat mij betreft bij de Kozelek die zijn jeugd nu ver achter zich heeft gelaten en daar op volwassen wijze op terugkijkt.

Realisme of eerlijkheid wordt toch net iets te vaak gebruikt als eufemisme om oppervlakkige observaties die ik ook op 5 minuten zou kunnen neerpennen te vergoeilijken. Voor mijn part hoeft hij niet constant de melodramatische tour op te gaan zoals in zijn begindagen maar af en toe schiet hij toch te ver door naar de andere kant. Dat kan dan misschien wel "herkenbaar" zijn maar het is ook behoorlijk oppervlakkig en er zit niks aan dat de luisteraar uitdaagt of doet nadenken, wat mijns insziens toch nog altijd een noodzakelijk kenmerk is van echt sterke lyrics. Neem b.v. zijn "denk aan de slachtoffers van Newtown tijdens Kerstmis etc" preek op het einde van Pray for Newtown sorry... maar dat levert mij geen inzichten op die nonkel pastoor op zondagmorgen in de mis ook niet van achter zijn kansel kan brengen. Daarvoor is het gewoon allemaal veel te vanzelfsprekend en rechtoe rechtaan gebracht. Met dat gegeven had Mark toch wel wat meer kunnen doen als hij echt die slachtoffers wou eren.

Realisme en een minimum aan poëtische flair sluiten elkaar trouwens zeker niet noodzakelijk uit - zoals Mark hier trouwens zelf bewijst op b.v. Carissa. Of pakweg Blue Orchids op April waar hij de harde realistische constatie "My fallen sister died so young" combineert met met meer poëtische lijnen die haar gemis weergeven. Dat is pas een eerbetoon.

Nu ja, waarschijnlijk is dit ook gewoon noodzaak. Ik vraag mij af of hij 3 albums met teksten op het niveau AFP-April op minder dan een jaar tijd zou kunnen schrijven. Ik vrees er eigenlijk voor.

avatar van Norrage
4,0
Je drijft een beetje door Morinfen....maar goed, dat is je goed recht...

3,5
Of ik heb natuurlijk argumenten en andere mensen niet. Ik dacht trouwens dat we hier net zaten om over albums te discussiëren.

Ik vind dit album meer dan degelijk (vandaar ook mijn 4 sterren) maar dat dit zuiver qua lyrics een topper zou zijn is zeker gezien wat Mark Kozelek in het verleden al bewezen heeft toch vrij dubieus. De teksten gaan er inderdaad allemaal vrij makkelijk in maar ik vrees voor de levensduur van sommige van deze letterlijke observaties (ook al omdat Among the Leaves en dat album met Desertshore die min of meer dezelfde stijl hadden op dat vlak ook niet konden blijven boeien). Gelukkig valt er muzikaal wel meer te beleven.

avatar van Renoir
5,0
Uncut, mijn favoriete British music mag (voor en door "oldtimers" als ik) geeft Benji een rating van 9/10.

I rest my case.

3,5
Reviews aanhalen als argument is toch echt wel het ultieme zwaktebod. Straks volgt nog een referentie naar Pitchfork.

Nu, ik ben blij dat Mark plots weer goede kritieken krijgt, een aantal van zijn recente albums (vooral Admiral Fell Promises en ook wel dat album met Jimmy Lavalle) werden voor mij toch echt onderschat door de media. Hopelijk gaan door de extra aandacht mensen nu ook die albums wat meer beluisteren.

avatar van Norrage
4,0
Ik ben zelf in ieder geval niet zo snel van de teksten. Dit is het eerste album in lange tijd waar de teksten mij wel direct raken. Anders SKMs hebben dat niet gedaan. Maar waarom ik dit album vooral fantastisch vindt is door het geluid. Het is nét wat voller, nét wat spannender en net wat interessanter dan die vorige albums. En voro mij is dat een groot verschil tussen een 3.5 en een 4.5. Dit album doet wat speciaals. En dat komt niet op de laatste plaats door dat laatste nummer. Die zet het hele album ineens in een soort volstrekt omgeslagen perspectief. Fantastisch.

avatar van Jeanneman
Ik houd wel van persoonlijke, donkere en heldere gezongen lyrics, dus dit zou in mijn straatje moeten liggen, maar deze teksten zijn wel bijzonder recht voor zijn raap en zwaar. Aan de ene kant pakt dit vaak goed uit, maar ik wil wel eens een adempauze. Kozelek stort hier een bak ellende over ons heen die ik bij de eerste luisterbeurten maar moeilijk te verteren vind.

