The Sound - From the Lions Mouth (1981)

De instrumentatie is puik, donker doch fris en kraakhelder. De nummers daarentegen slepen totaal niet mee, alleen het openingsnummer heeft enige urgentie.

Ze hebben ook allemaal zowat dezelfde vorm. Zo van: [insert weinig verheffend couplet] [insert weinig verheffend couplet] [JUDGEMENT!] of [coupletje] [refreintje] [SKELETONS!].

Nee, het zit allemaal goed in elkaar en de instrumentatie is hier en daar om van te smullen, maar de liedjes worden na Winning nergens meer interessant.

Tuurlijk, dit album hakt er wat minder stevig op in als Jeopardy, maar dat de urgentie hier ontbreekt ....?
Daar kan ik niet helemaal bij, bijvoorbeeld Skeletons en Possesion klinken zeer urgent en gedreven wat mij betreft.

Illusies zijn het.
Een onmogelijk gevecht.
Strijdend tegen een ego.
Waarvan je hoopt dat het niet je zelfbeeld zal zijn.
Schaduwen vervagen als het donkerder wordt.
Spiegel jezelf een andere wereld voor.
In het licht zal het silhouet veranderen in niemand anders.
Je kunt niet tegen jezelf strijden.
Ook al wil je winnen.

Adrian Borland had het leven graag anders ervaren.
Steeds gezocht naar hoop.
Geprobeerd om zijn hoofd boven water te houden.
Nooit de top kunnen bereiken.
Ondanks de pijn altijd de touwtjes in handen willen houden.
Zelfbeschikking over zijn toekomst.
Angst voor onbegrip.
Een zelfvernietigend inzicht in het leven.
Op zoek naar eigen gerechtigheid.
Gevonden op 26 april 1999.

Adrian Borland had zijn testament al 18 jaar voor zijn dood geschreven.
Het doembeeld van de jaren 80 bleef in zijn geest.
Niet klaar voor een nieuw millennium.
Een generatie zien opgroeien.
Zelfs na die jaren hield hij vast aan dat standpunt.
Zijn gedachtes stagneerden.
Geen ontplooiing.
Het was zinloos.
Waarom een poging tot vooruitgang ondernemen.
Het leven was al lang geleefd.

Adrian Borland overleed eigenlijk al een jaar na Ian Curtis.
Het lege omhulsel bleef echter achter.
En zou pas later vervagen.

Oké, ik ga nou eens even proberen te beschrijven waarom ik dit album zo slecht kan uitstaan.

Ten eerste ben ik al niet zo'n hele grote fan van synths, ik ken maar weinig albums waar de synths echt een goede toevoeging zijn. Maar de synths hier worden op zo'n, tja, amateuristische manier gebruikt, ik vind ze echt lelijk klinken. Ook klinken ze erg dissonant.

En dat is mijn tweede punt: Ook de zang is gewoon dissonant, past totaal niet bij de toonhoogte. Sowieso ben ik niet zo weg van de zang van Borland, ik vind zijn stem wat saai. Daardoor wordt het alleen al moeilijk om ernaar te luisteren voor mij. Ik irriteer me ook erg aan de teksten, die vind ik ook niet echt van een hoog niveau.

En ik hoor hier ook geen emotie, geen sfeer in. Het komt op mij allemaal over als een stelletje gevoelloze zombies zonder gevoel voor teksten schrijven die met een synthesizer zitten te prutsen. Ik ga hierna zeker naar wat New Wave-albums luisteren om te kijken of die me wel bevallen, misschien is New wave wel gewoon niet mijn genre. Ik heb dit album 9 hele luisterbeurten gegund, maar iedere keer moest ik me erdoorheen slepen.

Ik kan best begrijpen dat sommige mensen dit wel goed vinden, maar ik vind dit album echt niks. Jammer, maar 1,5*. Als er iemand trouwens nog wat New Wave tips heeft, hoor ik die graag.

