The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Stemmen dan!

En hoog ook!

Goed, na veel aandringen van Lebowski zal ik beginnen aan m'n eerste review ooit Ik sta niet in dat het een goede review zal zijn, maar ik zal m'n best doen. Eerst zal ik het album nummer voor nummer beschrijven en voor de mensen die geen zin hebben om dat allemaal te lezen is er aan het einde ook nog een samenvatting

Ik zit op m'n kamer, doe de lichten uit en ga achterover zitten. Het album begint met het nummer 'Winning'. Een m ooie keyboard vormt de ondertoon in dit nummer met een vrij aanstekelijk deuntje. In de interludes kunnen we een erg mooie gitaar horen, dat toch even van die rillingen over je rug bezorgt. Een erg mooi openingsnummer

Sense Of Purpose nu. De intro van de basgitaar is lekker donker. Gitaren zwellen aan en het nummer barst los Dat soort taferelen hou ik nu dus van. De rest van het nummer kan me echter niet echt heel erg raken, omdat het lichtelijk standaard op me overkomt. Wel een leuke mini-gitaarsolo voorbij de 2e minuut.

Contact The Fact: weer een basintro, maar nu blijft het bij de bas. Bij het eerste refrein komt er een erg melodieuze lead-gitaar om het hoekje kijken Dan verdwijnt de gitaar weer en lijkt het net of er naar een spanning opgebouwd wordt. Even later weer het refrein, weer die gitaar, maar nu een (licht tegenvallende) solo erachteraan.
Leuk nummer, maar jammer dat die climax niet aan het einde van het nummer komt.

Skeletons opent met een pop-achtig riff en een zanglijn die me aan iets heel bekends doet denken (Elvis Presley?). Het riff is lekker en het is een nummer waarvan je spontaan met je voet mee gaat tikken. Het einde van het nummer gaat dan weer net wat sneller en nu lijkt er wel sprake te zijn van een lekkere climax. Een van de betere nummers tot nu toe.

Judgement: de naam doet me zomaar denken aan een heel goed album en een heel goed titelnummer van Anathema . Erg leuke achtergrond-drums, maar voor de rest kan het nummer me niet echt raken. Aan het einde komt er gelukkig toch een kleine leuke afsluiter.

Even wat kaaskoekjes pakken en verder met Fatal Flaw. Weer een lekker nummertje dat in de auto op de radio ideaal zou zijn. Lekker melodisch achtergronddeuntje

Nu zes van de tien nummers gehad en mijn aandacht begin ik toch een beetje kwijt te raken eerlijk gezegd. Ik schud mezelf even wakker en ga verder met Possession. Ook dit nummer heeft dezelfde ritmemaat die ik al erg vaak in dit album gehoord heb. Goeie solo in het midden van het nummer .

The Fire heeft alweer een beetje standaard drums, maar de gitaarpartij maakt het goed. Een wat steviger rifje voor deze band als je het mij vraagt en het doet zelfs een beetje hard-rock achtig aan zo nu en dan.

Silent Air heeft voor de verandering eens een andere drumformule en is wat rustiger. Lekkere muziek om bij weg te dommelen In het midden van het nummer een vrij zwakke solo moet ik helaas bekennen.

Het laatste nummer nu, New Dark Age. Het is inderdaad een wat donkerder, maar ook een wat minder nummer. Ik heb het gevoel dat het melodietje van de eerste 1,5 minuut zo in een film kan passen waarin een stel kannibalen Indiana Jones willen gaan opeten. Daarna wordt het nummer gelukkig wel beter. Eerst een refrein, dan weer het kannibalenmuziekje, maar nu met een toevoegende gitaar eroverheen. Licht tegenvallende afsluiter, alhoewel het op het einde weer wat leuker wordt.

Algemene indruk: het album begint ontzettend sterk met het nummer Winnings. Albums die echter meteen met het sterkste nummer openen zijn vaak lang niet de sterkste albums. Ik heb het gevoel dat bij veel nummers hetzelfde formuletje wordt gebruikt met de drums. Ook de zang vind ik eerlijk gezegd niet echt heel bijzonder. Wat wel een pluspunt is op het album zijn de bas en de gitaar. Door de mindere drums en in mindere mate de zang durf ik het album geen meesterwerk te noemen. Wel vind ik het een erg leuk album voor bijvoorbeeld puur op radio of als achtergrondmuziek bij het werken. Zoals Mojo zei: lekkere wavemuziek. Meer dan dat durf ik het echter niet te noemen. 3,5*

Niet mijn woorden verdraaien Kasperbert, ik had het over 'heerlijke' wavemuziek en niet over 'lekkere' wavemuziek'

Sorry, ik moest gewoon eventjes iemand quoten

Ik herken in de review van Kasperbert het gevoel dat ik had bij het voor de eerste keer luisteren van deze plaat. Na meerdere malen luisteren ben ik de plaat meer gaan waarderen. Elk nummer heeft wel iets speciaals, iets pakkends, iets heerlijks of iets lekkers. Dit is zo'n album waar ik altijd wel zin in heb om te luisteren. Weet ik even niet wat ik op moet zetten, dan pak ik The Sound erbij. Een album met een constant hoog niveau. Nooit te hard of te zacht. Lekkere teksten ook!

