Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)

Op de één of andere manier heb ik niet echt een enorm warme liefdesband met Elbow en dat schrijf ik bij elk album weer als intro. Begint uiteraard een beetje saai te worden van mijn kant en dat woord 'saai' heeft er misschien ook van alles mee te maken.

Elbow klinkt soms gewoon wat verveeld in mijn oren en het kost altijd moeite om op gang te komen met ze. Het is nu al niet anders.
The Take Off and Landing of Everything laat niet veel nieuws horen, kabbelt rustig voort en zal ongetwijfeld na meerdere draaibeurten nog een klein beetje van z'n schoonheid prijsgeven aan mij maar meer dan een halfje erbij (of eraf) zal het niet worden.
Misschien te degelijk, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik dit echt elke keer weer heb en dat mag ook best wonderlijk heten natuurlijk.

Het is allemaal weer mooi en vertrouwd Elbow maar meer ook niet voor mij. Elbow is gewoon een vaste riedel geworden: even zeuren over de rare band die ik er mee heb, concluderen dat het wat saaiig is en dan uiteindelijk toch nog wel goede zaken met ze doen waardoor de opvolger ongetwijfeld weer eenzelfde behandeling krijgt. Ook wel eens fijn om van die zekerheden in het (muzikale) leven te hebben

Voorlopige favorietje? Titelnummer The Take Off and Landing of Everything.

Ik heb het album nu zojuist as we speak gehoord en heb er een beetje gemengde gevoelens bij. Staan een paar hele mooie nummers op. Fly Boy Blue / Lunette en New York Morning had ik de afgelopen 2 maanden helemaal grijs gedraait dus m'n verwachtingen waren ook uiterst hooggespannen. Vooral Fly Boy Blue / Lunette met dat prachtige laatste gedeelte.. Moet gek lopen wil dat nummer niet in m'n top10 belanden van nummers uit 2014. Ik dacht dus vooraf dat de rest van de nummers net zo zouden klinken als dat nummer want dan had ik meteen het 5 sterren knopje aangevinkt. Helaas is dat niet helemaal het geval merk ik nu al zo na 1x luisteren. Sommige nummers kabbelen inderdaad een beetje voort, dat je denkt; wanneer gaan ze nou echt los? En vaak blijft dat uit helaas.. Ook vind ik sommige nummers een beetje geforceerd overkomen waardoor het luisteren wat onaangenamer word. Ik mis dat geluid wat ze op The Seldom Seen Kid wel hadden en waarbij echt alle nummers meteen bleven hangen mede ook door de refreinen in de nummers. Maargoed dat was ook een album van epische proporties.

Nu heb ik het album pas 1x beluisterd maar ik nu al wel een redelijk beeld van het album en had mijn verwachtingen iets te hoog ingezet waardoor het na zo'n eerste luisterbeurt toch wat tegenvalt. Dat kan wel degelijk nog veranderen want het is duidelijk te merken dat Elbow met dit album een andere weg is ingeslagen en of ik dat ga liken of niet, ja dat is vraag 2... Het kan ook zijn dat het me morgen of over een paar dagen opeens wel pakt maar nu vind ik het toch wat teleurstellend. Kan ook komen omdat het laat is.. Zal hem de komende tijd wel zeker vaker gaan draaien. Stem geef ik morgen of in de loop van de week wel, vind ik het nu te laat voor en een album als dit kun je naar mijn mening moeilijk in 1 luisterbeurt beoordelen, daar zit het echt te 'vol' voor.

Zoals ik al zei; mixed feelings tot nu toe dus...

