Pink Floyd - Meddle (1971)

In wat je hier beschrijft zit wel een kern van waarheid in. In vele gevallen kunnen omgevingsgeluiden wat hebben waarvan je denkt: moet dat nu? Op Echoes is dat voor mij prima in balans. Daarom een tip. Draai dit album bijvoorbeeld op een november avond met enkel één kaarsje aan en zet je fantasie aan het werk.

Echoes behoort tot m'n favoriete Pink Floyd nummers. Doe hierbij nog de geweldige opener One of These Days en het al bijna even geweldige Fearless en de 5 * vergezeld van een album top-10 notering zou een feit zijn. Ware het niet dat Meddle nog 3 andere tracks bevat die dat niveau nergens halen. Losstaand van het album zijn het zeer degelijke nummers maar ze passen niet echt in het rijtje.

Ondanks dat krijgt Meddle toch de 4,5 * want deze 3 'mindere' nummers nemen misschien 12 minuten in beslag van de meer dan drie kwartier durende plaat.

In zijn geheel niet eens een heel sterk album, maar One of these days en vooral Echoes compenseren dit ruimschoots. Echoes is briljant

Toen Pink Floyd nog geschikt was om je leraren mee de kast op te jagen....
Een van de laatste alternatieve albums van Pink Floyd. Hierna kwam de het grote commerciele succes met Dark Side en werd Pink Floyd onderdeel van de gevestigde orde.

nu heeft het idd. het tegenovergestelde effect

De opener en afsluiter zijn de sterkste wapenfeiten van dit album. Bij de rest heb ik het idee dat men nog een beetje aan het zoeken is. Ergens heeft 'Fearless' (enorme) potentie maar het komt er net niet uit. Echoes vind ik overigens één van de mooiste Floyd nummers ooit. Ook in de live-uitvoering van 'Live at Pompeii' is het centimeters dik kippevel.

Live at Pompeii is het beste concert allertijden. Laatst was ik in Pompeii, in één van de overgebleven amfitheaters en ik nam de de beelden van Pink Floyds Echoes voor mijn ogen. Ik kreeg meteen een geweldig gevoel. Ik voelde de geschiedenis spreken: aan de ene kant het Oude Rome en aan de andere kant de beste groep allertijden, Pink Floyd. Schitterend!

Toch vooral het album van Echoes, Pink Floyds onbetwiste meesterwerk. De hele A-kant lijkt wel een lang uitgevallen singles-b-kant. One Of These Days is natuurlijk briljant in z'n eenvoud. Fearless heeft de potentie van een anthem (luister naar de coverversie die Low van dit nummer maakte!!!), maar wordt hier te zeer overschaduwd. A Pillow Of Winds kabbelt wat te veel en San Tropez en Seamus zijn toch echt niet anders te beschouwen dan als vullertjes.

Tsja, Echoes, en de rest. Vanwege Echoes staat dit in m'n top-10 en dat zou met 5 grote sterren moeten zijn, echter vanwege de enkele vullertjes blijft het als geheel steken op 4.5 *. (pedant, ik weet 't).
Ik kan me nog mijn koptelefoon en donkere tienerkamer herinneren tijdens het draaien van Echoes. Een trip zonder drugs waarbij het zelfs gewoon eng wordt, alsof je een gruwelijke tunnel in wordt gezogen waar je gelukkig dan ook wel weer uit komt. Geniaal gedaan (en fraai in beeld gebracht op Live In Pompei trouwens).
4.5 sterretjes ... maar de volle 5 voor Echoes.

Ik maakte kennis met PF door de verzamelaar Echoes en besloot me verder in het PF materiaal te verdiepen.

Na WYWH (vandaag verhoogd naar 4,5 ster) , TDSOTM (3 sterren) en Animals (4 sterren) nu de beurt aan Meddle. En wat vind ik dit een tegenvaller. Omdat het aantal sterren dat ik nu wil geven echt schrikbarend laag is geef ik het nog één luisterbeurt de kans.

Met pijn en moeite twee sterren. Vooral nummer 2,4 en 5 vind ik PF onwaardig.

One Of These Days vind ik verreweg het beste nummer van deze plaat, en misschien wel het beste PF nummer aller tijden. Echoes blijft ook echt een pareltje natuurlijk, gewoon een muzikale reis van maar liefst dik 23 minuten. Fearless vind ik ook nog erg goed, de rest doet mij ook echt minder.

De reden dat deze plaat in mijn top 10 staat is Echoes. ok mischien haten de lezers het oneindige in de hemel prijzen van dit nummer maar als je het luistert dan voel je jezelf zweven. en de walvis geluiden in de bridge zijn brilliant.

met andere woorden echoes rules, het beste nummer van floyd en waag het eens anders te denken (:

Goed gesproken. Echoes is erg goed. Vooral als je het in een donkere kamer hoort. De geluiden komen dan nog intenser over. Het doet mij nog steeds verlangen om het een keer in een grot te horen. Daar komt het volgens mij prima tot zijn recht. De geluiden van vleermuizen maken in dat geval Echoes nog completer dan compleet.

Ik hoop dan wel dat ze vrij zijn van het Marburg virus.