4.5* en een plaats in mijn top 10

Absoluut.
Wat mij opvalt is dat er een enorme passie en opgekropte "agressie" in deze plaat zit. Misschien hadden ze destijds nog wel de beste live-reputatie, met een zwetende, gepassioneerde Borland volop in de strijd.

Muzikaal zit de plaat goed in elkaar, zeker omdat bassist Bailey vaak de leidende figuur is als het gaat om de melodie. Waar andere bassisten pompen, geeft zijn plectrumachtige basgeluid de nummers die typische wave-herkenning, a la Joy Division.
Heerlijke plaat...met de twee eerste nummers als absolute knallers. Het nummer winning prijkt in mijn ogen door het onheilspellende toetsen-geluid.

Zeer ondergewaardeerde band in mijn ogen.

Als je dat bevalt raad ik je ook zeker Jeopardy aan, die in zijn geheel veel ruiger en rauwer is, meer een punk- dan eeen waveplaat mijns inziens. En van hetzelfde hoge niveau als deze Lions.

Winning is absoluut een klassieker, de rest van het album is ook oke, maar kan niet aan winning tippen.

ach ja het probleem van slechts 10 albums in je top 10. Eigenlijk hoort deze er ook bij ...

Laatst weer eens opgezet en wat een fantastische plaat blijft dit toch! Vooral Fatal Flaw, Possession en New Dark Age vielen me deze keer weer positief op, naast de eerste twee voortreffelijke nummers natuurlijk! In een toch al bijzonder bezet 1981, met Cure's Faith, Comsat Angels' Sleep No More is dit toch zeker een van de klassiekers uit de vroege jaren 80. In een tijd dat bands als Interpol hoge ogen gooien zou dit eigenlijk wel massale herwaardering mogen krijgen, want het is stukken beter namelijk..

Als iemand dit album vier plaatsen laat stijgen in zijn of haar Top 10 wordt datzelfde Interpol trouwens ingehaald in de Top 250 en wordt Hotel California afgeschud.

Inderdaad een geweldig jaar, 1981. Want naast door orbit genoemde topalbums waren daar ook nog New Order met Movement, Simple Minds met Sister Feelings Call en Japan met Tin Drum.

1981 was ook het jaar dat ik The Sound voor het eerst zag, in Utrecht. Geweldige set, met een woedende Adrian Borland.

WHO THE HELL MAKES THOSE MISSILES?
WHEN YOU KNÓW WHAT THEY CAN DO!

Niet veel later deze elpee gekocht en eeuwig fan geworden

Fantastisch om na 25 jaar deze plaat terug te horen op CD. Dit is de essentie van de new wave: strak, geëngageerd, somber, dreigend...als een natte handdoek in je nek.

Eén van de grote klassiekers uit de jaren 80! Prachtige plaat met een fantastische atmosfeer. Voor meer informatie kijk ook eens op www.brittleheaven.com de officiele website van Adrian Borland, de zanger van The Sound! De man was behept met een wereldstem die me nog steeds kippevel bezorgt!

Kan niet wachten op je Top 10

Neem me niet kwalijk rainmachine, maar je gaat toch niet overal OOR-recensies plaatsen nu? Dat lijkt me niet de bedoeling van de site..

Okidoki, het leek me wel leuk om ze hier neer te zetten, maar als het niet toegestaan is dan verwijder ik ze weer hoor! No problemo!

There's a Devil in me
trying to show his face
There's a God in me
wants to put me in my place

Nooit eerder werd er op zo een bloedmooie manier over persoonlijkheidsstoornissen gezongen als op deze plaat. Een mijlpaal, en qua teksten misschien wel de beste ooit.
Er hangt ook een soort dreigende sfeer over dit album, wat het geheel nog een extra tintje geeft.
Absolute must have voor elke muziekliefhebber, dit meesterwerk.

Geheel ende totaal mee eens!!
Plaat begint ijzersterk en sluit ook weer buitengewoon sterk af (even los van het bonusnummer)!

En inmiddels alweer in één week van 104 naar 98 in de Top 250!

Vreemd, bij mij is hij namelijk gezakt.

Gezakt bij jou? Dat is inderdaad heel vreemd

Nog steeds in mijn top 10 terug te vinden hoor, daar niet van.

Heb ik misschien toch mijn steentje bijgedragen

viking!

Hij was het! Die rekel!

Als ie hem nu maar niet weer uit zijn lijst haalt over een weekje..

2 plaatsjes gestegen in mn top 10 sinds vandaag

Mm, The Sound heb ik dus gemist in de jaren 80. Vast wel gehoord bij mensen thuis of misschien in kroegen of dancings. Maar op de één of andere wijze is het niet tot me doorgedrongen. Waarschijnlijk te druk met al die andere nieuwe bands (Foxx, Numan, Fixx, Scars, TFF, Heaven 17, Fashion etcetera, etcetera)?

Helaas koop je deze albums niet zomaar eventjes blind erbij: 19,99 eurootjes bij de enige internetaanbieder .... Waanzinnig! Ik ben bang dat The Sound nog even ongehoord blijft bij mij.

Jan jongen, als de cd je niet bevalt krijg je van mij persoonlijk die € 20 teruggestort

Ha, ha. Ik zal even op de site van de bieb kijken of ze deze niet in stock hebben. Zo kwam ik tot mijn verbazing ook aan andere verloren gegane muziek...