Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)

Dankje

De Engelse rockband Elbow wist de laatste jaren hun fanbase uit te te bouwen door de uiterst succesvolle albums The Seldom Seen Kit uit 2008 en het in 2011 verschenen Build a Rocket Boys!. Sinds de jaren negentig timmeren ze al aan de weg in de vaste samenstelling met Guy Garvey als zanger. De rustige en meeslepende muziek keert ook weer terug op het zesde album The Take Off and Landing of Everything.

De opening van het album met This Blue World is de kenmerkende rust met weinig instrumentatie en de zang van Garvey die centraal staat. De teksten zijn prachtig en onder andere beïnvloed door het einde van de relatie met de vriendin van Garvey. Het nummer krabbelt langzaam voort en de ruim zeven minuten zijn dan net iets teveel van het goede. Halverwege vind er wel een interessante omslag plaats naar wat meer instrumentatie met lichte pianoklanken. Het vervolg Charge is wat grauwer met een wat sombere melodielijn en strijkers die in het nummer worden toegevoegd. De instrumentatie is opnieuw zeer beperkt en laat vooral de teksten wat beter op je inwerken. Op het album zijn vooral nummers te vinden die qua tijdsduur langer zijn dan we zijn gewend van de band. Fly Boy Blue/Lunette klinkt als een soort opsomming waarbij in het refrein de strijkers en blazers wat extra nadruk leggen op de sfeer van het nummer. Diepgaande teksten die je moet laten bezinken voordat je achter de ware betekenis komt. Mooi uitgewerkt maar toch af en toe wat flauwtjes bij gebrek een melodieën die de gevoelens kunnen ondersteunen.

“Presidential delays
Suppose I’m just lucky
I’m having a shindig
Me, Red Bob and the ivory host
And someone’s shouting on the box
A chinless prefect gone Godzilla
My newest friends have forgotten my name
But so have I, so far so good and home
You and me trampoline and oceans of crash site love”

New York Morning begint opnieuw rustgevend maar weet op de juiste manier instrumentatie toe te voegen door het nummer heen. Drums en piano die zich achtereenvolgens aansluiten en goed bij de zang van Garvey passen. Een hoogtepunt op het album met sterke opbouw en prachtig gezongen teksten. Met Real Life (Angel) wordt het sterke middenstuk van het album doorgezet met opnieuw goed uitgewerkte songteksten en instrumentatie die langzaam in volume opbouwt. Lichte guitaren, strijkers en pianoklanken die zich om de zang heen vormen. Op Honey Sun horen we wat invloeden uit de elektronica, het nummer past wat minder in de stijl van Elbow. Het refrein is wat overtuigender maar over het geheel klinkt de track wat saai en afwijkend. Gelukkig wordt dit met My Sad Captains recht gezet door de indrukwekkende zang die in het refrein sterk naar voren komt. De blazers vullen deze ontspannen sfeer aan en maken het een nummer dat goed in het gehoor ligt.

“Oh long before you and I were born
Others beat these benches with their empty cups
To the night and its stars to the here and now and who we are
Another sunrise with my sad captains
With who I choose to lose my mind
And if its so we only pass this way but once
What a perfect waste of time“

Colour Fields opent met een herhalend drumritme waar wat lichte melodieën door heen zitten. Het nummer is zonniger maar is wel een wat mindere track op het album en lijkt een snel tussendoortje te zijn. Dan komen we bij het lange titelnummer The Take Off and Landing of Everything dat hoofdzakelijk bestaat uit uitgebreide instrumentele gedeeltes. Drums, guitaren en baslijntjes houden het ritme erin maar bevatten toch te weinig afwisseling om je aandacht er ruim zeven minuten bij te houden. Het afsluitende The Blanket of Night is een wat experimenteel einde met wat hoge vervormende klanken in het refrein in een duistere setting. Niet erg opvallend vormt dit het einde van het album van een klein uur.

Elbow bouwt op het album The Take Off and Landing of Everything voort op voorgaande werken met veel herkenbare geluiden en goed uitwerkte teksten. De instrumentatie is af en toe zeer minimaal waardoor de teksten te weinig nadruk krijgen en de lange nummers niet altijd even goed weten te boeien. Toch staan er ook weer een aantal mooie nummers op het album waar vooral in het middenstuk met New York Morning en Real Life (Angel) kwalitatief erg sterk is. Het album stelt als geheel zeker niet teleur maar zal het nog zwaar hebben om het succes van de voorgaande albums te evenaren.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Een tip: beluister het album eens in alle rust via een koptelefoon. De songs lijken veel meer diepgang te hebben dan je via speakers kunt waarnemen. Ik werd van mijn sokken geblazen na mijn eeste luisterbeurt via koptelefoon.
Een opmerking: gelukkig geen tweede seldom seen kid. Ik moet bekennen, het is een acceptatieprobleem maar een tweede TSSK zal en mag er nooit komen. Daardoor blijft TSSK uniek en zo goed. Ik ben de band intens dankbaar dat ze dat album gemaakt hebben.