Ik hoor op From The Lions Mouth vooral The Cure en U2 qua sound terug. Op zich vind ik dit geen slecht album, maar het klinkt me wel te eentonig om lyrisch te worden. Dit klinkt misschien negatiever dan ik het bedoel, maar de instrumentatie legt vaak de nadruk op de baslijnen met opkomende gitaren. Vaak zit er nog een string-achtig geluidje of keyboard in de nummers. Vooral de baslijnen lijken erg op elkaar. De stem van de zanger is erg monotoon en draagt er sterk aan bij dat dit album een zwaar deprimerende en lome indruk achter laat. Als ik de nummers los hoor, is het nog prima vol te houden, maar het volledige album vind ik een zware zit. Alleen The Fire en Hothouse zijn een beetje uptempo / vrolijk te noemen. Fatal Flaw vind ik duidelijk het minste nummer en ook Judgement is me minder bijgebleven. Verder bevat het album prima tot soms zelfs uitstekende (Hothouse en Silent Air) nummers. Het is alleen een beetje veel van hetzelfde en qua sound niet muziek die ik veel en vaak achter elkaar moet opzetten.

Past een beetje in het rijtje "script of the bridge"(the chameleons),author author (the scars) en "heaven up here"(echo & the bunnymen),gek dat eigenlijk alleen die laatste echt zijn doorgebroken terwijl de rest zo goed als verdwenen zijn.Maar niet vergeten want from the lions mouth behoort nog steeds tot de betere Britse rock/wave platen uit de eerste helft van de jaren tachtig.

Nu dan toch eindelijk het legendarische album van The Sound uitvoerig beluisterd. Met name door vergelijkingen met bands als Interpol en Joy Division waren de verwachtingen hooggespannen. Daarbij heb ik al verschillende losse nummers van dit album gehoord en die bevielen uitstekend. Dan gaat het bijvoorbeeld om het geniale Winning en de minstens zo geweldige nummers Judgement en New Dark Age.

Naast deze nummers, staan er gelukkig nog vele bovengemiddelde nummers op dit album. Eigenlijk valt alleen Contact the Fact wat tegen. Het leunt wat mij betreft teveel op het wat simpele refrein. Een topscore blijft uit omdat het muzikaal niet het meest interessante album is, hierdoor weet ik niet of dit album ook na meerdere luisterbeurten even interessant blijft.

Deze topper uit de eighties eens bovengehaald, wat een heerlijke plaat. Ik heb hem nog staan op lp.

Thnx lachende derde, was al voorbereid op de U2 fans welke over me heen zouden gaan rollen. Ofschoon die wellicht hier niet eens kijken. Well, wotever, it's only a matter of opinion.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Sound - From The Lion's Mouth (1981) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Sound - From The Lion's Mouth (1981)
Adrian Borland en zijn band The Sound waren helaas niet geboren voor het geluk, maar wat maakte de Britse band met From The Lion’s Mouth uit 1981 een fantastisch en uiteindelijk bijzonder invloedrijk album

Toen aan het eind van de jaren 80 de balans werd opgemaakt doken flink wat albums met invloeden uit de new wave en de postpunk op in de lijstjes. De albums van de Britse band The Sound waren toen al lang vergeten, want de Britse band kreeg destijds niet de waardering die het zo verdiende. Als ik luister naar het eerste en vooral het tweede album van The Sound begreep en begrijp ik daar niets van, want wat is From The Lion’s Mouth uit 1981 een briljant album. Het is een album dat flink wat bands die in de jaren 80 groot zouden worden heeft beïnvloed, maar er waren niet veel bands die het niveau van The Sound wisten te benaderen, wat het gebrek aan succes van de band extra schrijnend maakte.

Als ik in 1980 mijn geld had moeten zetten op een van de vele nieuwe bands met een voorliefde voor new wave en postpunk, had ik mijn geld waarschijnlijk gezet op The Sound en niet op een aantal andere nieuwe bands die destijds opdoken. Het zou geen goede investering zijn geweest, want waar een aantal van deze andere bands aan het begin van de jaren 80 heel groot zouden worden, kwam The Sound nooit veel verder dan de cultstatus.