Elbow mag je gerust een betrouwbare band noemen. Al bijna 25 jaar maakt deze hechte Britse groep prima verzorgde platen waarbij ze hun sound steeds wat in de breedte vernieuwen. Het langverwachte zesde Elbow-album The Take Off And Landing Of Everything moet weinig hebben van het elektronische experiment van Build The Rocket Boys! (2011) of de grote rockers en georkestreerde stukken van doorbraakplaat The Seldom Seen Kid (2008). Nee, Elbow gaat met deze plaat terug naar haar begindagen. Maar dan nog wat ingetogener. Niet dat The Take Off geen typische Elbow plaat is hoor. Sterker nog: het ís een echte Elbow-plaat geworden met trage opbouwen, subtiele arrangementen en de direct herkenbare, zoete zangstem van frontman Guy Garvey. Dat resulteert in tien gedragen liedjes die opnieuw met veel zorg in elkaar gestoken zijn, maar je wel soms het gevoel geven dat je ze al eens eerder gehoord hebt. The Take Off is dan ook een veilige plaat geworden, maar niet eentje zonder uitschieters. Hoogtepunt is zonder twijfel het prachtige 'Fly Boy Blue / Lunette'. Twee liedjes in één, waarbij de een weergaloos in de ander overloopt. Ook de arrangementen in 'My Sad Captains' en single 'New York Morning' zijn fraai. Ondanks dat Elbow geen grote missers produceert op The Take off is dit wel de minst coherente Elbow-plaat tot dusver. De rode draad is soms ver te zoeken en de liedjes lijken wat bij elkaar geraapt te zijn. Wat doen het op een bedje van elektronica leunende tracks als het mooie 'Honey Son' en 'Colour Fields' tussen het beladen titelnummer? Waarom komt het ene nummer wel na vijf minuten tot ontlading en het andere niet? De liedjes bevatten wel weer allemaal het "Elbow-kwaliteitsstempel", maar over het geheel genomen laat Elbow, op een paar momenten daargelaten, een wel hele brave indruk achter. Van deze band mag je net dat beetje meer verwachten.

Van: Daans Muziek Blog

Er staat ook bijna blind.... ik heb ook nog een eigen mening.

De voorganger Build A Rocket Boys! viel mij grotendeels nogal tegen, maar na toch heel wat mooie songs op hun eerdere albums, wilde ik dit The Take Off and Landing of Everything zeker beluisteren. En na een aantal keren luisteren kan ik wel zeggen, dat de heren iets fraais hebben geproduceerd. Sommigen omschrijven het als vlak en veilig, ik eerder als subtiel en mooi.
Wel is er een onderscheid tussen de songs op de werkelijk prima eerste helft van de plaat en de rest. Opener This Blue World, Charge met mooi orgeltje, piano en strijkers, het afwisselende Fly Boy Blue / Lunette met prettige gitaar en blazers, het fraaie New York Morning en het mooie Real Life (Angel) vind ik ijzersterk. Verder is de slotsong van de plaat mooi: The Blanket of Night.
De overige nummers zijn van (best) mooi tot toch wat over de (Elbow) top, vooral My Sad Captains. Maar alles bij elkaar is dit een mooi, soms prachtig album geworden.

Dit is de zesde luisterbeurt. Met het zonnetje door mijn slaapkamerraam doet deze het nu eindelijk een stuk beter dan de vorige keren. Tijdens de vorige luisterbeurten kon ik nooit echt iets aanwijzen dat eruit sprong maar nu herken ik steeds meer mooie momentjes. Bijvoorbeeld My Sad Captains sprong er zojuist absoluut uit. The Take Off and Landing of Everything (lied) echode na een vorige luisterbeurt nog door in mijn oren. Kan iemand trouwens de eerste twee zinnen voor mij verstaan?

Als album is deze plaat totaal iets anders dan de twee voorgangers, ondanks het vrije lenen uit oudere nummers. Waar ik op 'build a rocket boys!' kon merken dat The Seldom Seen Kid als blauwdruk is gebruikt, heb ik dat hier niet. Daar moet ik bij zeggen dat ik de eerste 3 albums van Elbow nog nooit heb gehoord. Misschien gaan ze juist terug naar hun roots maar daar kan ik dus niet over oordelen.

In het geheel klinkt deze plaat erg fijn. Geen enkel nummer is slecht, maar aan de andere kant springt er ook niet zoveel boven het gemiddelde niveau uit. Het begin van Honey Son vind ik overigens wel zwaar misplaatst.

Waar ik 'build a rocket boys!' zeker kon waarderen, weet ik niet waar ik dit album kan plaatsen: op deze plaat weet Guy Garvey wat minder gevoel op mij over te brengen dan op 'build a rocket boys!'. Ik geef hem 4 sterren, net zoals ik aan barb en TSSK gaf. Eigenlijk vind ik dit drie platen die je zeer zeker los van elkaar moet zien en eigenlijk niet met elkaar zou moeten vergelijken.