Ik heb daarvoor geen koptelefoon nodig. Elbow maakt Elbow muziek. Dat betekent: kwaliteit en een duidelijke eigen identiteit. Dat sommigen naar spectaculairdere muziek willen luisteren, als in bombastischer, dat is hun goed recht.

De laatste 3 albums van Elbow waren toch extreem bombastisch juist? Daarvoor was het juist behoorlijk puntig en "down to earth". Niets mis met bombastische muziek overigens. The Seldom Seen Kid is zo'n beetje mijn favoriet van de afgelopen paar jaar

Die tips hangen altijd samen met de apparatuur die iemand heeft staan. Als je fatsoenlijke speakers hebt, kun je meer detail horen dan uit een reference koptelefoon. (bijv. Sennheiser HD650)

Ik moet wel bekennen dat ik zelf meer geniet van muziek via mijn koptelefoon. Een stuk intiemer en eenvoudiger om je te focussen op de muziek.

Ik vind muziek altijd beter worden met een glas whiskey erbij.. Ook genieten..

Mijn verhaal, inclusief een vraag waar ik van jullie wel een antwoord op zou willen krijgen. Waarom zijn er naast alle liefhebbers, ook zo veel haters van Elbow? (in mijn vriendenkring zijn de meningen ernstig verdeeld)

---
Waarom is Elbow nou zo'n goede band? Waarom verkoopt Elbow tegenwoordig de grote pop-podia als de HMH gewoon uit? Waarom hoor ik bij muziekpuristen vaak zeer tegenovergestelde meningen over de kwaliteit van de band? En waarom hoor ik ook regelmatig dat de vergelijking gemaakt wordt met andere Britse bands als I Am Kloot en zelfs Coldplay (dat zelfs eens Elbow plagiaat pleegde)? Er zijn meerdere antwoorden mogelijk op deze vragen, maar ik probeer het met één antwoord te beantwoorden: Elbow is een band met de emotie-volle zang van Guy Garvey en dat tot in de puntjes gedetailleerde en georchestreerde geluid. Elbow hoor je daardoor vaak langskomen in de alternatieve muziekwereld, wordt tegelijkertijd ook gedraaid door de wat meer commerciële media en is vaak toch dusdanig toegankelijk dat het makkelijk op de achtergrond gedraaid kan worden. Daarmee bereiken ze veel publiek, en dat brengt veel liefhebbers maar ook veel haters met zich mee. Vooral met hun absolute doorbraak-album The Seldom Seen Kid wisten ze hun kwaliteiten het beste samen te vatten. Het vorige album, Build A Rocket Boys!, ging echter nergens heen en kabbelde mijns inziens maar voort. Daarom is het heel interessant hoe dit nieuwe album uit de verf is gekomen.


Met The Take Off And Landing Of Everything is dat zeer goed gelukt! Het brengt Elbow weer terug naar hun meer melodieuze en oprechte albums van vroeger, en weet de bombast van The Seldom Seen Kid goed te combineren met de ingetogenheid en nauwkeurige arrangementen van Leaders of the Free World en Cast of Thousands. Zo weet Elbow, in tegenstelling tot Build A Rocket Boys! nu wel de langgerekte nummers mooi in te kleuren met trompet en strijkers zoals op opener This Blue World of op het titelnummer. Daarnaast weten ze op New York Morning en My Sad Captains op een treffende manier de nummers tot prachtige climaxen op te bouwen. Maar op dit album is het absolute prijsnummer Fly Boy Blue / Lunette. Dit nummers is bijna onkarakteristiek Elbow maar is daarmee een van de beste nummers die ze ooit gemaakt hebben. Het begint met fantastisch drumwerk en weet meteen op te zwepen, en daar komen dan de heerlijk ontregelende gitaar-licks bij die je op de rest van het album bijna niet hoort. Als daar dan ook nog die blazers bijkomen en het hele nummer vervolgens halverwege ontaardt in een vrijwel nieuw en meer ingetogen nummer, dan ben ik verkocht. Jammer dat dit iets meer bombastische nummer eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt is op dit album. Dit soort nummers mogen ze vaker maken!

