Swans - To Be Kind (2014)

Vers van de pers:

Hello There,

Michael Gira of Swans here.

I thought, since you signed up to our newsletter, that you might be interested to know that the 2xCD live SWANS handmade fundraiser event/portal of support for our (in)glorious efforts is now up at this link (younggodrecords.com/products/the-gate). The live 2xCD is called The Gate. I believe it captures the live SWANS experience effectively. The woodblock print is by Nicole Boitos and I draw all over each one and sign it as well. Each one is unique. They're numbered 1 - 2500 and won't be available elsewhere... The upcoming album (as yet untitled) will be the last with this core group (comprised of my beautiful friends Norman, Christoph, Thor, Phil, Christopher and myself) and the subsequent (marathon) tour in 2016 will be our last together. As such, I am determined to make this album the most fully realized, cataclysmic, subtle and nuanced, heartfelt and inspirational, truthful and luminous recording that we have yet undertaken. As always, your valued (and quite necessary) support in this perhaps quixotic endeavor is sincerely appreciated. I love you! I thank you!

- Michael Gira / Swans

Je vergeet industrial in 1989-1995. Verder vind ik de koers van de laatste platen een beetje downwards gaan, het is wel erg bombastisch en weinig innovatief. Swans van eind jaren 80/begin 90 bevalt me veel meer.

Kwa jeugdsentiment kan ik dat enkel maar beamen. Topperiode! Maar de albums The Seer en To Be Kind vind ik ook heel interessant. Binnenkort komt de laatste plaat uit. Dan is de drieluik Seer/Kind/???? volledig en is dit tijdperk dan ook afgelopen.

Ten opzichte van de rest van de discografie van Swans, of in het algemeen? Wat in dat laatste geval kan het kloppen, al moet ik zeggen niet zo snel iets te kennen wat hier echt op lijkt: Pyschedelische, Noiserock met composities die zo uit Post-rock kunnen komen. In het eerste geval kan ik het onmogelijk met je eens zijn. De zaden die de band plantte ten tijde van soundtracks for the blind, hebben ze nu echt geoogst. Eng, naargeestig en volstrekt anders dan de rest van hun output: Ja zelfs ten opzichte van The Seer.

Ik vind die periode toch echt interessanter. En innovatief is natuurlijk een betrekkelijk begrip in deze wereld van Nick en Simons Maar ik zal deze wel een kans geven, ik vond The Seer tegenvallen eigenlijk, misschien is het het gebrek aan Jarboe of het feit dat het allemaal nogal lompig en noizy is, ik vond ze gewoon dynamischer en verfrissender klinken ten tijde van Great Annihilator en White light met veel meer afwisseling en toch al naargeestig genoeg eigenlijk.

Bring the Sun / Toussaint L'Ouverture is toch echt het bijzonderste, meest hypnotiserende lied dat ik ooit heb gehoord.

Dat nummer is op dit album in elk geval ongeëvenaard. Al moet ik zeggen dat ik weinig nummers ken die zo dreigend en onheilspellend zijn als de opener. Wat een plaat is dat zeg..

Eerste luisterbeurt en eerste poging tot luisteren van Swans... Vooral vermoeiend...

Je begint dan met 1 van het “moeilijkere” werk, probeer eerder white light from the mouth..... of love of life?
Ik ben groot liefhebber van de dhr Gira en zijn werk, maar deze draai ik niet graag

Ga ik doen, thanks!

Nooit eerder van deze band gehoord eigenlijk. Op deze plaat hoor ik wel een geluid dat me heel hard doet denken aan Can . Uitgesponnen nummers met uitgesproken ritmes, hypnotiserende gitaren en soundscapes die een halve kant in beslag nemen.

Can? Nooit van gehoord eigenlijk...

Tony check dan een keer als binnenkomer ‘Mother Sky’ van Can, song uit 1970 (!)
Qua tijdlijn kan het zeker kloppen dat Swans naar Can heeft geluisterd.

de altijd duister gemutste leden van Swans presenteren u: Een masterclass in opbouw. Muziek van Swans grijpt je altijd bij de lurven en knijpt de luchttoegang steeds wat nauwer, maar geeft je nog genoeg ademruimte om je te laten meeslepen in de opzwepende ritmes en de surrealistische ambiance. En dan is dat album eigenlijk nog het onschuldige broertje in vergelijking met het eerdere werk. Met een speelduur van 2 uur en de alles behalve luchtige sfeer mag dit toch wel een uitputtend gevecht genoemd worden, maar wel een waarvan ik na elke luisterbeurt weer blij ben dat ik hem gestreden heb. Swans hebben toch een redelijke niche voor zichzelf gecreëerd, een eigen uitgestrekt muziek-koninkrijk waar Swans de scepter zwaait, maar waar de totale populatie ook bestaat uit één inwoner: Swans. Desalniettemin regeert Swans met harde hand en is dit album een onstuitbare kracht van jewelste.

Wat een grandioze beschrijving. She Loves Us behoort tot het beste in de rockgeschiedenis

Het een-na-langste album dat ik ooit heb geluisterd, wat niet per se veel zegt. Het andere was Stadium Arcadium van RHCP en dat heb ik zo vaak gepauzeerd dat ik er 3+ uur over deed omdat het best saai was. Maar bij dit album heb ik het geen een keer gepauzeerd omdat de muziek constant fantastisch was. Dit is gewoon echt heel fucking goed, er is niet een manier om het uit te leggen. Enige waar ik spijt van heb is dat ik er niet eerder naar geluisterd heb.

Er zijn geen woorden om uit te leggen wat voor een mooi fantastisch super geweldig stuk muziek Bring The Sun is. Elke seconde, elke noot, elk weet ik veel wat is geweldig en klinkt steeds beter dan de vorige. Een van de beste stukken muziek die ik ooit gehoord heb. Bij elke luisterbeurt vind ik het beter dan de keer er voor. Toussaint L'Ouverture klinkt misschien wat minder en al helemaal vergeleken met het monster dat Bring The Sun is, maar toch is het een goed nummer en de rest van het album is ook fantastisch. Swans is inmiddels gegroeid van "die ene band waar al die nerds over praten met al die lange albums" naar een van mijn favoriete bands ooit, ookal weet ik nog niet waar ik de zwaantjes moet plaatsen in mijn top 10. Ook dit album is een absoluut hoogtepunt, een van de beste albums die ik ken, maar ik heb hier ook geen idee waar deze past in de top 10. Hadden we maar een top 11 op deze site!

Mooi stuk! Al ben ik het wat betreft dit album niet helemaal met je eens. Ik vind bijv filth, the great annihilator, the seer en children of god alleen al sterker. Oja, greed ook denk ik.
Dit album is mij iets te lang ( of voelt langer aan). Vooral door dat nummer van 30 minuten. Al blijft screen shot echt een van mn favoriete swans nummers!

Dat kan ik respecteren omdat het ook allemaal gewoon hele goeie albums zijn, en screen shot is ook echt een fantastisch nummer! Jammer dat deze band zoveel goede muziek heeft, te moeilijk om een favoriet te kiezen zo

OXXXYYYGEEEENNNN. Maar oprecht, wat een bijzonder muziekstuk, wat je constant vermaakt.

A little god in my hands live horen was wel magisch zeg

Ongekend strak en een bas toon die door merg en been gaat. Wat een fantastisch concert was het weer zeg

Edit: Bijna vergeten te benoemen hoe prachtig de scheurende gitaar van Norman er doorheen schreeuwt. In combinatie met Kristof's lapsteel al helemaal fantastisch