Als liefhebber van Songs: Ohia, Bill Callahan en Bonnie 'Prince' Billy dacht ik dat ik wel wat gewend was, maar dit neigt naar een overkill aan zwartgalligheid. De dood is hier wel heel nadrukkelijk aanwezig en als daar dan ook mama en papa bij worden gehaald, dwalen mijn gedachten ook af naar al mijn geliefden die ik niet wil verliezen. En die gedachten wordt meer dan een uur lang gevoed door verhalen over ongelukken, hartaanvallen en ziekte.
Wat me ook opvalt is dat Kozelek zo nadrukkelijk aanwezig is, dat het de muzikale ondersteuning in een verstikkende greep heeft. De basis van veel liedjes is een repititief getokkel op de gitaar, zodat Kozelek zich niet in al te vreemde bochten hoeft te wringen om zijn proza op ons over te brengen. Het klinkt allemaal mooi, maar het versterkt het beklemmende gevoel dat ik vaker aan muziek van deze man overhoud alleen maar.

Het album en zijn verhalen houden me vooralsnog wel in de greep en zal nog wel een aantal keer opgaan, maar zoals vaker gebeurt bij SKM-albums ben ik bang dat ik dit album op een gegeven moment als 'onverteerbaar' moet verklaren.

Het zou al zo veel schelen als hij zijn albums eens een keer op maximaal 45 minuten zou houden, maar daar heeft Kozelek een broertje dood aan, geloof ik.

Nihilisme
Morinfen schreef:
Gebrek aan daadkracht kan je hem op Dogs nou net niet verwijten...


Haha, je hebt gelijk! Ik heb het misschien niet helemaal goed verwoord. Laten we het erop houden dat het tekstueel gezien één van de mindere nummers is op Benji.

avatar van Lura
4,5
Morinfen schreef:
Reviews aanhalen als argument is toch echt wel het ultieme zwaktebod. Straks volgt nog een referentie naar Pitchfork.


Professionele muziekrecensenten sla ik in ieder geval hoger aan dan de gemiddelde forumbezoeker op MusicMeter.

3,5
Het gaat er hem om dat een autoriteitsargument gebruiken per definitie altijd een drogargument is. Natuurlijk kan je ook iets leren van een wel beargumenteerde professionele recensie maar dan zie ik toch liever op z'n minst een link dan "magazine x geef het een 9/10 wat mijn mening onderschrijft!", daar heeft niemand wat aan. En sowieso hoor ik liever van iemand waarom hij of zij het zelf goed vindt, het is niet omdat we random mensen zijn op het internet dat we het daarom niet zouden moeten proberen.

Professionele site Pitchfork deed trouwens naar aanleiding van dit album een retrospectieve over Marks carrière waarin ze het onder andere over het album "what's next to the sun" (sic) en Things Mean a Lot als nummer op Old Ramon hadden (fouten zijn er intussen wel uit-geëdit). Ik denk dat we het niveau van die mensen nou ook niet altijd moeten overschatten, mij leek de schrijver van dat artikel alvast minder vertrouwt met Kozeleks carrière dan de gemiddelde MuMe-bezoeker in deze topic.

Er zijn de dag van vandaag mede door het internet trouwens tientallen professionele recensenten en die spreken elkaar evengoed tegen: zie b.v. Sun Kil Moon: Benji (Caldo Verde) Review | Under the Radar - Music Magazine - undertheradarmag.com Recensies zijn ook maar de mening van één mens.

avatar van Lura
4,5
Morinfen schreef:

Dat kan dan misschien wel "herkenbaar" zijn maar het is ook behoorlijk oppervlakkig en er zit niks aan dat de luisteraar uitdaagt of doet nadenken, wat mijns insziens toch nog altijd een noodzakelijk kenmerk is van echt sterke lyrics.


Waarom moet een tekst je altijd aan het nadenken zetten??? Eenvoudige teksten die gewoon de gevoelens van iemand onder woorden brengen, kan dat niet genoeg zijn om te ontroeren? Gaat daar muziek niet in de eerste plaats over? Muziek is emotie.

avatar van Mctijn
4,0
Persoonlijk, oprecht, prachtig...

