Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)

In de inmiddels 13 jaar dat ik recensies schrijf, heb ik me nog nooit aangezet tot een recensie van Elbow. De muziek was me simpelweg te zwaar op de hand. Peter Gabriel zonder de visuele aspecten. Op The take off ... lijkt er iets veranderd te zijn. Er zitten zo veel speelse elementen in de nummers dat ik dit album wel trek. Sterker, mijn favoriete Elbow nummer tot op vandaag 'Leaders of the free world' zou wel eens van zijn troon gestoten kunnen worden.

Je leest een volledig verslag op de site van WoNo Magazine.

jammer genoeg vind ik dit het minste album van Elbow. Maar dat heeft niets met deze cd te maken. Maar met mijn smaak. Het is me te rustig en toch een beetje saai....

Mijn Elbow top:

1.The seldom seen kid (briljant!)
2. Built a Rocket boys (prachtig!)
3. Cast of Thousands (apart en rustig album)
4. Asleep in the Back (Newborn!)
5. Leaders of the Free World (een vrij luchtige Elbow)
6. The take off and Landing of everything (de eerste paar nummers zijn erg mooi!)

Er zijn nog een paar albums die ik ga halen....

Ondanks dat ik dit album al verscheidene keren beluisterd heb, blijf ik het geheel saai vinden. Ik mis de diversiteit die TSSK wél had.

Heb ze op 6 april weer live gehoord en gezien in the Hydro in Glasgow. Ik maakte me vooraf zorgen of het geen saai concert ging worden met het relatief grote aantal rustige nummers op dit album. Niks ervan! Wat een geweldige band is dit toch live. Het materiaal op de CD wordt met gemak overtroffen door de grotere dynamiek en de wijze waarop Guy het publiek op natuurlijke wijze meeneemt op een muzikale reis door het hele oeuvre. Kan het eens zijn met de commentaren dat dit album je niet zo pakt als TSSK en minder divers is. Aan de andere kant mag het geprezen worden dat zie niet geprobeerd hebben om een tweede TSSK te maken.

Ik heb het nu een aantal keren geprobeerd met dit album van Elbow. Maar vindt het album nog steeds niet geweldig. Het is allemaal wel erg vlak. Weinig hoogtepunten, en dat heb ik bij Elbow toch wel anders gehoord.

Dit album bevindt zich vooralsnog in de onderste regionen van mijn 4,5* albums. Maar desalniettemin 4,5*, want deze cd is van begin tot eind een genot om naar te luisteren! Ieder nummer heeft iets speciaals en het gehele album heeft een sfeer die mij erg zint. Ik heb dan ook erg veel zin in hun optreden bij BKS

Een meer dan prima album uit één stuk van Elbow. Sobere instrumentatie omlijst de fluwelen stem van Guy Garvey. 'Charge' heeft een heerlijk zoemend synth-loopje dat de song draagt. En over 'Fly Boy Blue / Lunette' is iedereen enthousiast, ik ook. Een krachtiger statement dan het wat fragmentarische 'Build A Rocket Boys!', en die was ook al mooi. Ik vind het weer mooi gedaan.

Hoe vaak heb ik nu al gelezen dat de stem van Guy vergeleken wordt met die van Peter Gabriel. Kul! Papagaaienpraat. Guy heeft niet het tembre van Peter en Peter mist het zachte van Guy. Maar meer dan dat zijn het artiesten met een volstrekt eigen koers. Ik heb gezegd. Dan dit album. Weergaloos! Voor mij tot nu toe het album van het jaar. Prachtige muziek en de teksten geven stof tot nadenken. Ik hou van Elbow.

Toch weer een er fijn album van Elbow.
Ondanks berichtgeving dat ze dit album helemaal anders zouden doen (qua opnametechniek en dergelijke) klinkt het toch behoorlijk vertrouwd. En ik maar denken dat ze een nieuwe weg zouden inslaan. Mijn hoop was een beetje dat ze weer wat stevigere nummers zouden maken na "built a rocket boys". Daarvan is hier niet of nauwelijks sprake. In het begin vond ik het eigenlijk maar een gezapig album dat maar een beetje voortkabbelde. En toch betrapte ik mij erop dat ie wel verdomd vaak door de kamer galmde. Voor mij een van de beter albums die dit jaar is verschenen.