Al met al is deze nieuwe plaat van Elbow een geslaagde plaat, die hen gelukkig weer terugbrengt naar de sfeer maar ook de kwaliteit van hun vroegere albums. Zichzelf hiermee vernieuwen doen ze niet, met uitzondering van kanshebber tot nummer van het jaar Fly Boy Blue / Lunette, maar ze hoeven eigenlijk ook niet heel veel extra publiek meer te bereiken. Elbow is namelijk al een van de grootste en beste alternatieve rock-bands van het moment!
Pat-sounds: Album Elbow - The Take Off And Landing Of Everything (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik denk dat hier verschillende redenen voor op te noemen zijn die uit je recensie ook wel een beetje naar voren komen.
Ten eerste zijn de nummers vaak langgerekt en met minimale instrumentatie proberen ze dan bepaalde sferen op te roepen. Om de aandacht er bij te houden kost de ene persoon meer moeite dan de andere. Ik heb af en toe bij nummers als This Blue World en The Take Off and Landing of Everything ook moeite om de aandacht erbij te houden. De muziek is zeker mooie opgebouwd maar vormt af en toe te weinig afwisseling. Deze luisterintensiteit is ook weer afhankelijk van de apparatuur die je voor handen hebt.
Een andere reden kan zijn dat ze principieel tegen bands zijn die de commercie wat meer opzoeken of muziek maken die toegankelijk is voor een breed publiek.

meh

Heb uiteindelijk toch maar de gewone cd gekozen. Kan iemand zeggen wat er extra is op de deluxe-versie?
Trouwens, na een eerste luisterbeurt valt me vooral op dat afsluiter The Blanket of Night helemaal niet zo mooi is als de kale, akoestische versie die ze eerder reeds gedropt hadden. Echt ontzettend jammer.

Ooit leerde ik Elbow kennen dankzij het nummer Fugitive Motel. Ondanks de hoge kwaliteit van hun albums tien jaar geleden, brak Elbow destijds nooit door bij het grote publiek. Dat moest veranderen toen Elbow de kans kreeg een platendeal te tekenen bij Fiction. Dat label had één voorwaarde: maak een album met nummers die toegankelijker zijn dan daarvoor. Band ging akkoord en zie: The Seldom Seen Kid kwam uit in 2008 en kreeg zowaar veel erkenning en pakte de ene na de andere prijs. Dat succes was deels te danken aan de liedjes die ‘hitgevoeliger’ waren dan alle liedjes van daarvoor. Vooral een nummer als One Day Like This heeft voor de ommekeer. Vrolijkheid bij een concert van Elbow was ooit zoiets als in een clownspak gaan naar een begrafenis, maar dat gevoel was plotsklaps verdwenen. En ja, ook ik stond – ietwat pesterig onder de neus van Guy Garvey – met een vlaggetje te zwaaien in Desmet tijdens One Day Like This. Achteraf nog wel eens gehoord dat de band niet heel blij was met de vlaggetjesactie , maar daar hebben we niets van gemerkt. Want ook tijdens de tour van build a rocket boys! moesten de handjes vaak in de lucht.

Het zal mij niks verbazen dat de gezelligheid die er in Elbow was geslopen een onderwerp was die werd besproken tijdens het maken van dit album. Bovendien, was het leven nog wel zo gezellig? De mannen worden of zijn inmiddels veertig en mannen van die leeftijd krijgen dan toch last van allerlei bijwerkingen in het hoofd die de leeftijd met zich meebrengt. Settelen of toch uit elkaar, het gedoe of de mooie dingen van een gezin, die kwesties brengen ons nu een album waarin daar over wordt gepeinsd. En ja, zo keert een vleugje Elbow oude stijl terug, waarin het bedachtzame, het trage en het stroperige de eerste elementen zijn die opvallen. Alsof we weer tien jaar terug in de tijd zijn.

Stiekem ben ik daar wel blij mee. Elbow zit weer op een koers die voor hen een stuk vertrouwder aanvoelt en hierdoor is het album een stuk persoonlijker geworden: iets wat voor het laatst was gelukt bij het nummer Friend of Ours. Zó intiem als dat nummer is het hier niet, maar het komt bij opener This Blue World wel in de buurt. Thema’s zoals verbroken relaties en drank zijn weer volop aanwezig. Verder kent het album wel een aantal accentverschillen: in Fly Boy Blue de bluesachtige blazers terwijl in Charge de mediterrane strijkers een vertrouwd gevoel geven. Elektronische percussie was tot nu toe wel eens uitgeprobeerd in een paar b-kanten, nu durft Elbow het twee keer aan met Honey Sun en Colour Fields.