Soms is het allemaal erg voorspelbaar en bijna kitsch (Pray for Newtown, I Love My Dad), maar ongeloofwaardig wordt het nooit. April gaat hij niet overtreffen met dit album, maar ik kan wel zeggen dat dit nu al een van mijn favorieten van 2014 gaat worden.

avatar van Rayaccos
2,5
De eerste indruk van dit album voor mij is: ''Daar heb je Mark weer, met zijn zielige liedjes en zijn tokkelende gitaar. Waar hebben we dat eerder gehoord? Oja..op al zijn vorige albums.''
De nadruk op het tokkelen is in de loop der jaren steeds groter is geworden en de liedjes steeds kleiner en simpeler. Een overbodige toevoeging aan zijn oeuvre neig ik helaas te moeten concluderen.

avatar van Rudi S
4,0
Lura schreef:
(quote)


Professionele muziekrecensenten sla ik in ieder geval hoger aan dan de gemiddelde forumbezoeker op MusicMeter.


Daar is geen reden voor, je kunt daar eigenlijk niet voor studeren.
Bij Oor is het vaak ons kent ons en dan krijgt een nieuwe die van Soul of metal houd gewoon andere muziek toe geschoven (ik ken dit uit eerste hand).
Bert van der Kamp heeft dit ook al eens als voorbeeld aan gehaald.
Ook bij Pitchfork, Mojo Uncut en hier op MuMe gaat het gewoon om "muziekliefhebbers met eigen smaak".

avatar van Lura
4,5
Rudi S schreef:

Daar is geen reden voor, je kunt daar eigenlijk niet voor studeren.
Bij Oor is het vaak ons kent ons en dan krijgt een nieuwe die van Soul of metal houd gewoon andere muziek toe geschoven (ik ken dit uit eerste hand).
Bert van der Kamp heeft dit ook al eens als voorbeeld aan gehaald.


Het is waar dat je daar niet voor kunt studeren, maar professionele recensenten hebben wel veel meer tijd om te luisteren dan de gemiddelde forumbezoeker.
Oor neem ik allang niet meer serieus. Bert van der Kamp is een journalist, die ik begin jaren zeventig wel serieus nam. Hij schreef ook naast recensies, geweldige artikelen en interviews (Off-topic, tegen Bert heb ik trouwens een aantal officiële schaakpartijen gespeeld).

avatar van Ducoz
4,5
Zeer mooie plaat, wat mij betreft de beste van Kozelek onder de Sun Kil Moon moniker.
Persoonlijk, pijnlijk en misschien wel het belangrijkste - wat op de gemiddelde Sun Kil Moon plaat wel eens wil ontbreken- , redelijk variërend.
Mooie hoes ook, lekker sferisch(zelfde geld voor de achterkant van de hoes).

De eerste 10.000 albums hebben een bonusdisc met 5 live nummers van de plaat.

avatar van nico1616
4,0
Lura schreef:

Professionele muziekrecensenten sla ik in ieder geval hoger aan dan de gemiddelde forumbezoeker op MusicMeter.


Volledig akkoord En als de recensenten dan nog eens op 1 lijn zitten met de amateurs (wat een gemiddelde hier en op RYM bij de eerste stemmers!), dan moet er iets bijzonders aan de hand zijn.

Ik vond de verhalen op Perils From The Sea al prachtig en de eerste luisterbeurten laten vermoeden dat dit op dezelfde lijn verder gaat.

avatar van Lura
4,5
Ducoz schreef:

De eerste 10.000 albums hebben een bonusdisc met 5 live nummers van de plaat.

En die zijn al een paar weken uitverkocht.

avatar van Ducoz
4,5
Echt? Ik heb mijne vanmorgen bij de platenzaak gekocht, daar zat hij gelukkig bij!

avatar van Norrage
4,0
En dan maar mijn recensie! ik hoop dat ik het aantal taalfouten heb weten te beperken

Mark Kozelek is jaren niet meer zo productief geweest als het laatste jaar. Waren er daar vorig jaar al drie platen (met Desertshore, Jimmy Lavalle en een solo-album op eigen naam Mark Kozelek) hier is dan alweer de vierde. Maar dit keer is het als Sun Kil Moon, en dan is hij mijns inziens op zijn allerbest. Zelfs beter dan de Red House Painters waar hij ooit in is begonnen. En dan trekt hij volledig mijn aandacht.