En daarmee sla je de spijker op zijn kop, precies hoe het mij ook vergaat bij deze Elbow. Het heeft iets onweerstaanbaars.

Toch wel weer een prachtig album van Elbow, het optreden op Best Kept Secret heeft me de schoonheid van dit album doen inzien.

Charge, Fly Boy Blue / Lunette, New York Morning, Real Life (Angel) en My Sad Captains...prachtnummers. De opener en het titelnummer zijn ook mooi.

'Honey Sun' is de draak van de plaat, als ze die hadden weggelaten zou het misschien nog op een 4,5 zijn uitgekomen. Ter info: TSSK staat ook op 4,5 bij mij... Ja, toch wel ongeveer even goed als zijn voorganger Build A Rocket Boys!

Elbow is één van mijn favoriete bands van de 21e eeuw en hun recentste album is wederom sterk. Wel wat meer bezadigd dan voorgaande albums en ook wat soberder begeleid, het lijkt bij momenten voort te kabbelen maar het is nog geen easy listening, daarvoor is er genoeg diepgang en spanning. In ieder geval een tijdloos album zoals de andere Elbow-albums waarbij My Sad Captains één van de beste songs is die ik tot nu toe in 2014 heb gehoord.

Bij meerdere Elbow albums heeft het een tijdje geduurd voordat hij echt "binnen" kwam, maar bij deze nieuwe lijkt dat steeds maar niet echt te lukken. Eigenlijk kan ik zelf ook niet goed uitleggen waardoor dat komt, maar misschien dat het toch wat te ingetogen is allemaal. Toch maar blijven proberen dan? Ik vind overigens Charge echt een schitterende track.

Ben juist van mening dat dit weer een top album is van elbow.. Vind de voorganger te geforceerd.. Die wilt te veel zijn maar is het niet... Dit daarentegen.. Veel persoonlijker heb ik ze nog niet gehoord.. Weg de hardere rockers.. Weg de grapjes met faders.. Alleen maar mooie ingetogen nummers..

Nice!

4*

Edit: niemand die opgaat in real life (angel)?

Real Life (Angel) is fenomenaal! Zeker één van mijn favoriete nummers van dit album.

Voor mij blijkt de opener 'This Blue World' het allerbeste nummer van het album te zijn. Heerlijk uitgesponnen nummer met een wereldse sfeer en een prachtige tekst. Kippenvel. Enkel 'Fly Boy Blue / Lunette' komt nog in de buurt.

Een New York Morning en een My Sad Captains zijn ook prachtige nummers maar zijn geen groeiers, terwijl This Blue World zich openbaart als één van hun allerbeste songs.

Ook neem ik terug dat Honey Sun een draak zou zijn. Gewoon een fijn nummer, zoals alle nummers op dit album.

Mooi album, dat helaas af en toe wat doorschiet in zijn plechtigheid, met een voortkabbelend effect als gevolg.

Maar dat is eigenlijk het enige negatieve dat je kan zeggen van dit album, dat alleen al omwille van This Blue World en My Sad Captains een waardevolle toevoeging aan de Elbow-discografie genoemd mag worden.

Gisteravond op tv het gehele concert bekeken van Elbow in Club 69 in Studio Brussel. Wat is Elbow toch goed live, de nummers zijn live stuk voor stuk beter dan op de plaat. Opeens hoor ik hoe mooi Real Life (Angel) is, na die mooie uitvoering van gisteravond!

Real Life (Angel) is een parel, net zo als het hele album!

Zo is dat, beste mvfreak. Ik vind deze beter dan z'n voorganger, en hij evenaart zelfs TSSK.

Heb zelfs 2 exemplaren gekocht van dit album, zo zot ben ik ervan. Ik sluit een eventuele 5* niet uit.

Voor mij zo'n beetje bij ieder Elbow album hetzelfde verhaal. Heel wat goede nummers, maar heel vaak slaat de verveling na een nummer of 5/6 toe. Iets meer peper en afwisseling zou er bij mij voor kunnen zorgen dat de albums niet alleen 3,5 of 4 sterren krijgen, maar richting de legendarische status kunnen gaan. Zou Elbow wel heel graag een keer live willen zien.