De Engelse rockband Elbow wist de laatste jaren hun fanbase uit te te bouwen door de uiterst succesvolle albums The Seldom Seen Kit uit 2008 en het in 2011 verschenen Build a Rocket Boys!. Sinds de jaren negentig timmeren ze al aan de weg in de vaste samenstelling met Guy Garvey als zanger. De rustige en meeslepende muziek keert ook weer terug op het zesde album The Take Off and Landing of Everything.

De opening van het album met This Blue World is de kenmerkende rust met weinig instrumentatie en de zang van Garvey die centraal staat. De teksten zijn prachtig en onder andere beïnvloed door het einde van de relatie met de vriendin van Garvey. Het nummer krabbelt langzaam voort en de ruim zeven minuten zijn dan net iets teveel van het goede. Halverwege vind er wel een interessante omslag plaats naar wat meer instrumentatie met lichte pianoklanken. Het vervolg Charge is wat grauwer met een wat sombere melodielijn en strijkers die in het nummer worden toegevoegd. De instrumentatie is opnieuw zeer beperkt en laat vooral de teksten wat beter op je inwerken. Op het album zijn vooral nummers te vinden die qua tijdsduur langer zijn dan we zijn gewend van de band. Fly Boy Blue/Lunette klinkt als een soort opsomming waarbij in het refrein de strijkers en blazers wat extra nadruk leggen op de sfeer van het nummer. Diepgaande teksten die je moet laten bezinken voordat je achter de ware betekenis komt. Mooi uitgewerkt maar toch af en toe wat flauwtjes bij gebrek een melodieën die de gevoelens kunnen ondersteunen.

“Presidential delays
Suppose I’m just lucky
I’m having a shindig
Me, Red Bob and the ivory host
And someone’s shouting on the box
A chinless prefect gone Godzilla
My newest friends have forgotten my name
But so have I, so far so good and home
You and me trampoline and oceans of crash site love”

New York Morning begint opnieuw rustgevend maar weet op de juiste manier instrumentatie toe te voegen door het nummer heen. Drums en piano die zich achtereenvolgens aansluiten en goed bij de zang van Garvey passen. Een hoogtepunt op het album met sterke opbouw en prachtig gezongen teksten. Met Real Life (Angel) wordt het sterke middenstuk van het album doorgezet met opnieuw goed uitgewerkte songteksten en instrumentatie die langzaam in volume opbouwt. Lichte guitaren, strijkers en pianoklanken die zich om de zang heen vormen. Op Honey Sun horen we wat invloeden uit de elektronica, het nummer past wat minder in de stijl van Elbow. Het refrein is wat overtuigender maar over het geheel klinkt de track wat saai en afwijkend. Gelukkig wordt dit met My Sad Captains recht gezet door de indrukwekkende zang die in het refrein sterk naar voren komt. De blazers vullen deze ontspannen sfeer aan en maken het een nummer dat goed in het gehoor ligt.

“Oh long before you and I were born
Others beat these benches with their empty cups
To the night and its stars to the here and now and who we are
Another sunrise with my sad captains
With who I choose to lose my mind
And if its so we only pass this way but once
What a perfect waste of time“

Colour Fields opent met een herhalend drumritme waar wat lichte melodieën door heen zitten. Het nummer is zonniger maar is wel een wat mindere track op het album en lijkt een snel tussendoortje te zijn. Dan komen we bij het lange titelnummer The Take Off and Landing of Everything dat hoofdzakelijk bestaat uit uitgebreide instrumentele gedeeltes. Drums, guitaren en baslijntjes houden het ritme erin maar bevatten toch te weinig afwisseling om je aandacht er ruim zeven minuten bij te houden. Het afsluitende The Blanket of Night is een wat experimenteel einde met wat hoge vervormende klanken in het refrein in een duistere setting. Niet erg opvallend vormt dit het einde van het album van een klein uur.