Degenen die Elbow altijd een wat saaie band vonden, zullen nu gelijk krijgen. Degenen die Elbow altijd al bewonderden om hun klasse hebben dat echter ook.

Voor de Peter Gabriel liefhebbers/haters: het begin van het titelnummer, klinkt verdacht veel als het intro van Growing Up van eerder genoemde.

p.s.

Zit trouwens net te bedenken dat de "aversie" van Aero t.o.v. Elbow misschien te maken heeft met het stemgeluid van Guy, dat vaak wordt vergeleken met die van Peter...

Huh??? Wie heeft het hier over een aversie tegen Elbow? Mijn stemgedrag zegt toch al genoeg dat daar geen sprake van is. Ik geef ook duidelijk aan dat ik nooit heel erg warm loop voor Elbow (volg ze al vanaf het debuut) en dat heb ik ook met een band als The National maar dat ik er geen hekel aan heb, integendeel.
En daarom kom ik altijd wel op 3,5* of 4* uit. Je zet er al aanhalingstekens maar zelfs die doen er geen recht aan.

Dit album is niet anders dan in het verleden bij Elbow: gewoon prima en lekker op z'n tijd en gaat ongetwijfeld weer gewoon in de kast komen te staan.

Aversie vind ik een wel erg fout gekozen term waar ik me niet in kan vinden en toch graag recht wil zetten. Velen dachten dat ook altijd bij mij en The Beatles wat ook niet zo is maar die dingen gaan snel een eigen leven leiden. Bij deze even rechtzetten dus

En ik heb eigenlijk heel weinig tegen zijn stem (ook niet voor). Daar sta ik heel neutraal tegenover.
Op de koptelefoon klinkt dit inderdaad net even wat mooier (ik zou gelijk voor 4* gaan) maar een album moet ook zonder kunnen en dan overeind blijven staan en dan merk ik dat ik dit net iets te kabbelend vind allemaal.

aero schreef:Aversie vind ik een wel erg fout gekozen term waar ik me niet in kan vinden en toch graag recht wil zetten. aERodynamIC

Ok, bij deze neem ik dit terug

@ JoostBo: Toprecensie !!

Mooi verhaal inderdaad JoostBo!

Na nog altijd niet het album ontvangen te hebben via de presale bij Universal heb ik het album maar illegaal gedownload. Ik durfde het aan ditmaal: ik heb tenslotte al een legale kopie gekocht.

Ik heb het album nu in de auto een keer of vier beluisterd en tja....het valt niet mee tot nu toe. Een kant-tekening moet ik plaatsen: soms land een Elbow-nummer pas na maanden bij mij. Dus er kan nog wat gebeuren in positieve zin. Ik heb niet elk nummer een uitgebreide review gegeven hierom: soms moet er wat landen bij mij voordat een nummer aanslaat. Vier maal beluisteren is bij Elbow veel te weinig.

Even per nummer erdoor heen. De opening "This Blue World" begint met elke luisterbeurt te groeien. Het heeft nog niet de status van pareltje, maar het zou er eentje kunnen worden. 4 sterren hier.

Dan "Charge": dat nummer is heerlijk. Er zit een onderhuidse spanning in het nummer waardoor je het keer op keer kan horen. Ik blijf steeds nieuwe details ontdekken: deze gaat niet snel vervelen. 4,5 ster hiervoor

Het absolute hoogtepunt is "Fly Boy Blue/Lunette": deze gaat mijn top tien met beste Elbow-nummers in. Gedurfd in zijn aanpak en 100% geslaagd in de uitwerking. Dat een nummer met zoveel gezichten toch een geheel kan vormen: chapeau! De volle 5 sterren!

Dan de single "New York Morning". Ehmmm.....om heel eerlijk te zijn vind ik het nummer te makkelijk. Je kan hem na een keer horen meezingen en daar zit de makke: het nummer begint me nu al te vervelen. En dat gebeurt me niet snel bij een nummer van Elbow. 3 sterren....

