menu

Pink Floyd - Meddle (1971)

mijn stem
4,14 (1193)
1193 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. One of These Days (5:56)
  2. A Pillow of Winds (5:13)
  3. Fearless (6:08)
  4. San Tropez (3:43)
  5. Seamus (2:15)
  6. Echoes (23:27)
totale tijdsduur: 46:42
zoeken in:
avatar van DeWP
4,0
Eigenlijk is dit ook wel een van hun beste albums. Alleen Wish You Were Here en natuurlijk Darkside of the Moon vind ik nog net iets beter. Maar voor de tijd, 1971 was dit echt een te gek album.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Dat trage begin en dan die eerste basnoten van One of these days moet ik toch al tientallen malen hebben gehoord, maar ik krijg er nog steeds de koude rillingen van. Dichterbij suggestieve horror is muziek in mijn beleving toch maar zelden geweest, en dan volgt direct daarop de knappe afwisseling van A pillow of winds met prachtige akoestische gitaren, pastorale lyriek en een bijna pijnlijke slidegitaar-solo op het einde. Fearless hangt eigenlijk een beetje tussen die twee eerste nummers in, met rijke en warme gitaren in midtempo, maar ook met een klimmend gitaarloopje dat een spanning opbouwt die pas wordt losgelaten wanneer bij "And I'll climb..." het tempo even wordt teruggeschroefd. Moeilijk om te beschrijven wat er allemaal door me heen gaat bij deze nummers die schijnbaar zo simpel zijn en zo onopgesmukt klinken, want volgens mij gebeurt er onderhuids en op de achtergrond een heleboel qua kleine effectjes en nabewerking van de ambiance-geluiden (om nog maar te zwijgen van de af en toe héél subtiele pianonootjes en het bizarre Interpolating "You'll never walk alone").
        Na deze drie lang uitgesponnen meesterwerkjes wordt er dan even gas teruggenomen met twee luchtiger (en heel grappige) nummers om de luisteraar voor te bereiden op Echoes. Dat nummer te beschrijven lukt me niet, net zoals het me niet zou lukken om de verschillende sferen te beschrijven waarin het titelstuk van Close to the edge van Yes of sommige plaatkantlange nummers van Tangerine Dream me meenemen. Wat me wel elke keer weer opvalt is dat de reputatie van deze band voor een belangrijk deel rust op de manier waarop ze lange instrumentale sfeerstukken kunnen opbouwen (inclusief een een belangrijke rol voor het karakteristieke gitaarspel), en dat geldt hier natuurlijk helemaal met (onder andere) die gitaarriff, die Hammond-golven, die in mijn oren bijna wanhopige gitaarsolo's vanaf 7:24 en natuurlijk die krassende raven (volgens Wikipedia) en die "walvispiepjes" zoals ze vroeger bij mij op school werden genoemd. Maar daarbij lijkt soms vergeten te worden hoe belangrijk de zang in de drie coupletten en refreinen hier is. Ik dacht altijd dat Gilmour hier samen met Waters zong, maar volgens (alweer) Wikipedia zingt Gilmour de lage partij en Wright de hoge; hoe dan ook, die samenzang resulteert in een volstrekt uniek en warm timbre dat ik even karakteristiek (en even mooi) vind als de grote close-harmony-pop- en rockbands uit de Amerikaanse jaren 60 en 70. [De volgende –verzonnen– scène kan ik me zo levendig voorstellen: Gilmour komt bij de band. "Hee man, kun je misschien ook zingen?" "Nee jongens, dat stelt niets voor." "Nou, laat toch maar eens wat horen." "Nee, echt niet, dat wordt niets." "Kom op nou, probeer het eens!" Gilmour zingt een stukje. Monden vallen open van verbazing. Er liggen prachtige harmonieën in het verschiet.]
        Rick Wright heeft hier geen solonummers meer, helaas, want van zijn composities op A saucerful of secrets, Atom heart mother en Relics ben ik zeer gecharmeerd, maar de manier waarop zijn toetsen (mellotron? orgel?) op Echoes vanaf 14:50 de spanning opbouwen alvorens de bastonen en daarna de knetterende gitaar weer een terugkeer naar de oppervlakte bewerkstelligen is fenomenaal, en sowieso blijven zijn keyboards enorm belangrijk binnen de totaalsound van deze plaatkant.
        Nadat ik indertijd met The dark side of the moon kennis had gemaakt heb ik dít album blind gekocht, nog in een hardkartonnen hoes met de naam van de band linksboven en de titel van de plaat rechtsboven in dunne witte letters op de voorkant van de hoes afgedrukt; ik wist er in het begin niet echt goed raad mee, maar de plaat is blijven groeien en fascineert nu nog steeds. Echoes is en blijft in mijn oren het beste dat Pink Floyd ooit gemaakt heeft, net zoals Meddle als geheel mijn favoriete PF-plaat is. (Nu gekocht en beluisterd in de 2016-remaster.)