Elbow bouwt op het album The Take Off and Landing of Everything voort op voorgaande werken met veel herkenbare geluiden en goed uitwerkte teksten. De instrumentatie is af en toe zeer minimaal waardoor de teksten te weinig nadruk krijgen en de lange nummers niet altijd even goed weten te boeien. Toch staan er ook weer een aantal mooie nummers op het album waar vooral in het middenstuk met New York Morning en Real Life (Angel) kwalitatief erg sterk is. Het album stelt als geheel zeker niet teleur maar zal het nog zwaar hebben om het succes van de voorgaande albums te evenaren.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Mijn verhaal, inclusief een vraag waar ik van jullie wel een antwoord op zou willen krijgen. Waarom zijn er naast alle liefhebbers, ook zo veel haters van Elbow? (in mijn vriendenkring zijn de meningen ernstig verdeeld)

---
Waarom is Elbow nou zo'n goede band? Waarom verkoopt Elbow tegenwoordig de grote pop-podia als de HMH gewoon uit? Waarom hoor ik bij muziekpuristen vaak zeer tegenovergestelde meningen over de kwaliteit van de band? En waarom hoor ik ook regelmatig dat de vergelijking gemaakt wordt met andere Britse bands als I Am Kloot en zelfs Coldplay (dat zelfs eens Elbow plagiaat pleegde)? Er zijn meerdere antwoorden mogelijk op deze vragen, maar ik probeer het met één antwoord te beantwoorden: Elbow is een band met de emotie-volle zang van Guy Garvey en dat tot in de puntjes gedetailleerde en georchestreerde geluid. Elbow hoor je daardoor vaak langskomen in de alternatieve muziekwereld, wordt tegelijkertijd ook gedraaid door de wat meer commerciële media en is vaak toch dusdanig toegankelijk dat het makkelijk op de achtergrond gedraaid kan worden. Daarmee bereiken ze veel publiek, en dat brengt veel liefhebbers maar ook veel haters met zich mee. Vooral met hun absolute doorbraak-album The Seldom Seen Kid wisten ze hun kwaliteiten het beste samen te vatten. Het vorige album, Build A Rocket Boys!, ging echter nergens heen en kabbelde mijns inziens maar voort. Daarom is het heel interessant hoe dit nieuwe album uit de verf is gekomen.


Met The Take Off And Landing Of Everything is dat zeer goed gelukt! Het brengt Elbow weer terug naar hun meer melodieuze en oprechte albums van vroeger, en weet de bombast van The Seldom Seen Kid goed te combineren met de ingetogenheid en nauwkeurige arrangementen van Leaders of the Free World en Cast of Thousands. Zo weet Elbow, in tegenstelling tot Build A Rocket Boys! nu wel de langgerekte nummers mooi in te kleuren met trompet en strijkers zoals op opener This Blue World of op het titelnummer. Daarnaast weten ze op New York Morning en My Sad Captains op een treffende manier de nummers tot prachtige climaxen op te bouwen. Maar op dit album is het absolute prijsnummer Fly Boy Blue / Lunette. Dit nummers is bijna onkarakteristiek Elbow maar is daarmee een van de beste nummers die ze ooit gemaakt hebben. Het begint met fantastisch drumwerk en weet meteen op te zwepen, en daar komen dan de heerlijk ontregelende gitaar-licks bij die je op de rest van het album bijna niet hoort. Als daar dan ook nog die blazers bijkomen en het hele nummer vervolgens halverwege ontaardt in een vrijwel nieuw en meer ingetogen nummer, dan ben ik verkocht. Jammer dat dit iets meer bombastische nummer eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt is op dit album. Dit soort nummers mogen ze vaker maken!

Al met al is deze nieuwe plaat van Elbow een geslaagde plaat, die hen gelukkig weer terugbrengt naar de sfeer maar ook de kwaliteit van hun vroegere albums. Zichzelf hiermee vernieuwen doen ze niet, met uitzondering van kanshebber tot nummer van het jaar Fly Boy Blue / Lunette, maar ze hoeven eigenlijk ook niet heel veel extra publiek meer te bereiken. Elbow is namelijk al een van de grootste en beste alternatieve rock-bands van het moment!
Pat-sounds: Album Elbow - The Take Off And Landing Of Everything (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ooit leerde ik Elbow kennen dankzij het nummer Fugitive Motel. Ondanks de hoge kwaliteit van hun albums tien jaar geleden, brak Elbow destijds nooit door bij het grote publiek. Dat moest veranderen toen Elbow de kans kreeg een platendeal te tekenen bij Fiction. Dat label had één voorwaarde: maak een album met nummers die toegankelijker zijn dan daarvoor. Band ging akkoord en zie: The Seldom Seen Kid kwam uit in 2008 en kreeg zowaar veel erkenning en pakte de ene na de andere prijs. Dat succes was deels te danken aan de liedjes die ‘hitgevoeliger’ waren dan alle liedjes van daarvoor. Vooral een nummer als One Day Like This heeft voor de ommekeer. Vrolijkheid bij een concert van Elbow was ooit zoiets als in een clownspak gaan naar een begrafenis, maar dat gevoel was plotsklaps verdwenen. En ja, ook ik stond – ietwat pesterig onder de neus van Guy Garvey – met een vlaggetje te zwaaien in Desmet tijdens One Day Like This. Achteraf nog wel eens gehoord dat de band niet heel blij was met de vlaggetjesactie , maar daar hebben we niets van gemerkt. Want ook tijdens de tour van build a rocket boys! moesten de handjes vaak in de lucht.