Dat is bijzonder, want de Britse band leverde in 1980 met Jeopardy een geweldig debuutalbum af en overtrof dit album wat mij betreft met het in 1981 verschenen From The Lion’s Mouth. Met From The Lion’s Mouth had The Sound absoluut moeten doorbreken naar een groot publiek, maar dat gebeurde helaas niet.

De platenmaatschappij verloor hierna snel het vertrouwen in de band uit Londen en stak weinig energie meer in het derde album van The Sound. Het in 1982 verschenen All Fall Down was misschien niet zo indrukwekkend als de eerste twee albums van The Sound, maar het album, dat echt niets deed, was zeker niet slecht.

De carrière van The Sound ging als een nachtkaars uit met de albums Heads And Hearts uit 1985 en Thunder Up uit 1987, waarna de leden van de band elk hun eigen weg ging. Zanger en voorman Adrian Borland begon aan een solocarrière en startte een aantal gelegenheidsbands, maar het succes leek niet weggelegd voor de eigenzinnige Britse muzikant, die in 1999 een einde maakte aan zijn leven.

De muziek van The Sound was lange tijd nauwelijks verkrijgbaar, maar krijgt in het huidige millennium gelukkig meer aandacht dan tijdens het bestaan van de band. Ik was in de jaren 80 enorm onder de indruk van Jeopardy en From The Lion’s Mouth, maar koos uiteindelijk ook voor de bands die wel succesvol waren, waarvan Echo & The Bunnymen in muzikaal opzicht het dichtst in de buurt kwam.

Sinds een aantal maanden ben ik echter weer flink in de ban van From The Lion’s Mouth, dat met de kennis van nu alsnog moet worden uitgeroepen tot een van de onbetwiste klassiekers uit de jaren 80. The Sound was in 1981 een stuk verder dan de meeste concurrenten en leverde met haar tweede album een prachtalbum af.

Als ik luister naar From The Lion’s Mouth begrijp ik echt niet waarom het album in 1981 niet als een mokerslag aankwam bij een breed publiek. De songs met invloeden uit de new wave en de postpunk zijn stuk voor stuk aansprekend en aanstekelijk en vallen op door een geweldig spelende ritmesectie, stevig aangezette synths en vooral lekker breed uitwaaiend gitaarwerk. Het wordt gecombineerd met de prima stem van Adrian Borland, die een betere zanger was dan de zangers van de bands die het wel maakten aan het begin van de jaren 80.

From The Lion’s Mouth is wat mij betreft niet alleen een onbetwiste 80s klassieker, maar het album kan ook de competitie aan met bands van het moment die hun inspiratie zoeken in de new wave en postpunk van weleer. Ik was The Sound zelf eerlijk gezegd ook vergeten sinds de jaren waarin ze hun beste albums maakten, maar tot mijn verrassing was From The Lion’s Mouth nog beter dan in mijn herinnering.

Iedereen die na het beluisteren van postpunk en new wave bands uit het heden op zoek gaat naar de inspiratiebronnen uit het verleden moet zeker luisteren naar Jeopardy en From The Lion’s Mouth van The Sound. Erwin Zijleman

The Sound - From The Lion's Mouth

Winning is onder de fans nog steeds een van de meest geliefde Sound-nummers – en met reden! Het is misschien niet het beste nummer – er zijn gewoon zoveel mooie Sound-nummers!! – maar het is wel het nummer dat het levensethos van Adrian Borland als geen ander samenvat. En dat geldt eigenlijk voor heel From The Lion’s Mouth. Tenslotte gaat het hier over dat album.

'When you’re on the bottom, you crawl back to the top. Then something pulls you up. And a voice says you can’t stop: it won’t let you stop!’.

‘Ik geloof dat we alleen onze eigen engel kunnen zien’. Zoiets schreef Arthur Rimbaud ooit over zijn eigen innerlijke ‘muze’. Hierna hou ik op met mijn erbij gesleepte kunstenaarscitaten, maar wederom is het zo ontzettend passend. Zoals wij allemaal had Adrian ook een engel in zich en hij maakte het zijn levenswerk die engel aan anderen te laten zien. Het is die ‘aanwezigheid’ waar het in Winning over gaat als hij zingt over ‘the voice that says you can’t stop’. En hij zou na Winning nog een heel leven wijden aan het vertolken van die hogere stem.

