George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Mijn waardering voor dit album is beinvloed door jeugdsentiment. Niet dat ik erbij was toen All Things Must Pass uitkwam, maar zo’n 30 jaar later heb ik menig avond doorgebracht met dit album op de draaitafel. Het was een indrukwekkend album, alleen al vanwege de grootte van de hoes. Eerder een doos dan een hoes, eigenlijk, en dan die mooie foto voorop van George in z’n eentje als een reus tussen de tuinkabouters. Hij deed me soms denken aan een kluizenaar met die hoed en lange baard, soms alsof hij de tuinman was in die laarzen. Binnenin de box waren er uiteraard de drie LPs, waarvan de derde zijn weg naar de platenspeler slechts sporadisch wist te vinden, een donkere poster van George Harrison voor een raam. Daarnaast gebruikte mijn vader de hoes als bewaarplaats van een viertal foto’s van de leden van The Beatles. Later was John Lennon verdwenen, om daarna ingelijst aan de muur te verschijnen.

Muzikaal is er veel te beleven op dit album, net als dat er veel te beluisteren is. Geen wonder, gezien de hoeveelheid muzikanten die hier als begeleiding meespelen en de aanwezigheid van Phil Spector als producer. Het grootste geluid past daarentegen wel bij dit album, dat in zijn hele opzet groots is. Toch is vind ik het hier en daar een beetje teveel van het goede worden: in bijvoorbeeld Awaiting on You All verdrinkt George’s stem bijna in alle instrumentatie.
Tekstueel is dit album een mengsel van aardse zaken als het uit elkaar vallen van The Beatles, George’s nieuwe huis, Apple Scruffs en seks (I Dig Love is voor mij overigens een van de minste nummers op dit album) met een meer dan flinke scheut spiritualiteit. Dat laatste pakt in de meeste gevallen goed uit, met als hoogtepunten What is Life, Art of Dying en uiteraard het nummer waarnaar dit album is vernoemd. Aan de andere kant is een nummer als My Sweet Lord voor mij teveel van het goede.
Aangezien ik ook Wah Wah niet tot de hoogtepunten van All Things Must Pass reken, begint dit album niet met de sterkste nummers die George Harrison geschreven had. Naarmate ik verder luister wordt het album steeds beter om met een van de sterkste nummers die hier te vinden zijn, af te sluiten.
De jam zie ik maar als bonusnummers die aardig zijn om zo nu en dan eens te horen. Ik reken ze ook niet mee bij de beoordeling van All Things Must Pass. Ik had 4 sterren staan bij dit album, maar nu ik het de afgelopen week/weken veel heb beluisterd, doe ik daar toch nog maar een halve ster bij.

4.5*

Verreweg het beste overall post-Beatles album van alle leden. What Is Life, Awaiting On You All en All Things Must Pass zijn mijn persoonlijke favorieten, maar ik vind het vooral erg mooi om te zien hoe Harrison na enkele prachtige late Beatles nummers helemaal los heeft kunnen gaan op dit album. En terecht, want de man kan een nummertje maken hoor. Toch blijf ik melancholisch over hoe het had kunnen zijn als de Beatles wel (nog een paar jaar) bij elkaar waren gebleven en Harrison het respect had gekregen wat hij op basis van de latere jaren had verdiend. Voor dit album 4,5 sterren.

Op 27 november 1970 verscheen het derde solo-album van ex-Beatles George Harrison, het eerste album met puur song gericht materiaal. Het eerste album “WONDERWALL MUSIC” bevat instrumentale filmmuziek en de opvolger, “ELECTRONIC SOUND” heeft 2 improvisatie tracks op de Moog synthesiser. Paul McCartney bracht zijn debuut solo album “MCCARTNEY” waar hij nagenoeg alles zelf zingt en speelt en Ringo Starr had al 2 albums gemaakt en vooral het debuut was redelijk succesvol. John Lennon’s “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND” werd 11 december van hetzelfde jaar uitgebracht en bevat vinnige en soms zelfs gefrustreerde teksten op prachtige melodieën en tussen dat geweld verscheen dus Harrisons meesterwerk “ALL THINGS MUST PASS”. Een dubbellaar die duidelijk maakt waarom hij vaak teleurgesteld was als er maar 1 of 2 songs van hem op Beatles albums verschenen. Dat hij tijdloze klassiekers kon schrijven bewees hij als met de songs “WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS”, “SOMETHING” en “HERE COMES THE SUN” en op “ALL THINGS MUST PASS” viel alles samen. In totaal 18 schitterende, zeer melodieuze songs waar de enthousiasme van af spat. Met de hulp van bevriende muzikanten, zoals Eric Clapton, Ringo Starr, Billy Preston, Peter Frampton en Gary Brooker werd het album in een half jaar opgenomen onder de bezielende leiding van Phil Spector en leading single van het album “MY SWEET LORD” werd een internationale hit. De prachtige melodieën, mooie teksten en de eenheid van “ALL THINGS MUST PASS”, maakt dat het album tot één van de beste van de leden van The Beatles maakt. Een klassieker en die de tand des tijds makkelijk heeft doorstaan.