Het zal mij niks verbazen dat de gezelligheid die er in Elbow was geslopen een onderwerp was die werd besproken tijdens het maken van dit album. Bovendien, was het leven nog wel zo gezellig? De mannen worden of zijn inmiddels veertig en mannen van die leeftijd krijgen dan toch last van allerlei bijwerkingen in het hoofd die de leeftijd met zich meebrengt. Settelen of toch uit elkaar, het gedoe of de mooie dingen van een gezin, die kwesties brengen ons nu een album waarin daar over wordt gepeinsd. En ja, zo keert een vleugje Elbow oude stijl terug, waarin het bedachtzame, het trage en het stroperige de eerste elementen zijn die opvallen. Alsof we weer tien jaar terug in de tijd zijn.

Stiekem ben ik daar wel blij mee. Elbow zit weer op een koers die voor hen een stuk vertrouwder aanvoelt en hierdoor is het album een stuk persoonlijker geworden: iets wat voor het laatst was gelukt bij het nummer Friend of Ours. Zó intiem als dat nummer is het hier niet, maar het komt bij opener This Blue World wel in de buurt. Thema’s zoals verbroken relaties en drank zijn weer volop aanwezig. Verder kent het album wel een aantal accentverschillen: in Fly Boy Blue de bluesachtige blazers terwijl in Charge de mediterrane strijkers een vertrouwd gevoel geven. Elektronische percussie was tot nu toe wel eens uitgeprobeerd in een paar b-kanten, nu durft Elbow het twee keer aan met Honey Sun en Colour Fields.

Degenen die Elbow altijd een wat saaie band vonden, zullen nu gelijk krijgen. Degenen die Elbow altijd al bewonderden om hun klasse hebben dat echter ook.

De zegetocht van Elbow gaat rustig verder met hun zesde album. In vergelijking met eerder werk wat kaler, soberder en minder bombastisch, maar dat past de band prima en de fraaie stem van Guy Garvey gedijt daar ook het beste bij. Dit is gewoon de zoveelste prachtplaat in een geheel foutloos oeuvre en dat laatste is maar weinig bands gegeven.

Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen, er is zoveel moois op deze plaat te vinden. Het feit dat ik maar twee favoriete nummers kan kiezen is al verschrikkelijk moeilijk. Het heeft wel een paar luisterbeurten geduurd maar na de lichtelijke misser die Build a Rocket Boys! heette maakt Elbow weer een échte Elbow-plaat. Of het nou ligt aan de extreem chille opener (met mini-climax die het nummer een van de beste songs van deze band maakt), de strijkers in charge, de baritonsax in Fly Boy Blue/Lunette (wat een lekkere gitaar-lick overigens), de uitbundigheid van het titelnummer of de meerstemmige elektronica van Honey Sun, ik blijf er meerdere delen van dag naar terugkomen.

Dan heb ik Real Life (Angel) en My Sad Captains nog geeneens genoemd, onterecht overigens want deze twee vormen wat mij betreft toch wel het middelpunt van het album. Blanket of the Night is inderdaad beter in akoestische setting (al heb ik weinig problemen met deze versie) en Colour Fields zie ik toch meer als tussendoortje en is daarmee het zwakste nummer van de plaat. Maar daar tegenover staat dan weer een track als New York Morning, die het feestelijke Elbow die we kennen van de vorige twee platen weer terug naar de voorgrond haalt.

