George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Wat te zeiken hebben over Harrison en dan zelf komen met platen als Two Virgins, Life with the Lions en het Wedding Album. Bizar eigenlijk. Gelukkig heeft Lennon het hierna muzikaal wel goed gemaak.

Ik begrijp jullie mening en het is natuurlik ook een kwestie van smaak. Een statement maken door het met een andere producer te doen en het overduidelijk groots uit te pakken door een driedubbelaar met poster is best te begrijpen.
Met mcCartney was Harrison helemaal klaar in die periode maar Lennon en Harrison konden het toen nog goed door een deur. Pas na het Bangla Deshconcert betrokken de verhoudingen alhoewel de heren nog wel samen muziek hebben gemaakt (tijdens de opnames van het "Ringo"album). Dat Harrison zich wilde bewijzen het ook zonder de Beatles te kunnen was evengoed duidelijk.
Zoal ik al eerder zei staan er ook fantastische nummers op maar doordat er ook een aantal beduidend mindere nummers op staan doet dat mijn inziens afbreuk aan het geheel.
Van de Spector sound kan je houden of niet houden. Ik vind het bij een aantal Lennon nummers goed werken en bij de langzamere nummers van dit album ook maar hoor liever Martin aan de knoppen. Maar nogmaals; kwestie van smaak.

Lennon wilde ook wel erg graag benadrukken dat hij had gebroken met zijn verleden. Denk dat hij daarom expres een beetje zeikerig op Harrison reageerde. Ook bijv. in 'God' met 'I don't believe in Beatles'. Het komt op mij in ieder geval een beetje geforceerd over.

Lennon was sowieso een beetje vreemd natuurlijk. Eerst de drank- en sexbeluste rocker in Hamburg, en tien jaar later was hij opeens dé hippie. Iedereen kan veranderen natuurlijk, maar hij is altijd impulsief geweest.

Ik vind dit album een bepaalde rust uitstralen, erg mooi.

Ik vind Lennon wel altijd eerlijk in zijn interviews maar het klopt dat hij zich hier "te groot" voelde. Lennon was met nadruk de leider van The Beatles in de beginperiode en McCartney nam die rol in de latere periode over. Lennon kon daar nog genoegen meenemen maar dat McCartney de breuk wereldkundig maakte (en Lennon het niet zelf had gedaan) heeft hem woedend gemaakt. Daar komt deels het afreageren in "God" vandaan. In het Jann Wenner interview van 1970 zegt Lennon over All things must pass. "I think it's's allright but would not play that kind of music. I don't want to hurt George's feeling, I don't know what to say about it". Hij had ook kunnen zeggen dat George prachtige nummers had geschreven.... pikant detail is dat beide lp's (Plastic Ono band en All things must pass) zeer kort na elkaar verschenen en in wezen concurenten waren in de slag om kerst 1970.

Lennon heeft nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om Harrison af te zeiken. In een van de laatste interviews met Lennon, ergens in november 1980 was het weer raak.
Hij praatte vol lof en warmte over Ringo en Paul. Toen de verslaggever naar George informeerde, zei Lennon niet over George te willen praten.
Aanleiding wat Harrisons boek I Me Mine. Dat boek wat toen net uitgekomen. Een biografie in een beperkte oplage. Lennon zei dat Harrison zich iedere onbenul herinnerend, maar dat Lennon niet in het boek voorkomt.
Letterlijk zei hij ' alsof mijn invloed op zijn leven niets heeft voorgesteld'. In werkelijkheid kwam Lennon vaker in het boek voor dan McCartney, Starr, Dylan of zelfs als zijn vrouw. Harrison hoefde blijkbaar maar iets te doen en Lennon zat er zelfs 10 jaar na data nog bovenop.
De nobele Harrison heeft Lennon nog begin december 1980 proberen te bellen maar deze heeft nooit teruggebeld. Deze bronnen heb ik uit interviews met zowel Lennon als Harrison.

