Radiohead - Hail to the Thief (2003)

Ach ja Paalhaas is intellectueel dus daar kan ik niet tegen op. (flauuw is ie toch, die Paalhaas )

Ach welnee, niet iedere gek die foutloos Nederlands kan typen is meteen intellectueel.

Haha weet ik. Maar Dhr. Paalhaas wil zichzelf nog wel eens zo voordoen. Althans dat deed ie meer dan dat ie het nu nog doet.

Ik sluit mij aan bij Toine Rorije. En ik typ er trouwens ook geregeld naast.

[quote]bloempje24 schreef:




Ja, op de één of andere manier vind ik dit een geforceerde manier van Radiohead om te laten zien "kijk, wij kunnen nog flink met de gitaren rocken". 2+2=5 Past ook helemaal niet op dit album. Het zou wel enigzins op The Bends hebben gepast, maar zeker niet op HTTT. Ik vind dit album zowiezo een bij elkaar geschraapte verzameling liedjes zonder echte samenhang en een titel die ook geen enkel verband heeft met de tekst van de nummers (uitgezonderd The Gloaming).

Heey bloempje! is toch wel een vergissing van je, 2+2=5 op the bends hahahah

Sommige nummers luister ik graag, maar als totaal-cd nodigt HTTT mij totaal niet uit om te luisteren.

Op de aankomende cd gaat radiohead trouwens op deze voet verder, maar dan wordt wél een van mijn favorieten Nude (Big Ideas) er op geplaatst. Ik kijk er nu al naar uit![/quote]

Waar heb je die informatie vandaan?

http://www.radiohead.com/deadairspace/index.php?a=118

Waarom vind je 2+2=5 niet passen op The Bends? Sinds My iron lung heeft Radiohead niet meer op een dergelijke manier gerockt (misschien uitgezonderd Paranoid Android).

Welk andere nummer op HTTT is een zelfde soort track als 2+2=5? Met welk nummer vormt het een verbinding? Waarom één "harder" nummer opnemen (bovendien als eerste track) en dat óók als single uitbrengen en er mee openen bij de festivals?

Lijkt mij toch echt een manier om te laten zien dat radiohead weer terug is gegaan naar het "normale" muziekmaken. En die stap bevalt mij niet echt.

Je zegt net dat er geen zelfde soort track is als 2+2=5 op HTTT, dus dan is Radiohead helemaal niet teruggegaan naar het 'normale' muziekmaken.

Omdat 2+2=5 een wat harder stuk erin heeft, vind ik niet meteen dat dat aspect ervoor zorgt dat het nummer anders is dan de rest. Het tweede stuk in 2+2=5 is misschien rockstyle a la the bends, maar wel in de ontwikkelde Radiohead style. Een style die meteen het toffe van dit album aangeeft, een Radiohead album is nog nooit zo gevarieerd geweest. Elk nummer is eigenlijk zoveel anders en toch is er samenhang (ook al is deze minimaal). Ze slaan steeds een bredere weg in en dat verwacht ik nog grootser op het volgende album. Dus waarschijnlijk nog meer rock, nog meer electronic, nog meer dynamiek, nog meer structuur en dan in een geheel nieuw, wijder jasje. Go to Sleep rocked trouwens net zo goed als 2+2=5, dus ik zou eerder Myxomatosis als ´lelijke´ eendje aanwijzen.

Ow ja, prachtig nieuws dat ze deze weg in slaan. Dit is nog steeds bij uitstek mijn favoriete Radiohead album.

En ow ja de tweede, Flower, waarom where I end and you Begin braakselopwekkend, mijn tweede favoriet na There There op dit album...?

Nee, dat is Punchup, toch? Met Myxomatosis als mooie tweede!



Where I end heeft een groot gebrek aan inspiratie. is niet braakselopwekkend, maar gewoon een beetje een vullertje. Ik vind gewoon dat Radiohead véél beter kan dan het op HTTT laat zien, zowel in samenhang van het album als bij de liedjes zelf.

Nee vind ik niet, de sfeer van 2+2 kun je toch niet vergelijken met my iron lung. Ook het getik in het begin is heel apart, en het lied heeft veel meer opbouw dan the bends nummers, eerder naar de ok computer-periode(idd een beetje in de stijl van Paranoid andr), hoewel ik het daar ook niet op vind passen, en dat normale muziek maken he, dat deden ze zelfs al met nummers als Knives out en optimistic. Dit lied klinkt juist typisch hail" omdat de sfeer zo treurig is zoals bij bijna alle n.rs op het album

idd Go to sleep, vind ik wel (in het begin althans) een the bends-achtig nummer.

Hier te bekijken/beluisteren (afhankelijk van het eventueel doof danwel blind zijn)

"A Wolf at the Door" > fantastisch nummer.

Ja inderdaad. Met afstand het beste dat ze de laatste 5 jaar hebben gemaakt.