Mooie plaat met enkele kleine misperen, met name de hoempa-hoempaliedjes zoals What a Life en Awaiting on You All. Die extra versies onder de bonustracks voegen niks toe en vind ik irritant. Probeer altijd op tijd cd1 af te zetten, maar dat lukt niet altijd en dan hoor je het mooie Beware of Darkness al terwijl je die liever hoort als opener van cd2 en komt het matige What a Life nog een keer langs.
Er blijft gelukkig genoeg moois over voor een dikke voldoende tot goed. Meer dan dat vind ik het niet.

Waar in 1970 Let It Be van the Beatles het niveau van de platen van de jaren ervoor niet meer haalde, daar slaagt George Harrison er solo wel in op dit soms ontroerend mooie All Things Must Pass. Hoewel het natuurlijk wel een solo project is van George, met daarop pop rock in allerlei vormen en stijlen. Hoe je het ook went of keert, op dit album is te horen waarom de invloed van hem groter werd binnen the Beatles. Zeker op uitstekende nummers als I'd Have You Anytime, My Sweet Lord, Isn't It A Pity, I Live For You, What Is Life, Let It Down, Beware of Darkness, Apple Scruffs, Ballad of Sir Frankie Crisp (Let It Roll), All Things Must Pass, I Dig Love & Hear Me Lord. Met nog een speciale vermelding voor deze additional track: de fraaie akoestische versie van Let It Down. Daarnaast staan er ook een paar wel aardige nummers tussendoor gezien de lengte van 3 LP's, maar desondanks kan je toch wel van een meesterwerk spreken.

Ik ben minder fan van de productie van Spector, zeker bij wat rustige nummers van zowel John Lennon (album Imagine) en deze van George Harrison. De sound van Spector overheerst soms de echte sound van Harrison. Los daarvan zijn veel nummers wel goed natuurlijk. Lennon en McCartney bepaalden de richting van The Beatles, zelfs als ze ruimte zagen voor Ringo Starr of George Harrison werden die nummers eerder als een gunst gezien dan evenwaardig met hun nummers. Harrison toont aan met dit album dat hij ook mooie muziek kan maken, al werden zijn mooiste nummers (Here comes the sun, Something, While my guitar gently weeps) uitgebracht via The Beatles. En ook al zijn het mooie nummers, maar dergelijke pareltjes mis ik wel op zijn solo album. Al is dat misschien wel een klein pijnpunt van alle Beatles eens ze solo gingen. Wie weet hadden sommige nummers hiervan nog door The Beatles gebracht als ze niet uit elkaar zouden gegaan zijn. Gelukkig heeft hij voor dit album een reeks andere muzikale vrienden betrokken.

De 50th anniversary versie(s) komen op 8 augustus 2021 uit. Zoals we weten uit eerdere remixes (met als bekendste voorbeelden die door Gilles Martin van de latere Beatles albums) is een remix heel andere koek dan een remaster. Zeker in dit geval waar (eindelijk!) de vette Spectorsaus van het heerlijk onderliggend eten is afgeschraapt.
De track 'All Things Must Pass' is als voorsmaakje al gereleased.
Als je beide versies even vergelijkt (de intro en het eerste stukje zang is voldoende), nou, dan weet je het wel. Eindelijk de frisse sound die dit album verdient!