In Winning is de ode aan de levenskracht natuurlijk overduidelijk, maar er zijn meerdere momenten op From The Lion’s Mouth waarop ik Adrian ervan verdenk zijn ‘innerlijke engel’ te bezingen. Neem nou een nummer als Contact The Fact. Ik nam vroeger altijd aan dat dat in wezen een liefdeslied was. Een vrij donker liefdeslied – dat wel – maar alsnog een liefdeslied. Nu luister ik naar de ‘you’ waar Adrian over zingt en hoor ik ineens iets anders. You mean the world, the real world to me. So watching you go, is like watching a film in slow motion. Het is haast op te vatten als een existentiële angst om je eigen anker in de wereld te verliezen. Als je weet waar Adrian tegen vocht (de docu Walking In The Opposite Direction is een aanrader!), dan is het wel duidelijk waarom alleen het idee al van een dergelijk verlies hem zo’n angst in zou boezemen. ‘Because I know you hate it when I’m crazy…’ Wat als je beschermengel genoeg krijgt van je menselijke grillen?

Misschien lees ik er teveel in dat niet zo was bedoeld, maar als dat zo is, dan komt dat door mijn eigen ervaringen. In mijn tienertijd, toen Adrian mijn steun en toeverlaat was, had ik zelf nog niet veel meegemaakt en paste zijn muziek al bij de meest onschuldige tegenslagen. Inmiddels ben ik ouder dan de leden van The Sound waren ten tijde van dit album en komt de muziek anders binnen. Nog intenser. Ik ben gelukkig nog nooit depressief geweest, dus dat zijn geen dalen waar ik over mee kan praten. Maar ik ben wel verslavingsgevoelig en helaas leidt ook dat tot wat donkerdere momenten. ‘When you’re on the bottom…’ En dan vraag ik me wel eens af: die engel, die ook ik heb, blijft die? Blijft die, als ik voor de zoveelste keer gehoor geef aan mijn lagere verlangens? Of kan die op een dag ook de biezen pakken? Het is zomaar een angstige gedachte – niet rationeel, puur gevoel – en hij is zo angstig omdat iedereen het contact met die engel van tijd tot tijd nodig heeft. Ik kan het niet verliezen: Contact you, because I need you…

Gelukkig heb ik op dat soort momenten From The Lion’s Mouth tot mijn beschikking. Waar Contact The Fact misschien meer mijn eigen invulling is, zijn er zoveel andere momenten waarop Adrian de kracht van binnen vol bezieling bezingt. Possession is natuurlijk een voor de hand liggende: een nummer over de innerlijke strijd tussen goed en kwaad en de drang tot zelfbehoud tussen al dat geweld. In Sense of Purpose wordt er niet eens meer óver ‘the voice that says you can’t stop' gezongen, maar is die stem zélf aan het woord: ‘Look in my eyes, see the lust and the love…’ En die stem komt later ook aan het woord op een veel zachtere poëtischere manier. In Judgement.

Judgement: wat een geschenk van een nummer is dat. Het is de stem van het geweten op muziek gezet. ‘I can tell it’s now or never: if we don’t act now, it could be now forever’. ‘The moment is here, the moment of truth…… but just what scared the life out of you?’.

‘But just what scared the life out of you?’ ....

Depressies en verslavingen daargelaten: die zin komt binnen. Hoe vaak weerhoudt angst ons er wel niet van om het leven te leven dat we graag zouden willen? Om iets na te jagen dat we werkelijk belangrijk vinden? Ik ben geen ontevreden mens, maar ik kan zeker genoeg momenten noemen. En ik herken die relatie met mijn hogere stem, die soms tegen me zegt: ‘I can’t watch and wait just to pay the price for your judgement…’

Dat klinkt misschien somber en fatalistisch, maar dat is het mooie aan Adrians muziek: het blijft eigenlijk nooit bij somber en fatalistisch. Er is altijd iets dat je omhoog trekt: ‘The voice that says you can’t stop’…. Ook in Judgement, dat prachtige meditatieve kunststukje op From The Lion’s Mouth. Aan het einde is daar weer die onvermijdelijke hoop waar ik écht extatisch van kan worden. De muziek neemt het over en ik word als luisteraar bij de hand genomen, opgetild en volledig doordrongen van het besef dat mijn engel nooit haar biezen zal pakken. Niet zolang muziek als deze me weet te raken. Ze geeft me alleen soms een schop onder de kont en daar kan ik dan weer even mee vooruit.