avatar van JohnnyVergerFan
4,5
Met veel plezier gelezen - prachtig beschreven, BoyOnHeavenHill.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Dank voor het compliment, JohnnyVergerFan !

avatar van Marcellavank
Vandaag een PF dag gehad, al de das boot PF remasters beluisterd, en kan niet anders zeggen dat ik Meddle altijd toch wat onderschat heb. Vooral track 2 springt eruit.

avatar van Lura
5,0
BoyOnHeavenHill schreef:
Dat trage begin en dan die eerste basnoten van One of these days moet ik toch al tientallen malen hebben gehoord, maar ik krijg er nog steeds de koude rillingen van. Dichterbij suggestieve horror is muziek in mijn beleving toch maar zelden geweest...

Voor mij een van de allerbeste PF composities. Geweldige opbouw, naar een climax toe, waar op weg naar die climax hard op een deur gebonkt wordt en iemand in woede uitroept: "one of these days, I'm gonna cut you into little pieces", waarnaar de gitaren volledig op hol slaan, meesterlijk. Voormalig lange afstandsloper Jos Hermens heeft dit nummer ooit nog gebruikt tijdens een van zijn recordpogingen.

avatar van Lura
5,0
Marcellavank schreef:
Vandaag een PF dag gehad, al de das boot PF remasters beluisterd, en kan niet anders zeggen dat ik Meddle altijd toch wat onderschat heb. Vooral track 2 springt eruit.

Pas die box met de das boot remasters aangeschaft, zeer de moeite waard.

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
Naast het alom geprezen openings- en slotnummer is Fearless een heel fraai nummer met een heel verrassend einde.

avatar van Bolev
5,0
Doordat mijn pa zo gek was om zijn lp te verkopen voor een cd ben ik deze gaan luisteren.
Nu 7 jaar later heeft hij spijt. Toch weer een platenspeler gekocht en nu mist hij deze parel.
Uiteindelijk heeft mijn pa een "nieuwe" lp gekocht en mij de cd geschonken. CD in de auto en binnenshuis luisteren via Spotify. Na 7 jaar ben ik er wel achter dat dit mijn favoriete PF album is. Al dat gedoe om "seamus", het nummer hoort erbij, persoonlijk sla ik 'm toch vaak over. Hoe makkelijk dat gaat met Spotify/cd, zo lastig was het vroeger. Zelfs met "seamus" verdient deze plaat een plek in mijn top 10. Neemt niet weg dat ander PF albums geweldig zijn, maar deze is voor mij echt bijzonder. Iets met een goed gevoel.

4,0
Ben net deze klassieker terug aan het beluistern. Zalig hé. Ik zou zeggen jeugdsentiment …… maar dat is gedeeltelijk zo. Het blijft anno 2019 nog steeds een top plaat.

avatar van bikkel2
4,5
Meddle is nog deels psychedelisch, maar het is wel duidelijk dat Floyd een gestructureerde koers ambieert.
Het zijn niet alleen meer obscure lange lappen met veel aandacht voor geluidscollages en instrumentale stukken.
Er wordt steeds meer getracht om melodieuzere nummers te maken.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat Dark Side Of The Moon van twee jaar later zo sterk is uitgewerkt en er meer voor toegankelijkheid is gegaan.
Wel met nog steeds psychedelia in het achterhoofd overigens. Maar meer als verhalende toevoeging om het concept kracht bij te zetten.

Meddle vind ik eigenlijk weinig onder doen voor die megaseller. Het is nog puur en Echoes blijft een epic van jewelste.