Het (enige) probleem met dit album is het gebrek aan perfectionisme, wat je bij Radiohead normaal nooit ziet. Ik heb het gevoel dat als ze enkele nummers als B-sides hadden uitgebracht (Myxomatosis, I Will o.a.) en de extra vrijgekomen tijd & ruimte hadden gebruikt om de andere nummers wat beter uit te werken, dan had 't album misschien het niveau gehaald van bijv. OK Computer en Kid A. Ook is er totaal geen samenhang tussen de nummers. Productie is trouwens wel echt top-notch, een mooie mix van instrumenten en computers.

Mee eens. Op de een of andere manier haalt HTTT het niveau niet van de drie voorgaande albums, terwijl er wel wat sterke songs op staan. het schijnt ook dat Yorke véél compromissen heeft moeten sluiten tijdens de opnamesessies om de vrede tussen de Radioheadleden de bewaren. Misschien houd ik wel gewoon erg van het Thom Yorke geluid en is het dat wat ik veelal mis op deze plaat?

Kan je dan misschien eens uitleggen wat je bedoelt met dat je het Thom Yorke geluid op deze plaat mist

Zoals ik zeg, (basserend op interviews). Kid A was een echte Thom Yorke plaat. Yorke heeft een allesbeslissende stem in iedere noot die op een Radiohead cd terrecht komt. Andere bandleden wilden absoluut geen Kid A / Amnesiac cd maken, maar weer meer echt liedjes, zoals op The Bends. deze cd is een compromis van Yorke om gedeeltelijk terug te gaan naar de muziek van toen. Ik ben blij dat Yorke die stap gezet heeft om de band bij elkaar te houden, vooral met uitzicht op het moois wat nu nog kan komen. HTTT heeft mij nooit echt weten te pakken, net als The Bends trouwens.

Helaas ´t zijn top albums...maar goed ieder zijn mening, maar ik heb net uit interviews met Radioheads multi-instrumentalist Johnny Greenwood gelezen , dat hij wel degelijk van veranderingen houdt zoals Kid A of Amnesiac en Ed O' Brien zegt het zelfs op een interview voor Pinkpop dat je altijd wat nieuws moet doen en niet bij een ding moet blijven hangen dus...maar goed...

Ja ik geloof daar ook niet zo in dat thom de enige is geweest die een andere richting op wilde. De inbreng van Johnny is groter dan je denkt. Hij is niet voor niks de man die zorgt voor de muziek van Radiohead, Met zijn overdosis aan effecten, en dit doet hij trouwens ook bij de filmmuziek bodysong. maar er zullen zeker idd bandleden zijn geweest die niet die weg op wilden.

Thom Yorke in topvorm,hij word slechts overtroffen door de krolsche kater van mijn buurman 2*

Wat is en blijft het toch een fantastisch album, heb toevallig afgelopen week de opnames (met beelden) van Glastonbury 2003 gezien waar de band echt in top vorm is, en er worden redelijk wat hail to the Thief nummers gespeeld, geniaal!

Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is Radiohead live bijna altijd in topvorm... Alleen de eerste keer dat ik ze zag (Torhout ' 97, OKC was net uit) was het wat minder, maar omdat mijn eerste festival was en ik meteen een van mijn favoriete bands zag, vond ik het toch wel heel goed.

Ik moest even wennen, maar nu ben ik ook om, wat een schitterend album. 2+2=5 is mijn favoriet van Radiohead. Ook There There, Myxomatosis, Go to sleep en A wolf at the door staan op zeker in mijn Radiohead toplijst.

Ik kan deze tegenwoordig beter hebben dan OK Computer. Misschien de laatste een beetje doodgedraaid.

Ik vind het een erg goed album, de enigste 2 mindere nummers vind ik Backdrifts en Myxomatosis. Drunken punchup vind ik juist een erg mooi nummer. Het valt mij ook op dat ik deze CD al erg lang in mijn CD-speler zit zonder dat hij echt verveelt. Ik draai hem vaak 's avonds in bed op een laag volume. Overdag op een lekker hoog Volume vind ik bijv. OK Computer en The Bends toch beter.

Backdrifts vind ik juist één van de betere nummers. Onthult zichzelf na verloop van luisterbeurten als popliedje met een mooie combinatie van ritme en een gouden melodie. De piano op het einde maakt het nummer helemaal af. Alleen jammer van het tenenkrommende "ah-ah-aah" stukje, maar dat kan de pret nauwelijks drukken.

In ieder geval minder dan het "Don't question my authority or put me in a box" van 2+2=5 en het "Waaaaaalk into the jaws of hell" van Sit Down, Stand Up Dit is ook de enige Radiohead plaat met een paar momenten waar ik me aan Yorke's stem stoor.

Dat vind ik dan weer net 2 briljante stukjes!