En als ik het al soms moeilijk heb - de geboren positivo… - wat is het dan toch knap dat Adrian Borland zo lang bleef vechten tegen een ongeluk dat zoveel groter is dan de meesten van ons zich kunnen voorstellen. Zeker: zijn ongeluk was er ook, in zijn muziek. Hij zag het in de wereld (New Dark Age, Skeletons) en hij zag het in zijn persoonlijke leven (Fatal Flaw). Hij groeide soms weg van het licht, weg van het leven...Maar wat altijd bij hem bleef terugkeren, was hoe hij het noodlot bij de keel greep en zijn blik vastberaden gericht hield op dat vuur dat in hem brandde. Én hoe hij die fel bevochten levenslust keer op keer weer naar buiten toe verkondigde. Luister naar de krachtige gitaarsolo van Possession of het transcendentale einde van het práchtige Fatal Flaw, en dan weet je wat ik bedoel (als je al Adrian-fan bent, dan weet je dat natuurlijk allang).

De hoop die hij zo moest bevechten, kenmerkte hem zo erg dat deze zelfs nog op zijn allerlaatste muzikale momenten overduidelijk aanwezig is - vlak voordat hij misschien wel niet anders kon dan het leven loslaten. Voor iedereen die, net als ik, de levenslust op From The Lion’s Mouth zo aangrijpend vindt: ik heb het bij ‘zijn allerlaatste muzikale momenten’ over het nummer Living On The Edge Of God van Adrians laatste album Harmony & Destruction. Ga het luisteren – vergeet het niet! - want het is de bewonderenswaardige zwanenzang van een man die niet anders kon dan het leven liefhebben, hoe moeilijk dat soms ook was.

Het is een-en-al Adrian geworden in dit verhaal; dat kan ook moeilijk anders. Veel van de muziek kwam voort uit zijn prachtige talent. Maar natuurlijk was The Sound ook een sublieme band als geheel! Mike Dudley en Graham Bailey zijn als drummer en bassist natuurlijk de motor van de band en het is een motor die de energie en de spanning er goed in houdt. From The Lion’s Mouth houdt je voortdurend op het puntje van je stoel en dat is zeker ook door hún muzikantenwerk!

En extra eer gaat wat mij betreft uit naar Colvin Mayers, die helaas ook veel te vroeg is overleden. De combinatie Adrian-Colvin heb ik persoonlijk altijd beschouwd als een van die veelbetekenende ontmoetingen in de muziekwereld. Mayers gaf met zijn toetsenwerk altijd iets transcedentaals aan Adrians composities. Op From The Lion’s Mouth deed hij voor het eerst mee en het verschil met Jeopardy is te horen: From The Lion’s Mouth klinkt nog steeds bij vlagen onheilspellend, maar tegelijkertijd ook veel warmer. Colvins keyboardspel broeit, verontrust en bezweert. Op Fatal Flaw – een van de mooiste nummers van dit album en van The Sound in het algemeen!! – is hij op zijn best. Het nummer is al ongelofelijk aangrijpend qua compositie en opbouw en emotie (!), maar het is de keyboardpartij van Colvin Mayers die hier voor de eeuwigheidswaarde zorgt.

Maar uiteindelijk kom ik toch altijd weer uit bij Adrian: de man die muziek bleef schrijven die ik nu nog kan opzetten om die éne stem in mezelf meer geluid te geven. Wat kan ik nog meer zeggen dan: bedankt! En wat is het klote dat juist jij er niet meer bent…