Bij Real Life (Angel) heb ik gemengde gevoelens. Ook hier proberen ze, net als bij "Fly Boy Blue/ (Angel)", verschillende muziek-landschappen in een nummer te stoppen, alleen is het eindresultaat een stuk minder. Alle stukjes kloppen wel, maar ik vind het niet als een geheel klinken. 3,5 ster

Dan 'Honey Sun". Het nummer klinkt lekker, maar dat maakt het geen klassieker. Het refrein blijft wel lekker na-galmen in mijn hoofd. Soms merk ik dat ik mee zit te zingen. Gewoon lekkere luisterpop. Niks mis mee. 3,5 ster

"My Sad Captains" is vermoedelijk een nummer wat bij mij moet gaan landen. Tot nu toe heb ik zoiets van: "mwah, wel aardig". Of dat de opstap is naar wat moois moet de tijd uit gaan wijzen. Op dit moment 3, 5 ster.

"Colour Fields". Een typisch Elbow nummer, maar wat betreft gevoelswaarde: zie mijn stuk hierboven over "My Sad Captains". 3,5 ster

Op de een of andere manier doet het titelnummer "Take Take Off And Landing Of Everything" mij denken aan "Even Better Than The Real Thing" van U2: het kan natuurlijk aan mij liggen. Van dit nummer snap ik eerlijk gezegd helemaal niets. Een refrein wat maar herhaald word vergezeld van een te grote en harde brei van geluid. Nooit gedacht dat ik een Elbow nummer 2 sterren zou toekennen.

Voor de mening over "The Blanket Of Night" sluit ik mij aan bij de mening van Screenager. De akoestische versie die gelekt was is vele malen mooier dan de albumversie. De akoestische versie zou van mij, door zijn simpele en effectieve opzet, zo 4,5 ster krijgen. De rustige stukken van de albumversie zijn net zo mooi maar gaat het mis bij de refreinen. Waarom moet een simpel en verstild nummer opgeleukt worden met dat totaal overbodige "spacy" geluid? Bij Elbow is vaak "less is more": hier hebben ze dat niet begrepen. Albumversie 3,5 ster.

Een snelle rekensom brengt me op een gemiddelde van 3,6 sterren. Dat is voor een Elbow-album geen beste score. Nu vond ik BARB! in het begin ook niets, maar die is ook gegroeid in de loop van tijd. Dus wie weet....

De zegetocht van Elbow gaat rustig verder met hun zesde album. In vergelijking met eerder werk wat kaler, soberder en minder bombastisch, maar dat past de band prima en de fraaie stem van Guy Garvey gedijt daar ook het beste bij. Dit is gewoon de zoveelste prachtplaat in een geheel foutloos oeuvre en dat laatste is maar weinig bands gegeven.

Het openingsnummer van Elbow 'This blue world' doet me erg denken aan 'he's simple, he's dumb he's' the pilot van wijlen 'Grandaddy'! Of is dat te ver gezocht? Het typisch traag voortkabbelen van de melodie en dan die switch in het midden van het nummer zodat de song nog wat extra cachet krijgt maar wel in dezelfde muzikale sfeer blijft.

Elbow draag ik al in mijn hart sinds 'Asleep in the back' (heb ook een T-Shirt van hun debuut album van de mannen van Manchester) Dit Brits bandje toevallig ontdekt door het fantastisch programma op Stubru 'Duyster' (op zondagavond). Ik werd direct verliefd op hun nummer 'Scattered black and whites' Dit was meteen mijn eerste kennismaking met Elbow. Dankzij Stubru heb ik ook een meet and greet met Elbow kunnen bemachtigen en dat was een toffe ervaring en Guy Garvey was toen een héél warm persoon en geïnteresseerd. Zeker geen dikke nek.

Ik heb de groep nooit losgelaten, maar ik moet eerlijk bekennen dat na 'Built a rocket boys' mijn aandacht wat ging verslappen. Built a rocket boys is voor mij het minst goeie album van Elbow, ondanks het succes ervan.

Op' The take off and landing of everything' hebben ze gelukkig weer een prima kwaliteitsvol album gemaakt. Er staan geen echte singles op denk ik, maar wel prachtige sfeervolle nummers op het album. 'Real life (angel) is daar een uitstekend voorbeeld van. Ik vind ook dat Guy Garvey héél goed bij stem is? Misschien omdat de rustiger nummers op het album meer bij zijn stem passen? Nog meer schitterende songs die bij elke beluistering beter worden. 'This blue world' 'Charge' 'Fly boy blue/Lunette, 'New york morning' 'my sad captains' en 'colour fields' Jammer dat het niveau dan wat daalt naar het einde toe. De titelsong valt wat tegen maar misschien is het omdat de eerste helft van het album van een uitstekend niveau is? Er wordt wel waardig afgesloten met 'The blanket of night'.