Dat maakt dit album naar mijn mening dan ook zo goed, alle gezichten van de band komen aan bod. Zie het een beetje alsof Leaders of the Free World en Build a Rocket Boys! elkaar nogal leuk vonden en een kind kregen. De songs hebben namelijk de rust en mooie instrumentatie van laatstgenoemde, maar krijgen vaak toch een scherp en slim randje mee van Leaders. De rest van de albums komen gezellig op kraamvisite en ook dat is te horen. Kortom een verschrikkelijk goed album waar Elbow eens te meer zijn publiek verrast en beloont met een handvol prachtige nummers.

De nieuwe Elbow kenmerkt zich wat mij betreft door ingetogenheid. Het album kent met de finale pas het definitieve hoogtepunt met het titelnummer, maar voor die tijd gaan de nummers toch redelijk onopgemerkt voorbij zonder echt heel spannend te worden. Neemt niet weg dat de klasse van de band nog altijd hoorbaar is op deze plaat.

Voor nu een 3,5*

Btw: waarom een 2-LP op 45 toeren? Ik blijf platen omdraaien op deze manier... Gelukkig biedt de downloadcode uitkomst

Edit: lees nu pas het bericht over 45 toeren. Dank u!

This is by far het beste album van Elbow. Een geniale mix van stijlen met een magistrale stem van Guy Garvis

Ooit heb ik veel van Elbow gehouden. Hartstochtelijk is een groot woord, maar toch: nadat The Seldom Seen Kid uit was gekomen werd die plaat me heel dierbaar. Met de eerdere Elbow-platen (met uitzondering van het debuut) had ik dat minder, toen ik die uiteindelijk ook ontdekte. En met Build a Rocket Boys! en nu weer met The Take Off and Landing of Everything is het weer eigenlijk hetzelfde: paar wat mindere momentjes, maar net te weinig uitschieters om de plaat boven een solide vier sterren uit te laten stijgen. Constante kwaliteit dus, maar ik hoop stiekem toch weer op een Elbow-meesterwerkje. Ook dit album is dat helaas niet.

Op The Take Off and Landing of Everything is alles vlekkeloos geproduceerd, is de pseudo-gospelachtige Elbow-grootsheid weer van de partij (ook al heeft ‘New York Morning’ geen gospelkoor, dat wordt toch bijna door de koortjes gesuggereerd), en Guy Garvey vertelt weer verhalen met een lach, een traan en veel alcohol. Het valt me echter wel op hoe weinig echte uitschieters er op dit album staan. ‘The Blanket of the Night’ is toch wel de enige echte parel, al mag ‘Charge’ er ook zeker zijn. ‘Fly Boy Blue / Lunette’, ‘Honey Sun’ en ‘Colourfields’ zijn de wat zwakkere broeders, maar alsnog prima Elbow-nummers. Het is allemaal veel evenwichtiger geworden. ‘New York Morning’ mist de voetbalstadionassociaties die ‘Open Arms’ wat banaal maakte, en dat is ook fijn. ‘My Sad Captains’ is vervolgens het symfonischer opgezette nummer, met bescheiden bombast. Een Elbow-album kan blijkbaar niet zonder, en de ingetogen afsluiter ontbreekt ook niet. Het klinkt gewoon bekend, maar het klinkt ook allemaal als een klok, en daarom die vier sterren zeker waard. De brille ontbreekt echter.

Dat zit vooral in het ontbreken van een kwaliteit die de beste Elbow-nummers wel hebben: die kruipen onder je huid, en dat is op dit album maar zelden het geval. Dit album is de succesformule all over again, en dat werkt zeker, maar de finesse van een nummer als ‘Ribcage’ (van Cast of Thousands, mét gospelkoor) of ‘Every Day Now’ ontbreekt. Deze nieuwe plaat luistert fijn weg, maar is ook wat glibberig. Dat maakt dit album goed vinden heel goed mogelijk, maar hartstochtelijk van The Take Off and Landing of Everything houden, dat niet; althans, voor mij dan. Ik hoop dan ook dat Elbow op het volgende album de comfortzone verlaat en en passant weer een bescheiden meesterwerkje aflevert, want ze kunnen echt meer dan eens in de zoveel tijd een solide viersterrrenplaat uitbrengen.

jammer genoeg vind ik dit het minste album van Elbow. Maar dat heeft niets met deze cd te maken. Maar met mijn smaak. Het is me te rustig en toch een beetje saai....