Dit gezegd hebbende, is dit toch wel weer een lekker album, waarbij voor mij het beste bij de eerste 4 nummers te vinden is. Weer het bekende verhaal dus, maar niks mis mee.

Iedere keer als ik het titelnummer hoor krijg ik de behoefte hier mijn lof uit te spreken over dat nummer. Wat heeft dat nummer energie zeg. Het nummer is geland en het laat mij opstijgen iedere keer als ik het hoor;).
Beste nummer van het album!

Ja ik ben Elbow fan. En ja ik wil graag elk elbow album leuk vinden. Maar als er eentje tegenvalt (build a Rocket boys!) , althans, voor elbow begrippen, dan zal ik dat niet ontkennen. Maar dit album groeit en groeit. Voor mij, samen met TSSK, de beste! En dus op nr 1 in mijn persoonlijke top 10 van 2014!! Prachtig, prachtig!!

Idd een topalbum! Staat ook hoog in mijn eindejaarslijstje! Voor mij is dit zelfs hun beste plaat!

Fijn om dat te horen, niels78 en JVT. Ik vind dit ook het beste album van Elbow (ken enkel hun 3 laatste). Hij heeft net niet de nummer 1 positie gehaald in m'n jaarlijstje maar het scheelde niet veel. Die eer ging nipt naar The War On Drugs - Lost In The Dream.

Dit zesde studioalbum van Elbow staat bij mij op de tiende plaats in de jaarlijst, maar het nummer Charge met stip op nummer een. Het sleept je mee van hoogtepunt naar hoogtepunt. Emotie perfect gepresenteerd.

Geen jaarlijstmateriaal voor mij want net te veel van hetzelfde en weinig replay value, om er maar eensch wat naar Engelsch doorheen te gooien, maar je liefde voor 'Charge' deel ik volledig.

Ik kende de band niet. Alleen de naam kwam mij bekend voor. Eens beluisterd en toen een hele tijd niets!

Nu vind ik het wel mooi.

*Understatement*

Voorlopig is "Charge" mijn favoriet!

*zet de deur wagenwijd open*

Kom binnen, Elbow... zou ik zeggen!

The Take Of And Landing Of Everything is waar al het beste van Elbow bij elkaar komt. Als bij de meeste muziek laat het album zich het best ontdekken luisterend via een hoofdtelefoon. De muziek geeft mij rust. Ik kom tot een soort van bezinning als ik het album op heb staan. De betoverende stem van Guy Garvey geeft woorden als 'angel' en 'devotion' nog meer magie. Magisch zijn ook de klanken, de muziek onder de geweldige melodieuze zanglijnen van Guy. Anders kan ik het niet omschrijven. Elbow heeft zelfs zeer lang op de eerste plek van mijn eindlijst gestaan. Vorige week sloeg alsnog de twijfel toe of het album op nummer 1 zou moeten eindigen. Teveel geweldige muziek waartegen dit mooie werk moet concurreren. Korte toelichting hierop. The War Of Drugs is een nieuwe band voor me. Evenals The Pineapple Thief. Door deze bands werd ik echt zeer aangenaam verrast dit jaar. Terwijl Elbow - en andere bands - zich waar moesten maken met nieuw werk. En ja, Elbow heeft zich waargemaakt. Zelfs meer dan dat. Op dit moment (want ja, blijft een momentopname) niet mijn meest favoriete plaat van 2014, maar zeker wel mijn meest favoriete album van de band. En dat is ook wat waard.

Na een relatiebreuk heeft Guy het album grotendeels geschreven in New York. Het album gaat over terugkijken (go straight to the place where you first lost your balance), troost zoeken, de balans opmaken als je je 40e levensjaar hebt bereikt. Niet verbitterd achterom kijken, maar vooruitkijken wat de toekomst nog voor moois te bieden heeft.