One of These Days is cool zeg,kende het een beetje van tv als achtergronddeuntje van een of ander programma (ook een manier om achter muziek te komen..).
A pillow of winds vind ik sterk rustgevende track.
Fearless is weer net iets beter.
Sorry dat ik het zeg maar San Tropez vind ik verschrikkelijk...
Het nut van Seamus is mij ook een raadsel.
En dan heb ik een paar dingen over Echoes:
1.Ik weet dat het een klassieker is.
2.Ik hou van een bepaald soort "trip" die langer duurt dan 10 minuten (goed voorbeeld: Porcupine Tree-Voyage 34).
3.Ik weet zeker dat ik iets met dit nummer zou kunnen krijgen.
4.Hoe?
Het nummer spreekt me aan de ene kant aan en aan de andere kant niet,is er een goeie manier om de "trip" mee te maken?
Ik dacht dat stoned zijn een goed idee is,alleen dat helpt niet.
Maar goed,het album zelf,nadat ik tot nog toe Echoes voorlopig een 4 geef,komt uit op een 3.5*

Bekijk de live-uitvoering van Echoes tijdens het optreden in Pompeii.

Ik persoonlijk ben van mening dat Meddle een tikkeltje onderschat is als geheel.
Het is mij iets te makkelijk om te stellen dat deze plaat alleen om Echoes draait.
Er wordt prima naar deze climax toegewerkt.
One Of These Days is door die waanzinnige basloop en de dreigende geluiden een perfecte opener.
A Pillow Of Winds is een heerlijk zweverig lied met die heerlijke luie zang van Gilmour.
Fearless is dat idem.
Dit is echt een liedje met een boeiend verloop.
Het is allemaal net even wat relaxter en songmatiger.
Een beetje voortgeborduurt op Fat Old Sun, en vermoedelijk bedacht door Gilmour.
San Tropez is natuurlijk een buitenbeentje, en helemaal niet des Waters. Toch wiegt het wel lekker weg.Voor de rest niet echt memorabel.
De onzin komt weer even om de hoek kijken tijdens Seamus.
Een doorsnee bluesje met een jankende hond.
Typisch Floydiaans om dit er op te zetten.
Ja en Echoes is natuurlijk gewoon een parel.De eerste echte lange song van de groep die ook daadwerkelijk blijft boeien.
Elk fragment is raak en de opbouw is en blijft fenomenaal.
Zo moet muziek bedoeld zijn.
Maar als ik Meddle draai, komen alle nummers aan de beurt.
Als een goed voorspel voor het echte werk.

Prima plaat met als hoogtepunt Echoes. Mooie hoes ook.

Ik vind dit op alle fronten een grote stap voorwaarts vergeleken met AHM waar ze het spoor toch een beetje bijster waren. Seamus is een soort van grapje, maar de andere nummers zijn verre van slecht.

Deze plaat maakt weg vrij voor de donkere escapades op Animals.. maar op zijn eigen recht is een prima plaat.. dringt op naar een 4,5* bij mij. Jammer dat PF zulke onheuze waardering krijgt, dit zou bij elke fan hoog moeten scoren.

Tja, al die Syd-aanbidders horen hier natuurlijk de neergang inzetten.
Maar ik vind juist dat het vanaf hier echt de goede kant uitgaat.

Na het vertrek van Syd Barret zat Pink Floyd aanvankelijk in een moeilijke periode, maar met "Meddle" zijn ze op goede weg, mede dankzij de nieuwe ideeën van Roger Waters en David Gilmour. "Meddle" is nog een stapje vooruit t.o.v. hun vorige "Atom Heart Mother" en het voorspel van hun meesterwerk "Dark Side of the Moon", waarmee Pink Floyd een megaband werd.
"Echoes" is briljant, maar de overige 5 nummers zijn eveneens sterk, zeker de opener "One of These Days".

Ja, One of These Days, oftewel hoe krijg je kleuters aan het huilen. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werkte ik in een buurthuis en hadden we in de zomervakantie voor de kleuters daar een spookhuis van gemaakt. Om het eng te maken gebruikten we de lange versie van One of These Days. Deze was ontstaan door het nummer tig keer achterelkaar op een bandje te zetten.

Na verloop van tijd vonden de kleuters dit niet leuk en konden hun tranen niet bedwingen wat er zielig uitzag. Na afloop van die dag werden ze door hun ouders opgehaald en daar begon voor ons als medewerkers van het buurthuis een spannend verhaal. In die periode kregen we vooral klachten te horen dat je zo niet met kleuters kom omgaan. Mede hierdoor heeft One of These Days een speciale betekenis gekregen.

Tjeemig Gerard! Wat was dat voor zomerkamp??
En er klinkt nog geen enkele spijt door ook!
Creepy!! Daarmee heb je wellicht een complete generatie dusdanig gefrustreerd dat PF nooit ook maar één voet aan de grond bij hen zal krijgen. Dat kan toch niet je bedoeling geweest zijn?

ik vind syd ook goed hoor en. ik zie hier een verandering van stijl die perfect uitpakt

Zonde dat het hele album niet in de sfeer van Echoes is! Dan had het een 5*-album kunnen zijn. Van de rest vind ik nu San Tropez en Seamus niet interessant, A Pillow of Winds en Fearless redelijk en alleen One of These Days een waardig Pink Floyd nummer. Echoes is hemels, vooral het begin en het einde, mag wat mij betreft op één lijn gezet worden met Atom Heart Mother. Stijl zoals alleen Pink Floyd die heeft.

4* - zonder Echoes waarschijnlijk slechts 3*

Dit album is ook in de stijl van Atom Heart Mother , Gelukkig zijn de langste songs klasse.

Bij Atom Heart Mother vond ik ieder nummer goed, met het titelnummer voorop. Dat is hier wel even anders.

Ik vind dit stukken beter dan AHM.