Mijn Elbow top:

1.The seldom seen kid (briljant!)
2. Built a Rocket boys (prachtig!)
3. Cast of Thousands (apart en rustig album)
4. Asleep in the Back (Newborn!)
5. Leaders of the Free World (een vrij luchtige Elbow)
6. The take off and Landing of everything (de eerste paar nummers zijn erg mooi!)

Er zijn nog een paar albums die ik ga halen....

The Take Of And Landing Of Everything is waar al het beste van Elbow bij elkaar komt. Als bij de meeste muziek laat het album zich het best ontdekken luisterend via een hoofdtelefoon. De muziek geeft mij rust. Ik kom tot een soort van bezinning als ik het album op heb staan. De betoverende stem van Guy Garvey geeft woorden als 'angel' en 'devotion' nog meer magie. Magisch zijn ook de klanken, de muziek onder de geweldige melodieuze zanglijnen van Guy. Anders kan ik het niet omschrijven. Elbow heeft zelfs zeer lang op de eerste plek van mijn eindlijst gestaan. Vorige week sloeg alsnog de twijfel toe of het album op nummer 1 zou moeten eindigen. Teveel geweldige muziek waartegen dit mooie werk moet concurreren. Korte toelichting hierop. The War Of Drugs is een nieuwe band voor me. Evenals The Pineapple Thief. Door deze bands werd ik echt zeer aangenaam verrast dit jaar. Terwijl Elbow - en andere bands - zich waar moesten maken met nieuw werk. En ja, Elbow heeft zich waargemaakt. Zelfs meer dan dat. Op dit moment (want ja, blijft een momentopname) niet mijn meest favoriete plaat van 2014, maar zeker wel mijn meest favoriete album van de band. En dat is ook wat waard.

Na een relatiebreuk heeft Guy het album grotendeels geschreven in New York. Het album gaat over terugkijken (go straight to the place where you first lost your balance), troost zoeken, de balans opmaken als je je 40e levensjaar hebt bereikt. Niet verbitterd achterom kijken, maar vooruitkijken wat de toekomst nog voor moois te bieden heeft.

"It's to do with the fact that there have been [so many] life events. There are five members of the band—people have split up, got together, had children. It never stops, this stuff. Especially round the [age of] 40 mark... and yet I wanted to remain celebratory about that. Everybody's feeling relief, with remorse, next to joy, next to loss. But I think laughing very hard and worrying very little is a good way to keep young." (via Wikipedia)

De eerste maanden nadat het album uit was had ik steeds weer een andere nummer als favoriet. Dit zonder dat de eerdere favoriet in kracht afnam. Met andere woorden; het album als totaal groeide. Nou ja, met name het eerste deel van het album groeide heel erg en het tweede deel bleef gewoon goed. In eerste instantie werd het bedoeld grillige 'Charge' mijn eerste favoriete nummer. Nadat de repeatfrequentie van Charge minder werd hoorde ik ineens de schoonheid van albumopener 'This Blue World'. Man-man, wat een hoogwaardige teksten. En dan ook nog eens prachtig en geloofwaardig gebracht;
A sober midnight wish flies over the rooves and down through the years
Hope that you and yours are sleeping
Safe and warm in size formation
While three chambers of my heart beat true and strong with love for another
The fourth, the fourth is yours forever

Maar zogezegd was het meer grillige 'Charge' mijn eerste favoriet van het album. Wellicht omdat dit (aanvankelijk) het meest kenmerkende Elbow nummer is. Onlangs las ik dat het nummer Charge gaat over een ouder wordende man die in zijn stamkroeg klaagt over dat hij weinig respect ontvangt van de nieuwe/ jongere bar bezoekers. Leuk om te weten dat Elbow - naar aanleiding van deze plaat - haar eigen bier heeft ontwikkelt; genaamd 'Charge' (http://elbowbeer.co.uk/)

Het mooiste stukje muziek op het album is het moment waar Fly Boy Blue (met het zeer toffe basloopje) aanzwelt met de bombastische blazers en strijkers, stilvalt en vervolgens overgaat naar het mooi rollende Lunette. Zo prachtig gedaan. Ook hier weer de prachtig melodieus gezongen zanglijnen. En ook het fundament van het album komt hier weer naar boven; “I’m reaching the age when decisions are made on the life and the liver”.