"It's to do with the fact that there have been [so many] life events. There are five members of the band—people have split up, got together, had children. It never stops, this stuff. Especially round the [age of] 40 mark... and yet I wanted to remain celebratory about that. Everybody's feeling relief, with remorse, next to joy, next to loss. But I think laughing very hard and worrying very little is a good way to keep young." (via Wikipedia)

De eerste maanden nadat het album uit was had ik steeds weer een andere nummer als favoriet. Dit zonder dat de eerdere favoriet in kracht afnam. Met andere woorden; het album als totaal groeide. Nou ja, met name het eerste deel van het album groeide heel erg en het tweede deel bleef gewoon goed. In eerste instantie werd het bedoeld grillige 'Charge' mijn eerste favoriete nummer. Nadat de repeatfrequentie van Charge minder werd hoorde ik ineens de schoonheid van albumopener 'This Blue World'. Man-man, wat een hoogwaardige teksten. En dan ook nog eens prachtig en geloofwaardig gebracht;
A sober midnight wish flies over the rooves and down through the years
Hope that you and yours are sleeping
Safe and warm in size formation
While three chambers of my heart beat true and strong with love for another
The fourth, the fourth is yours forever

Maar zogezegd was het meer grillige 'Charge' mijn eerste favoriet van het album. Wellicht omdat dit (aanvankelijk) het meest kenmerkende Elbow nummer is. Onlangs las ik dat het nummer Charge gaat over een ouder wordende man die in zijn stamkroeg klaagt over dat hij weinig respect ontvangt van de nieuwe/ jongere bar bezoekers. Leuk om te weten dat Elbow - naar aanleiding van deze plaat - haar eigen bier heeft ontwikkelt; genaamd 'Charge' (http://elbowbeer.co.uk/)

Het mooiste stukje muziek op het album is het moment waar Fly Boy Blue (met het zeer toffe basloopje) aanzwelt met de bombastische blazers en strijkers, stilvalt en vervolgens overgaat naar het mooi rollende Lunette. Zo prachtig gedaan. Ook hier weer de prachtig melodieus gezongen zanglijnen. En ook het fundament van het album komt hier weer naar boven; “I’m reaching the age when decisions are made on the life and the liver”.

Vervolgens werden ook nog favoriet; New York Morning en Real Life (Angel). Op New Morning hoor je de stad echt tot leven komen. New York wordt (verder) (op)gebouwd. Je hoort letterlijk het bouwen aan de stad. Bewonderingswaardig als datgene wat je wil vertellen in een nummer ook daadwerkelijk kan worden gehoord. Momenten van rust en bezinning beleef ik tijdens het gehele album, maar op bepaalde momenten meer concreet. zoals bij het nummer Real Life;
You I’ve never known dumbfounded
So out of reach and hollowed through
Blue and white the light and sound surrounding
As the music pulls you through
And on that hallelujah morning
In the arms of new love
The peace that you’ll feel’s
Real life

Typte ik hierboven dat ik tijdens eerste luisterbeurten het meest werd aangetrokken tot het nummer 'Charge', vanwege het meer vertrouwde Elbow geluid. Later is dit weggeëbd omdat het album helemaal Elbow is. Mede door de karakteristieke zang van Guy. Wel kan ik voor mezelf een duidelijke tweedeling maken tussen de eerste 5 nummers en de 5 nummers die daarop volgen. Vanaf Honey Sun vind ik het allemaal veel meer 'typisch Elbow' klinken. In die nummers komt meer de dreiging naar voren welke ook hoorbaar is op voorgaande albums. Over het algemeen beluister ik bij de eerste 5 nummers een meer persoonlijk geluid van Guy terug op deze plaat. Ook niet gek als je bedenkt dat hij er een tijd lang alleen aan heeft gewerkt/ geschreven in een ander land, een grote wereldstad met een net wat andere cultuur vergeleken met zijn thuishaven Manchester. Als deze constatering juist is pleit dat voor zanger Guy Garvey maar dus wat minder voor Elbow als band.

Wat een uitstekend album weer dit.
Ik heb ze ontdekt in de tijd van Leaders of the free world. Wat een album!
Bijna niemand had nog van Elbow gehoord.
Het was "mijn ontdekking".
Al snel ook de eerdere albums gekocht.
Daar staan ook vele pareltjes op!
Elbow was rauwer toen en dat vind ik nog steeds.
The take off. is een groeiplaat.
En erg mooi opgenomen en geproduced.