Het is een tragisch, droevig en zelf-reflecterend album geworden over dood en verderf. Op elk nummer gaat er wel iemand dood. Zoals op de schitterend droevige opener Carissa, waar hij zingt over zijn overleden nichtje en met een schitterende regel afsluit: "Meant to give her life poetry, make sure her name is known across every city." En dat is eigenlijk wel de boodschap van het hele album. Het klinkt aan alle kanten ontzettend donker, maar de muziek komt over als hoop in bange dagen. Mark Kozelek wil een boodschap achterlaten achter al deze tragiek, en doet dat op briljante wijze. Tekstueel was hij nog niet vaak zó sterk, zo hoopvol en zo beeldend. En tussen alles in, weet hij toch ook gewoon weer droogkomisch uit de bus te komen, bijvoorbeeld op (sowieso al heerlijke getitelde) I Love My Dad waarin hij (niet voor de eerste keer) een Nels Cline grapje weet te maken: "I can play just fine. I still practice a lot. But not as much as Nels Cline."
Naast die fantastische teksten, is zijn gitaarspel natuurlijk ook weer zo karakteristiek mediterend, simpel en meeslepend. Weer zijn de nummers lang uitgesponnen (ook een keer té lang op het 10:30 durende I Watched The Film The Song Remains The Same, een nummer dat inderdaad over de Led Zeppelin live-registratie gaat) en weet hij gedurende iets meer dan een uur een onheilspellende sfeer neer te zetten. Normaliter weet hij door dit soort album-lengtes niet continu mijn aandacht vast te houden, maar hier komt alles bij elkaar. De Sun Kil Moon klik is daar. Zeker op prijsnummer Richard Ramirez Died Today of Natural Causes over seriemoordenaar Richard Ramirez (waar hij en-passant James Gandolfini (Tony Soprano) nog even eert) maar waar hij vooral even keihard die gitaren laat spreken.

Is er dan nog meer te zeggen ja? Ik zou het album op dit punt, na Richard Ramirez, een welverdiende 4 sterren hebben gegeven. Maar het was nog niet afgelopen. Op het laatste nummer doet Mark Kozelek nog even iets bijzonders. Waarom vond ik Mark al die jaren nét niet helemaal? Omdat het allemaal zo emotioneel moet klinken, en allemaal (ik durf het bijna niet te zeggen) meer van hetzelfde. En wat doet hij verdomme op dat laatste nummer? Ben's My Friend is waanzinnig, volstrekt niet verwacht en ongekend fantastisch. Mark klinkt ineens opzwepend, dansbaar, vol van geluid, mét prominente bas en inspirerend. Maar vooral: Saxofoon! Dit nummer is zó niet des Sun Kil Moons, en toch zo ontzettend wel. Dit is voor nu het nummer van het jaar, en het stuwt dit album naar de eerste door mij gerecenseerde 4.5e ster. En is ook voorlopig album van het jaar.

Pat-sounds: Album Sun Kil Moon - Benji (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

3,5
Lura schreef:
(quote)


Het is waar dat je daar niet voor kunt studeren, maar professionele recensenten hebben wel veel meer tijd om te luisteren dan de gemiddelde forumbezoeker.

Hoe kan je dat nou weten? Ik denk dat we er gerust vanuit mogen gaan dat mensen die de moeite doen om zich hier te registreren door de band genomen redelijk vaak met muziek bezig zijn. Wie echt wil kan trouwens altijd wel momenten vinden om muziek te beluisteren, desnoods in de auto, op de trein of al shoppend in de supermarkt.
Je kan het trouwens ook gerust omdraaien: professionele recensenten moeten zeker in deze internettijden met webzines die dagelijks meerdere albums bespreken doorgaans een hele hoop albums recenseren, een verplichting die de gemiddelde forumbezoeker niet heeft. Je mag er dus gerust vanuit gaan dat een echte die-hard Mark Kozelek fan (natuurlijk geldt dit dan weer niet voor iedereen hier) dit album net veel meer zal opzetten dan een willekeurige recensent die zijn quotum van gereviewde albums per maand moet halen.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:42 uur

geplaatst: vandaag om 07:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.