Vervolgens werden ook nog favoriet; New York Morning en Real Life (Angel). Op New Morning hoor je de stad echt tot leven komen. New York wordt (verder) (op)gebouwd. Je hoort letterlijk het bouwen aan de stad. Bewonderingswaardig als datgene wat je wil vertellen in een nummer ook daadwerkelijk kan worden gehoord. Momenten van rust en bezinning beleef ik tijdens het gehele album, maar op bepaalde momenten meer concreet. zoals bij het nummer Real Life;
You I’ve never known dumbfounded
So out of reach and hollowed through
Blue and white the light and sound surrounding
As the music pulls you through
And on that hallelujah morning
In the arms of new love
The peace that you’ll feel’s
Real life

Typte ik hierboven dat ik tijdens eerste luisterbeurten het meest werd aangetrokken tot het nummer 'Charge', vanwege het meer vertrouwde Elbow geluid. Later is dit weggeëbd omdat het album helemaal Elbow is. Mede door de karakteristieke zang van Guy. Wel kan ik voor mezelf een duidelijke tweedeling maken tussen de eerste 5 nummers en de 5 nummers die daarop volgen. Vanaf Honey Sun vind ik het allemaal veel meer 'typisch Elbow' klinken. In die nummers komt meer de dreiging naar voren welke ook hoorbaar is op voorgaande albums. Over het algemeen beluister ik bij de eerste 5 nummers een meer persoonlijk geluid van Guy terug op deze plaat. Ook niet gek als je bedenkt dat hij er een tijd lang alleen aan heeft gewerkt/ geschreven in een ander land, een grote wereldstad met een net wat andere cultuur vergeleken met zijn thuishaven Manchester. Als deze constatering juist is pleit dat voor zanger Guy Garvey maar dus wat minder voor Elbow als band.

Wat een uitstekend album weer dit.
Ik heb ze ontdekt in de tijd van Leaders of the free world. Wat een album!
Bijna niemand had nog van Elbow gehoord.
Het was "mijn ontdekking".
Al snel ook de eerdere albums gekocht.
Daar staan ook vele pareltjes op!
Elbow was rauwer toen en dat vind ik nog steeds.
The take off. is een groeiplaat.
En erg mooi opgenomen en geproduced.

Elbow heeft een diepe indruk op mij gemaakt met The Seldom Seen Kid, vanwege sommige nummers die me echt wisten te raken, zoals The Loneliness of a Tower Crane Driver of Friend of Ours. Build a Rocket Boys had het fantastische Lippy Kids, maar verder wist die plaat bij mij geen indruk te maken. The Take Off and Landing of Everything bevalt mij een stuk beter, hoewel de echte toppers mij nog niet zijn opgevallen. Met andere woorden: in mijn oren is deze plaat redelijk consistent van kwaliteit, zonder echte uitschieters. Dat maakt misschien dat ik deze plaat wel vaker zal opzetten dan The Seldom Seen Kid, welke me zeker met de eerder genoemde nummers wat dieper wist te raken. Deze plaat leent zich wat beter voor het lezen van de krant met een kop koffie op een vrije ochtend. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen diepere laag onder zit. Als hij er is, moet ik hem zelf alleen nog ontdekken.

Ach, Elbow heeft bij altijd een streepje voor. De muziek raakt me diep. De arrangementen zijn veelal briljant en de stem van Garvey verveelt nooit. New York Morning en My Sad Captains zijn voor mij al klassiekers in de pophistorie.

Elbow is bij mij zo'n band die ruim vertegenwoordigd is in de collectie (als in: tot en met hier compleet), maar waar het enthousiasme toch altijd wat onderkoeld is gebleven. Een cd kabbelt aangenaam voorbij op de achtergrond en als het meezit springt er per album 1 of 2 nummers echt uit. De commentaren her en der een beetje doorlezend, ben ik daar niet de enige in.

The Take Off and Landing of Everything springt er over-all gunstig uit. This Blue World is met zijn onderkoelde opbouw meteen concurrentie voor beste Elbownummer ooit (al laat ik die titel nog even bij One Day Like This liggen). Charge en Fly Boy Blue / Lunette kregen hier al (geloof ik) ladderexposure en konden om die reden al wat meer onder de huid kruipen. Het album gaat daarna alsnog wel weer wat de kabbelmodus in, om er bij het titelnummer nog eens groots en meeslepend uit te komen.

Al met al genoeg om hier (op dit moment) voor favoriet Elbowalbum door te gaan.