5,0
Dit is buitenaards goed. 1971...sjonge. Wat moeten ze toen gedacht hebben.

Qua opbouw is deze vergelijkbaar met het vorige album. Het begin en einde van het album zijn de hoogtepunten. Maar ik vind de nummers ertussen ook erg mooi. Ik denk dat dromerig het juiste woord is. Achteraf lijkt het allemaal een soort opbouw naar meer... (echoes). Zeker Fearless is echt heerlijk.

Over Echoes… dat is één van de beste nummers ooit gemaakt. Misschien wel het beste nummer ooit (voor mij dan). De dromerige zang, mooie tekst en opbouw zijn briljant. Het ''bass''-stuk met de heerlijke gitaren... en dan die dreigende opbouw naar het 2e deel van het nummer maken het nummer compleet. Ongekend. Deze mannen moeten wel helemaal knetter geweest zijn in die tijd...

4,5
geplaatst:
Meddle, altijd een connectie met een kerkelijke regionale jeugdbijeenkomst van wat traditionele snit. Ik begrijp wel dat deze openingszin voor wat gefronste wenkbrauwen zal zorgen, maar ik zal het verklaren. Opgegroeid in een redelijk traditioneel calvinistisch maar toch redelijk open gezin was (en ben) ik zeer geïnteresseerd in wat halverwege/eind jaren 70 goede muziek was. En vanzelfsprekend keek je dan terug naar de ware mastodonten van de pop muziek, waarvan Pink Floyd wel de grootste was. Geld voor de platen had je als tiener niet, dus moest je het vaak doen met wat aftandse cassettebandjes. De droom van mij was ooit eens een paar minuten gratis winkelen in een platenzaak en zo al die platen die je eigenlijk moest hebben te pakken krijgen. Die droom kwam pas uit toen de cd verscheen en ineens al die pareltjes voor een habbekrats op vinyl tweedehands te koop waren. Maar Pink Floyd was heiliger dan heilig, om een mooie calvinistische term te gebruiken, daar stond geen maat op. Naar concerten gaan zat er ook nog niet in, zaterdagavond was de avond dat de verzuilde jeugd avonden aangeboden kreeg in kerkelijke ruimten. Maar het bijzondere was dat waar ik kwam er de mogelijkheid was om zelf inhoudelijk zo'n avond in te vullen. Zo besloten mijn wat oudere broer en ik een inleiding te maken over 'gerechtigheid'. En daar maakten we een prachtig hoorspel van, startend met 'one of these days' . Op dat moment (ik was denk ik 16 jaar) het mooiste Pink Floyd nummer dat ik kende. Daar tussen door enkele radicale bijbelteksten, maar ook een heel epistel over Steve Biko en andere revolutionaire taal. Het zaaltje zat met de monden open te luisteren, want dit was andere koek dan Johannes de Heer. Ook andere stukken van Meddle (Echoes) gebruikten we, zodat het een prachtig geheel werd (vonden wij) en zeker wisten dat we hier flinke indruk hadden gemaakt op het vrouwelijke gedeelte van het publiek. Maandagavond kwam de jeugdpredikant zijn beklag doen, wat hadden we hem nu geflikt ? Pink Floyd (die band vol met drugs) en dan zulke vreemde revolutionaire taal...
Nooit spijt van gehad en deze plaat blijft altijd verbonden met deze toch heel bijzondere avond voor ons. En vanzelfsprekend waren zulke avonden op een gegeven moment absoluut niet meer toereikend voor onze vrije verlichte geesten. Zo nu en dan zet ik nog zo'n oude vinylplaat van Meddle op met gekraak en al en zie ons weer zitten op de rieten matten van het kerkzaaltje.
Nog steeds, wat een goede muziek, wat een geweldig begin van de plaat en wat is Echoes een heerlijk lang nummer, waarin alles samenkomt wat Pink Floyd zo uniek maakt.
Hoewel ik daar een aantal jaar later (begin jaren 80) weer heel anders over dacht, want die mastodonten uit de jaren 70 werden toen overschaduwd door punk/new wave, waar ik me werkelijk als begin 20-er instortte.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:28 uur

geplaatst: vandaag om 23:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.