Dat laatste wist ik niet. I me mine is een boek over de songs van Harrison en dus vooral gericht op de solo jaren. Ik denk dat Lennon het vanuit zijn eigen perspectief heeft gelezen en dat gewoon niet begreep.
Van McCartney is bekend dat hij contact op wilde nemen met Lennon maar van Harrison was me dat onbekend. Uit welk boek /tijdschrift heb je deze informatie? (Ik heb een fascinatie voor de post beatlesperiode tot de dood van Lennon).

I Me mine gaat over de hele carrière van Harrison, ook zijn jeugd en the Beatles komen aan bod. En zijn leven na The Beatles natuurlijk. Het is een dik boek, gebonden in leer en met allerlei absurde monty python achtige tekeningen. Het lettertype is middeleeuws, de schrijfstijl absurd, typisch Brits en droog.

Dat Lennon gedeelte heb ik, zoals ik me nog kan herinneren, uit zijn laatste grote interview met de playboy, ergens in November 1980. Harrison deed zijn verhaal in een interview ter promotie van Cloud nine, ergens in 1988.

Als je een fascinatie heb voor de post Beatlesperiode tot 1980 is het pas verschenen boek Lennons Letters van Hunter Davies een aanrader. In dat boek, zeker zijn laatste periode van zijn leven, komt een hele vriendelijk man naar voren, die nog flink wat contact onderhield met familie in Liverpool. De stoere Lennon wordt dan plots een hele betrokken aardige man.

okay bedankt voor de tip.

Mijn waardering voor dit album is beinvloed door jeugdsentiment. Niet dat ik erbij was toen All Things Must Pass uitkwam, maar zo’n 30 jaar later heb ik menig avond doorgebracht met dit album op de draaitafel. Het was een indrukwekkend album, alleen al vanwege de grootte van de hoes. Eerder een doos dan een hoes, eigenlijk, en dan die mooie foto voorop van George in z’n eentje als een reus tussen de tuinkabouters. Hij deed me soms denken aan een kluizenaar met die hoed en lange baard, soms alsof hij de tuinman was in die laarzen. Binnenin de box waren er uiteraard de drie LPs, waarvan de derde zijn weg naar de platenspeler slechts sporadisch wist te vinden, een donkere poster van George Harrison voor een raam. Daarnaast gebruikte mijn vader de hoes als bewaarplaats van een viertal foto’s van de leden van The Beatles. Later was John Lennon verdwenen, om daarna ingelijst aan de muur te verschijnen.

Muzikaal is er veel te beleven op dit album, net als dat er veel te beluisteren is. Geen wonder, gezien de hoeveelheid muzikanten die hier als begeleiding meespelen en de aanwezigheid van Phil Spector als producer. Het grootste geluid past daarentegen wel bij dit album, dat in zijn hele opzet groots is. Toch is vind ik het hier en daar een beetje teveel van het goede worden: in bijvoorbeeld Awaiting on You All verdrinkt George’s stem bijna in alle instrumentatie.
Tekstueel is dit album een mengsel van aardse zaken als het uit elkaar vallen van The Beatles, George’s nieuwe huis, Apple Scruffs en seks (I Dig Love is voor mij overigens een van de minste nummers op dit album) met een meer dan flinke scheut spiritualiteit. Dat laatste pakt in de meeste gevallen goed uit, met als hoogtepunten What is Life, Art of Dying en uiteraard het nummer waarnaar dit album is vernoemd. Aan de andere kant is een nummer als My Sweet Lord voor mij teveel van het goede.
Aangezien ik ook Wah Wah niet tot de hoogtepunten van All Things Must Pass reken, begint dit album niet met de sterkste nummers die George Harrison geschreven had. Naarmate ik verder luister wordt het album steeds beter om met een van de sterkste nummers die hier te vinden zijn, af te sluiten.
De jam zie ik maar als bonusnummers die aardig zijn om zo nu en dan eens te horen. Ik reken ze ook niet mee bij de beoordeling van All Things Must Pass. Ik had 4 sterren staan bij dit album, maar nu ik het de afgelopen week/weken veel heb beluisterd, doe ik daar toch nog maar een halve ster bij.

4.5*

Run of the Mill en Let it Down zijn toch wel kleine juweeltjes hoor. En er is meer moois op dit driedubbel album inderdaad. Isn't it a pity, my sweet lord, de titelsong.
En voor die instrumentale nummers moet je in the mood zijn. Je hoort feitelijk Derek and the Dominos voorbij komen. Op DeLuxe cd's en boxen van Blind Faith, Eric Clapton en Derek and the Dominos zijn ook vaak cd's gereserveerd voor jams. Ik vind dat wel leuk, dat gitaargeweld. Beetje luchtgitaar meespelen!
Ik heb de doos All Things Must Pass ook jaren in mijn bezit gehad tot de grote marktplaats opruiming.
Waarbij ook Sticky Fingers met rits en Concert for Bangladesh doos zijn gesneuveld.
Herinner me nog een avond ergens in de winter, een jaar of 15 geleden. Kinderen op bed, vrouw naar een vergadering.
Had toen nog een Kenwood set in de huiskamer staan. Kachel wat hoger, lichten dimmen. En languit op de bank integraal de drie elpees beluisteren. Mooie setting, mooie herinnering.

"The beauty that surrounds us!"

Mwah, ik begin wat krap met deze plaat. Ja, er staat machtig mooie muziek op, maar ik vind de kwaliteit soms wat wisselvallig en het album is ook echt een stuk te lang. Een, weliswaar ruime, 3.5* is hier het openingsbod.

Ja, ben het wel eens met Misterfool. Had met gemak een 5 sterren album kunnen zijn als ie wat minder lang had geweest.
Na een nummertje of 14 is het mooiste geweest, en gooien de ellenlange gitaarjams roet in het eten.
Misschien voor die tijd leuk, maar ik haak daar ergens af.

Na nummer 14 komen met 'Apple Scruffs', 'Frankie Crisp', het titelnummer, 'Art of Dying en 'Hear Me Lord' nog een paar van de beste nummers!

Die jams zijn eigenlijk een bonus. Ik zie ze niet echt als onderdeel van het album.

Ik ook niet. Voor mij is het album af na Hear Me Lord (werkelijk een subliem nummer). De jams zijn bonusnummers die ook niet echt te maken hebben met de eerste achttien nummers. Ik luister die jams ook heel weinig eigenlijk.

In de driedubbel box zit de jam lp in een extra hoes met een jampot er op. Applejam heet die lp.
Ik draai de Applejam plaat ook het mist. En toch, als ik in de stemming ben is het wel een hele lekkere aanvulling. Het hoogtepunt is toch wel I Remember Jeep. Waar Eric Clapton en Harrison met de gitaar duelleren.

All Things Must Pass blijf ik tot dusver het beste album van George Harrison vinden. Vrijwel allemaal prachtige songs die zeker niet op een Beatles-album hadden misstaan. Uiteindelijk vind ik dat zelfs beter dan het laatste reguliere Beatles-album Let It Be. Naar het einde toe zakt het lichtjes in met teveel jams maar toch goed voor 4,5*.

Staan ook stukken op die voor de Beatles bedoeld waren.
Maar George maakt er goede sier mee hier.
Eerste gedeelte is geweldig.

Als enkele plaat had ie voor mij de max score gehad.
Het oeverloze gejam heeft dat helaas onmogelijk gemaakt.

Mooie akoestische demo van Beware of Darkness op de Apple Box-versie!

Heb m nu weer op de draaitafel liggen! Wat een mooie plaat is dit!

Daar liet ie iedereen effe zien wat ie in zijn mars had, en dat was al begonnen rond de witte, maar hier deed ie 't meteen effe met een 3 dubbelaar.

Uiteraard moet je de jamsessies meer als bonus tracks zien. Gewoon een hele mooi box dit, die eigenlijk thuis hoort in ieders verzameling.

Verreweg het beste overall post-Beatles album van alle leden. What Is Life, Awaiting On You All en All Things Must Pass zijn mijn persoonlijke favorieten, maar ik vind het vooral erg mooi om te zien hoe Harrison na enkele prachtige late Beatles nummers helemaal los heeft kunnen gaan op dit album. En terecht, want de man kan een nummertje maken hoor. Toch blijf ik melancholisch over hoe het had kunnen zijn als de Beatles wel (nog een paar jaar) bij elkaar waren gebleven en Harrison het respect had gekregen wat hij op basis van de latere jaren had verdiend. Voor dit album 4,5 sterren.

Had deze lang geleden al eens geluisterd, maar was toen maar matig enthousiast zie ik: 3.5* was de score toen. Nou, daar mag bij deze een vol punt bij van mij! Dit is een prachtig en majestueus werkje van de stille Beatle, een echt tour de force! Het blijft ook gewoon vier plaatkanten lang boeien allemaal. (Die studiojams zijn wel leuk, maar die reken ik er toch maar half bij, was ook de bedoeling van George zelf las ik daarnet).

Ooit ga ik hier wel nog een langer, iets deskundiger bericht neerpennen. Voor nu wil ik wel al dit kwijt: wat een heerlijke hernieuwde kennismaking!

Een prachtige collectie songs, naar verluid in schriften opgeschreven vanaf pakweg 1966. Een oogst van drie jaren liedjes schrijven. George heeft in de periode 1966-1969 een groot deel van dit materiaal aangeboden voor opname maar Lennon en McCartney waren toen nog te dominant en hadden zelf genoeg materiaal. Zelfs toen Lennon in januari 1969 met maar een paar voltooide liedjes de Get Back sessie in ging saboteerde hij de inbreng van Harrison nog. Er zijn diverse bootlegs waarop je kunt horen met wat voor desinteresse All Things Must Pass werd gerepeteerd. Na een van de ruzies schreef hij Wah Wah, wat ook op dit album is uitgebracht. Jammer dat door deze situatie een Beatles album als Let It Be het dan moest doen met For You Blue en het wat betere I Me Mine.
In feite was George hoe dan ook de grote winnaar in 1970 want dit album verkocht beter dan de solo albums van zijn vroegere companen.

Mee eens,maar... wat mij betreft niet alleen in 1970..Mooiste soloalbum na het BeatleProject ,daarna met klem op de voet gevolgd door Ram ('71) en Plastic Ono Band ('70)

mijn favoriete Juweeltjes van dit album; Beware Of Darkness / What Is Life / I'd Have You Anytime / Isn't It a Pity / My Sweet Lord en in het bijzonder..Ballad of Sir Frankie Crisp (Let It Roll)

Sterker nog, dit album is het best verkochte Beatles solo album tot op de dag van vandaag. Alleen in de verenigde staten zijn er al 8 miljoen over de toonbank gegaan, de plaat stond daar dan ook bijna 3 jaar in de top 100. Wereldwijd zijn er, las ik eens, bijna 20 miljoen verkocht.

En 2 jaar na mijn laatste bericht weer eens aan 't draaien.

Steeds weer ontdek ik hoe mooi dit album is, ondanks mijn aversie tegen The wall of sound van Spector . Dat zegt meer over de kwaliteit van de songs dan het productie werk.

hoewel ik het deze plaat van harte gun zijn dat er wel erg veel en klopt dat niet. Er zijn er 6 miljoen van verkocht. Wel nog steeds goed voor een eerste plek van Beatles solo verkopen

1. All Things
2. Band on the Run
3. Double Fantasy
4. McCartney
5. Imagine

Volgens RIAA zijn er alleen in de USA al 6 miljoen van verkocht, maar de wereld is veel groter dan de USA alleen, die 20 miljoen die ik heb gelezen gaat over wereldwijde verkoopcijfers van ATMP, sinds de release tot 2016. Of het klopt weet ik niet, maar ik heb het gelezen, ik meen in the Rolling stone

Ow het zou kunnen dat het wellicht enkel VS is. Nou ja het zijn er in ieder geval een heleboel en het best verkochte Beatle solo album en dan ook nog eens de beste

Als het lijstje klopt ,dan zijn de nrs 3 en 4 best wel opmerkelijk ,McCartney werd en word soms nog gezien een voor McCartney's maatstaf te makkelijk onaf hobby album
En Double Fantasy als een van de zwakste albums van Lennon
Met die laatste ben ik het wel eens, maar met McCartney heb ik altijd wel wat gehad ,lekker puur met wat briljantjes
De nr 1 All Things is natuurlijk niet vreemd,.....ook wat mij betreft niet. (laatste tijd weer in mijn pers Top10 hier)