2014 remaster: Voordat je verdergaat naar YouTube
2020 remix: Voordat je verdergaat naar YouTube

Okee, George Harrison zal best een enorme voorraad ongebruikte nummers op de plank hebben gehad (honderden, volgens Phil Spector), maar dan nóg – als je na het uiteenvallen van je bandje met een album als dit op de proppen komt gaat niemand je voortaan nog over het hoofd zien. Zijn fragiele stem en spirituele teksten zouden in theorie door de Wall of Sound helemaal ondergesneeuwd kunnen raken, maar dat wordt ondervangen doordat de mix toch genoeg ruimte laat èn door Harrisons inbreng van een flink aantal behoorlijk stevige nummers waar de arrangementen zich wonderwel goed naar voegen. Na de perfecte eerste kant wordt de kwaliteit wat wisselvalliger ("I love dig"), maar doordat er steeds weer een aangrijpende ballade (Beware of darkness, Let it roll) of een explosieve rocker (Let it down, Awaiting on you all, Art of dying) opduikt blijft het album tot het einde toe boeiend. (De derde plaat neem ik maar niet mee in mijn waardering.) Ik deel lang niet alle spirituele inzichten, en de Wall of Sound-arrangementen lijken de plaat toch stevig in z'n tijd te verankeren, maar door de klasse van de composities en de gedrevenheid van Harrison heeft dit album voor mij eigenlijk nog maar weinig van z'n impact verloren.

(Eerder verschenen op Jorros-muziekkeuze.nl)

Mijn favoriete Beatle. Niet alleen voor zijn bijdrage aan de Beatles, maar dit album is wat mij betreft het beste solo-album van een Beatle. In zijn songs is de oosterse invloed te horen waar hij zo gek op was. Dat geeft nummers van zijn hand net een vleugje extra mystiek.

Vanuit de Beatle tijd is zijn bekendste bijdrage ‘While My Guitar Gently Weeps’. Daarin is al veel van het latere solowerk van Harrison te herkennen. Het is jammer dat John Lennon en Paul McCartney een aantal van zijn composities resoluut van de hand wezen. Anderzijds is dat ook wel prettig want nu kon Harrison ze op zijn solo albums gebruiken.

Ik ben nooit een echte Beatles fan geweest daarvoor ben ik net zo’n vijf jaar te jong. Van de Beatles heb ik genoeg aan het blauwe en het rode album. Maar ik draai All Things Must Pass vaker dan die twee albums. Het album raakt me dieper en doet me meer terugdenken aan mijn jeugd dan een Beatles album. En niet persé aan 1970/71 maar aan heel mijn tienerjaren. In het jeugdcentrum stond dit vaak aan. Om dit stukje te schrijven ben ik er nog eens goed voor gaan zitten. En nog steeds boeit het album als vroeger het geval was. All Things Must Pass

Isn’t It A Pity is mijn favoriet op het album gevolgd door Let It Down en opener I’d Have You Anytime en Beware Of Darkness. En om niet te vergeten het titelnummer.

Zijn er dan geen minpuntjes? Jazeker, I Dig Love is zo’n song van net niet. En It’s Johnny’s Birthday, tja daar kan ik niks mee. En ja, het eind van het album is zeker niet slecht maar Thanks For The Pepperoni en Out of the Blue zijn nummers waar ik snel op ‘uit-geluisterd’ ben. De positieve flow wordt daarmee echter nauwelijks verstoord..

Ik ben slechts ruim twee maanden ouder dan onze Jorro maar ik ben wel een groot Beatle fan. Met andere woorden: voor de muziek van The Beatles is niemand nooit te oud of te jong om er met volle teugen van te genieten.
Voor wat betreft "All Things Must Pass" ben ik het grotendeels wel eens met Jorro.

Gewoon de 23-track versie van het album in huis en ken het drie platen-album sinds 1973 en dat is dus al wel een tijdje.
George omschrijft het bescheiden als een poging een album te maken van opnames die hij al op de plank had liggen. Restverwerking oneerbiedig gezegd. En hij zal goed geselecteerd en bijgeschreven hebben, neem ik aan. Nu ken ik het hele verhaal erachter niet - dat is elders na te lezen - maar het is wel duidelijk dat dit album een historie kent die teruggaat op de late Beatles-periode, met name de jaren 1968 tot begin 1970. In mei '70 startten tenslotte de opnames in de EMI-studios, die tot oktober zouden duren. Het album met drie platen (een unicum tot dan toe) verscheen vlak voor Sinterklaas 1970 maar zat toen nog net niet in mijn schoen.
Wat je ook van alle volgende platen van Harrison mag vinden, hier ligt toch wel de creatieve kern van Harrison's muzikale en spirituele leven. Alles wat hierna kwam, heeft op één of andere manier een lijntje met dit album. Uiterst contrastrijk en vooral op de derde elpee (Apple-jam) ruimte voor het experiment met onvervalste bluesrock. Luister er nog steeds met plezier naar. Harrison was voor mij de meest sympathieke Beatle.

Favoriet (raar misschien): Behind That Locked Door .