Had Elbow het niveau weten aan te houden dan was dit album in de buurt van TSSK gekomen, nu net eronder. 4 dikke sterren.

Mooie recensie...


Elbow :: The Take Off And Landing Of Everything - enola

Zeer mooie ingetogen,romantische,consistente plaat.

Mooie recensie in Enola. Bedankt voor het delen. Het is een plaat die blijft boeien en vol staat met goede teksten, mijmeringen en mooie muziek etc.

Een hele sterke recensie van Enola, zo lees ik ze graag. Bij Elbow moet ik echt nooit op een eerste luisterbeurt afgaan, want dit is echt een prachtig album geworden. Ingetogen en subtiel en Guy Garvey zingt weer de sterren van de hemel met erg mooie teksten. Deze band is het beste in niet spectaculair zijn en daar ben ik heel blij mee. Later een beoordeling.

Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen, er is zoveel moois op deze plaat te vinden. Het feit dat ik maar twee favoriete nummers kan kiezen is al verschrikkelijk moeilijk. Het heeft wel een paar luisterbeurten geduurd maar na de lichtelijke misser die Build a Rocket Boys! heette maakt Elbow weer een échte Elbow-plaat. Of het nou ligt aan de extreem chille opener (met mini-climax die het nummer een van de beste songs van deze band maakt), de strijkers in charge, de baritonsax in Fly Boy Blue/Lunette (wat een lekkere gitaar-lick overigens), de uitbundigheid van het titelnummer of de meerstemmige elektronica van Honey Sun, ik blijf er meerdere delen van dag naar terugkomen.

Dan heb ik Real Life (Angel) en My Sad Captains nog geeneens genoemd, onterecht overigens want deze twee vormen wat mij betreft toch wel het middelpunt van het album. Blanket of the Night is inderdaad beter in akoestische setting (al heb ik weinig problemen met deze versie) en Colour Fields zie ik toch meer als tussendoortje en is daarmee het zwakste nummer van de plaat. Maar daar tegenover staat dan weer een track als New York Morning, die het feestelijke Elbow die we kennen van de vorige twee platen weer terug naar de voorgrond haalt.

Dat maakt dit album naar mijn mening dan ook zo goed, alle gezichten van de band komen aan bod. Zie het een beetje alsof Leaders of the Free World en Build a Rocket Boys! elkaar nogal leuk vonden en een kind kregen. De songs hebben namelijk de rust en mooie instrumentatie van laatstgenoemde, maar krijgen vaak toch een scherp en slim randje mee van Leaders. De rest van de albums komen gezellig op kraamvisite en ook dat is te horen. Kortom een verschrikkelijk goed album waar Elbow eens te meer zijn publiek verrast en beloont met een handvol prachtige nummers.

Gister eindelijk ontvangen op vinyl nadat ze hem bij de lokale Plato niet voorradig hadden Ik ben zeer benieuwd!

Ik vind opener "This Blue World" een prachtnummer. Steekt m.i. met kop en schouders uit boven de rest van het album. Dat betekent overigens dat de rest van het album, as usual, van prima kwaliteit is. Elbow maakt binnen de kaders van Elbow gewoon gedegen Elbow muziek (oefff) Die herkenbare sound trekt gewoon erg veel luisteraars en fans. Ik ben luisteraar en geen fan maar kan op z'n tijd goed genieten van die Elbow sound. Als er dan op een album een keer een echte topper staat is dat prima. Tot op heden luister ik Elbow albums vaak kort na de release maar staan ze vervolgens lang in de kast. Deels te maken met de enorme stroom aan albums, deels met de verzadiging die snel toeslaat. Elbow muziek

En net als alle voorgaande albums komt het album gestaag op gang (maar klinkt het fijnst door een koptelefoon), alleen waarom nu weer een Lp op 45-toeren?
Sowieso zijn ze er de laatste tijd goed in om Lp's als dubbelalbum uit te brengen met telkens 2, hooguit 3 nummers op 1 kant.

Nou ja, het gaat om wat er op staat zullen we dan maar zeggen......

Is het niet zo dat de geluidskwaliteit op 45 toeren gewoon beter is dan op 33?

Wellicht dat bijgaande link dat duidelijk kan maken. It's physics...

"WHY 45 RPM?" Great 45 RPM 12" LP explanation by Kevin Gray! | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv