Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Een wat onderbelicht album in de Fleetwood mac discografie, maar verdient wat mij betreft toch een extra spotlight. Met Little Lies en Everywhere wordt de mysterieuze, aanstekelijke popmelodie zowat geperfectioneerd. Anderzijds geven de opzwepende ritmes van Big Love en Isn’t it Midnight het album wat welkome pit.

En oké, dan zijn er ook wel een handjevol nummers die een stuk minder memorabel zijn, maar Lindsey Buckingham heeft wel een productie in elkaar gedraaid die niet ten onder gaat aan dat onnodige jaren ’80 bombast, maar wel uitgesproken genoeg is om die mystieke Fleetwood Mac sound te vangen.

In 2021 de plaat weer eens gedraaid en besloten er een vol punt bovenop te doen. Ook al zijn een flink aantal van de nummers behoorlijk slick, iets wat wel meer geldt voor platen uit het midden van de jaren 80, teveel mogelijkheden in de studio tot verdere verfijning. Dit is gewoon een heel erg prima plaat, die kan wedijveren met 'Rumours' qua muzikaal niveau. De eerste single 'Big Love' en het titelnummer blijven er uitknallen, maar ook 'Seven Wonders' van Stevie Nicks blijft heel bijzonder en dat Christine McVie heel prettige nummers kan schrijven, dat blijft hier duidelijk. Afgezet tegen 'Tusk' en 'Mirage', wint Tango In The Night het glansrijk.

Het enige minpuntje is dat de jaren 80 productie niet helemaal overeind blijft in 2021. Wat dat betreft is de plaat enigszins gedateerd, iets wat 'Rumours' echt niet overkomt. Dat blijft zo krachtig. De kwaliteit van de meeste nummers compenseert echter ruimschoots. Nuancerend, voor mij die er bij was destijds in ieder geval wel.

Tango in the Night is (bij mijn weten nog altijd? Ik ben niet meer zo mee met de Fleetwood Mac bezetting) het laatste album dat werd opgenomen in de meest gelauwerde bezetting van de band. Het was oorspronkelijk niet de bedoeling dat dit een Fleetwood Mac album ging worden, het is begonnen als soloplaat voor Lindsey Buckingham, maar door omstandigheden werd het toch een volwaardige Fleetwood Mac plaat en dat voel je vanaf de eerste seconde. Het openingstrio Big Love/Seven Wonders/Everywhere ademt gewoon de sfeer van weleer uit en gaandeweg passeert er best nog wat indrukwekkend materiaal. Little Lies is kapotgeproduceerd en toch.. Het blijft één van mijn favoriete nummers tout court van de band als ik eerlijk ben. Ook Welcome to the Room... Sara is en blijft Stevie Nicks op haar best maar tussendoor zitten toch wel wat instinkers. Geen idee wat Buckingham heeft bezield om Family Man op te nemen, hij is mijn favoriete Fleetwood Mac lid en ik heb hem erg hoog zitten, maar hier gaat hij serieus de mist in. Er zitten sowieso wel eens wat vreemdere nummers tussen, Caroline oogt met een eerste luisterbeurt nogal atypisch met dat koortje en die drums, maar kan ik nog altijd appreciëren. Family Man blijft echter na al die jaren dat ik het album al in huis heb een draak van een nummer. Afgesloten wordt er met When I See You Again en You and I, Pt. II, twee nummers waar ik altijd wat moeite bij heb om voor de geest te halen hoe ze nu eigenlijk weer klinken en dat is nooit een goed teken..

You and I heeft inderdaad een part I en II en het is aardig om, voor een eigen Tango in the Night, de complete You and I te gebruiken. Een mooi einde aan het album, ik weet niet wat er aan ten grondslag lag om dat niet gelijk vanaf het begin te doen.

Verder laten de nummers van Lindsey Buckingham horen, dat hij inmiddels verdere muzikale stappen heeft gezet, na Mirage (1982).

Dat hij zijn 'werken' uiteindelijk niet voor een solo album heeft gebruikt maar voor een groepsalbum heeft vooral te maken met de financiële situatie van drummer en oprichter van Fleetwood Mac, Mick Fleetwood, die financieel aan de afgrond stond.

De bijzondere kwaliteiten van Lindsey Buckingham blijken wel uit het feit, dat hij vervolgens de inbreng van Christine McVie en Stevie Nicks naar een hoger plan heeft getild en het album als één geheel weet laten te klinken.

Nu heeft McVie in de regel nog een vrij constant aanbod aan nieuwe songs te bieden waar Lindsey Buckingham nog wat mee kan.
Maar Stevie Nicks was er matig aan toe (psychisch en fysiek, verslavingsproblematiek), leverde ook een minimaal aantal songs af die tegelijkertijd niet al te best waren. En uiteindelijk moest Buckingham zelf nog When I see you again vocaal afmaken.

Dat de nummers nog klinken zoals ze klinken is dus dankzij Buckingham en had de band feitelijk het succes van Tango in the Night in zijn geheel en al aan hem te danken. Alles stond weer op de rails. Ook financieel. Het levert alle leden van de band nu eenmaal meer op door als band albums te verkopen dan solo. Alleen Nicks had met Bella Donna (1981) nog aardige zaken gedaan in de VS.

Vreemd genoeg, wilde de band na Tango op toernee, wilde Buckingham aan een nieuw album beginnen en leidde dat tot een eerste breuk.

Heerlijke, tijdloze muziek. 4*

Ik haal er wel een halfje af, want het is nu ook weer niet zo enorm goed. Maar het is wel erg lekkere muziek, en lekkere muziek mag er ook zijn.

'Isn't It Midnight' veegt de vloer aan met 'Welcome to the Room' en 'You and I'. Sterker nog die song is zo goed dat ze wat 'm wat mij betreft drie keer op de plaat hadden kunnen graveren in plaats van de andere twee genoemde songs. Dan was iedereen een stuk blijer geweest.

Werkelijk waar? Iedereen? Je denkt de smaak van iedereen te kennen. Dat mag, maar ik denk dat iedereen het daar niet mee eens is.

Het gaat mij om je gebruik van het woord iedereen. Niet om de kwaliteit van het album.

Fleetwood Mac een van de beste bands ooit. Alle albums zijn geweldig, daarom heb ik er ook al vele van hun. Dit is wel een onderbelicht album.

Onderbelicht? Deze? Ik zie dat aerobag hierboven ook al zoiets stelt. Leven jullie in een parallel universum of ik? Dit album was een gigantisch verkoopsucces in 1987/1988, met maar liefst zes singles die vrijwel allemaal de hitlijsten haalden. En een handvol daarvan hoor ik nog steeds met enige regelmaat voorbij komen op de radio.

Waarschijnlijk is dit na Rumours het bekendste FM-album. Misschien in de loop der tijd tijd ingehaald door Tusk, dat zou kunnen. Want daar hoor ik mensen vaker over praten. Maar onderbelicht? Dat vind ik van albums als Bare trees of Heroes are hard to find. Of Say you will desnoods. Die laatste is een erg sterke come-backplaat die relatief weinig mensen kennen.

"Onderbelicht"? Over die term heb ik mij ook verbaasd. Kan mij de release van de plaat nog goed herinneren (ik ben inmiddels 69) en dat was een doorslaand succes. Ook alle van dat album getrokken singles haalden moeiteloos de hitparades over de hele wereld. Na Rumours is deze plaat hun meest succesvolle - misschien niet in artistiek opzicht, maar zeker wel in commercieel opzicht.

Niks onderbelicht. Dit is naast Rumours het meest bekende Fleetwood Mac album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleetwood Mac - Tango In The Night (1987) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fleetwood Mac - Tango In The Night (1987)
Fleetwood Mac leverde na een bestaan als bluesband in de tweede helft van de jaren 70 een nagenoeg perfecte poptrilogie af, maar ook het uitstekende Tango In The Night uit 1987 mag best een klassieker worden genoemd

Ik was in 1987 niet zo onder de indruk van Tango In The Night van Fleetwood Mac, maar na de fraaie reissue uit 2017 ben ik het album anders gaan zien en horen en ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van het album. Op Tango In The Night neemt Lindsey Buckingham de regie en sleept hij het succesvolle jaren 70 geluid van de band op knappe wijze de jaren 80 in. Lindsey Buckingham heeft het geluid van de band op Tango In The Night grondig gemoderniseerd, maar het klinkt nog altijd onmiskenbaar als Fleetwood Mac. De band leverde met Fleetwood Mac, Rumours en Tusk drie onbetwiste klassiekers af, maar Tango In The Night uit 1987 is er wat mij betreft ook een.

Fleetwood Mac heeft tussen 1968 en 2003 een fraai en buitengewoon fascinerend oeuvre opgebouwd. Het is een oeuvre dat in twee delen uiteenvalt, want de albums van de Britse bluesband (1967-1974) en de albums van de Brits-Amerikaanse popband (1975-heden) zijn niet met elkaar te vergelijken. De bluesband Fleetwood Mac kwam volgens de critici tot een ruime handvol vijfsterrenalbums, terwijl de popband Fleetwood Mac volgens dezelfde critici blijft steken op drie klassiekers.

Fleetwood Mac uit 1975, Rumours uit 1977 en Tusk uit 1979 zijn inderdaad drie geweldige albums, die decennia later nog niets van hun kracht hebben verloren, maar aan dit drietal voeg ik persoonlijk het in 1987 verschenen Tango In The Night toe. Daar dacht ik in 1987 overigens nog heel anders over, want toen de band in dat jaar eindelijk de opvolger van het in 1982 verschenen Mirage uitbracht, vond ik Tango In The Night, net als Mirage, een album met een paar aardige tracks, maar ook echt niet veel meer dan dat. Ik leerde Tango In The Night eigenlijk pas waarderen in 2017 toen de 40th Anniversary Edition van het album verscheen en sindsdien is de liefde voor het laatste echt goede album van de roemruchte band alleen maar gegroeid.

Tango In The Night is gemaakt met de bezetting die in de tweede helft van de jaren 70 met zoveel succes aan de weg timmerde en het is een album waarop Lindsey Buckingham, die in eerste instantie werkte aan een soloalbum, maar uiteindelijk besloot om er een bandalbum van te maken, de touwtjes stevig in handen heeft. Hij zou de band na het album (tijdelijk) verlaten, maar op Tango In The Night is hij bepalend als songwriter, zanger, gitarist en producer.

De Amerikaanse muzikant zou in zijn huisstudio zo’n anderhalf jaar sleutelen aan het album en hierbij gebruik maken van de opnametechnieken en apparatuur die sinds de tweede helft van de jaren 70 een reuzensprong hadden gemaakt. Lindsey Buckingham slaagt er op Tango In The Night in om het zo succesvolle en in artistiek opzicht zeer geslaagde jaren 70 geluid van Fleetwood Mac de jaren 80 in te trekken. Dat hoor je vooral in de nadrukkelijke aanwezigheid van synthesizers op het album, maar ook de productie van het album en het geweldige gitaarwerk verschillen flink van die van de albums uit de jaren 70.

Tango In The Night leverde met Big Love, Everywhere, Seven Wonders en Little Lies een fraaie serie hitsingles op, maar het album is, net als de albums uit de jaren 70, veel meer dan een serie singles. Het is een album dat eigenlijk geen zwakke momenten kent, al vind ik de singles wel de sterkste tracks.

Op Tango In The Night springen de bijdragen van Lindsey Buckingham en Christine McVie het meest in het oor. Stevie Nicks kon slechts in beperkte mate meewerken aan het album vanwege haar worsteling met een cocaïneverslaving, maar gelukkig is haar zo karakteristieke stem wel te horen.

Ik was in 1987 zoals gezegd maar matig te spreken over de songs op Tango In The Night, maar zeker bij beluistering met de koptelefoon (die in 1987 ook nog lang niet zo goed waren als nu) hoor je goed hoe knap het allemaal in elkaar steekt, hoe mooi het geluid op het album is en hoe goed de songs zijn.

Fleetwood Mac zou na Tango In The Night nog drie studioalbums maken. Behind The Mask (1990) en Time (1995) werden gemaakt zonder Lindsey Buckingham (de laatste ook zonder Stevie Nicks) en zijn de zwakke broeders in het oeuvre van de popband Fleetwood Max. De wel weer met Lindsey Buckingham en Stevie Nicks gemaakte zwanenzang Say You Will (2003) was een stuk beter, maar het hoge niveau van Tango In The Night en de drie albums uit de jaren 70 werd niet meer gehaald. Erwin Zijleman

Hele fijne CD van Fleetwood Mac.
Toen het album uit kwam heb ik er flink aan moeten wennen, maar gaandeweg ben ik het album gaan waarderen.

Hoogtepunten van het album zijn voor mij: "Big Love", "Seven Wonders", "Mystefied", "Little Lies", "Isn't It Midnight" en "When I See You Again"

1 groot hoogtepunt dus eigenlijk, dit album

Waar moest je aan wennen dan? Niet complexer of verrassend anders dan eerdere albums toch?

Dit album is zeker niet complexer of verrassender dan de drie eerste albums met B&N maar wel een verbetering tov Mirage.
Eigenlijk draai ik dit album nooit, grijp altijd terug op de eerste drie. Ik vind deze vrij vlak en nummers als Big Love hebben me nooit echt kunnen pakken. Ook de Nicksnummers vind ik niet in vergelijk met haar eerdere bijdrages. Aardig album hoor, luisterde lekker weg in het begin maar is daarna eigenlijk de kas in gegaan. Zal het nog eens een kans geven.

Er is een prima compilatie te maken van Mirage en Tango in the Night.
De 12 beste nummers (naar eigen inzage) in een traditionele FM weergave.

Door de nieuwe uitgaven van een paar jaar terug heb je extra en uitgebreide versies en een gelijke geluidskwaliteit.

Het is even een kleine moeite. Maar daarna heb je wel het beste album na Rumours.

Ik moet bekennen dat ik Mirage niet eens heb aangeschaft. Een vriend van me had het album (we waren beiden FM aanhangers, hij Rumours, ik Tusk) en ik vond het toen eigen “te mager” als opvolger van het, volgens mij, sublieme Tusk.
Tango In The Night is het laatste album dat ik heb aangeschaft.
Ik ben overigens wel heel nieuwsgierig naar je samenvoegen van de twee albums!

Zoals ik zei, geheel naar eigen smaak.

01 Big Love
02 Love in store
03 That's allright
04 Can't go back
05 Gypsy
06 Tango in the night
07 Little Lies
08 Book of love
09 Hold me
10 Straight back (long version)
11 Isn't it midnight
12 Eyes of the world

Dank, ga dat eens in een lijstje zetten en kijken hoe dat bevalt, ga sowieso de beide albums nog eens terugluisteren.

Goede vraag !
Ik vind bijvoorbeeld "Rumours" wat meer ingetogener en oprechter klinken dan "Tango in the Night".

Ik was in dat opzicht in eerste instantie wat teleurgesteld. Naarmate de tijd vertreek ben ik het album meer gaan waarderen.
Dit heb ik overigens wel vaker dat ik tijd nodig heb om een album goed te vinden en op waarde in te schatten.

Het zal ook met tijdbeeld/produktie te maken hebben.
Tussen Rumours en Tango in the Night zit 10 jaar en de ontwikkelingen in de popmuziek gingen razend snel.
Rumours is zoals bekend een beladen plaat door de relaties die op de klippen liepen en daardoor heel persoonlijk is (oprechter zo je wilt).
Tango in the Night heeft mij nooit bij de kladden gepakt; ik vind het steriel, wat vlak en mis vooral de bite en de authenticiteit die Fleetwood in deze line up zo speciaal maakt.
Daardoor is het nog geen slechte plaat, maar wel wat zakelijk en een stukje afstandelijker.
Stevie Nicks bijvoorbeeld vind ik hier een stuk minder overtuigend met haar composities.

Tango In The Night was ook als ik het goed heb meer gemaakt om de belastingschuld van Mick Fleetwood te financieren. Het was oorspronkelijk bedoeld als solo album voor Lindsey Buckingham. Vind het zelf een redelijk album, niet heel bijzonder.

Geweldig, groots album. Perfect gepolijste popmuziek van het allerhoogste niveau. Alle drie de songwriters in de band dragen songs aan en alle drie leverden ze hitsingles aan. Meer dan ooit tevoren drukt Buckingham zijn stempel op de Big Mac sound, niet in de laatste plaats met een aantal nummers die bedoeld waren voor een solo album. Big love and everywhere blijven de grote klapper maar het hele album staat vol met uiterst geraffineerde, zelfs exotische popmuziek die in 1987 de wereld verraste en veroverde. 5 sterren

Geweldig, groots album. Perfect gepolijste popmuziek van het allerhoogste niveau. Alledrie de songwriters in de band dragen songs aan, en alle drie leverden ze hitsingles aan. Meer dan ooit tevoren drukt Buckingham zijn stempel op de Big Mac sound, niet in de laatste plaats met een aantal nummers die bedoeld waren voor een solo album. Big love and Everywhere blijven de grote klappers maar het hele album staat vol met uiterst geraffineerde, zelfs exotische popmuziek die in 1987 de wereld verraste en veroverde. 5 sterren

Ik twijfel bij deze plaat altijd of ik hem nu heel hoog moet waarderen of niet. Het luistert ontzettend lekker weg en met name de Buckingham en McVie-nummers zijn erg sterk, met als favoriet Isn't It Midnight, maar de plaat kent ook veel nummers die best wel vervelend vind: Mystified, Welcome to the Room en When I See You Again.

Vooral tegen het eind van de plaat (ofwel kant 2) worden de nummers mijns inziens steeds zwakker. Op kant 2 vind ik eigenlijk alleen Isn't It Midnight (vreselijk die fade-out) en Little Lies erg gaaf.

Productioneel past het precies en de periode. Een perfect klinkende pop-plaat waar geen enkel ruig randje aan zit. Je kunt het wel gelickt noemen, maar overgeproduceerd zou ik dit dan weer niet noemen, want de nummers stralen toch wel leven en ziel uit.

Een goede plaat, maar vooral uit nostalgisch oogpunt. Maar ik hoef niet heel veel van dit soort platen achter elkaar te horen. Seeds of Love van Tears for Fears is ook zo'n plaat die zo geperfectioneerd klink, trouwens.

De baslijn van Isn't It Midnight lijkt trouwens wel erg op die van Billy Jean. Maar ik kon op Youtube geen mash-up vinden, dus ik zal er wel naast zitten.

Ik hoorde Seven Wonders vandaag weer eens terug. Blijft toch wel bijzonder hoe Fleetwood Mac, na hun succes in de jaren '60 en '70, nog zo'n wezenlijke bijdrage konden leveren aan de jaren '80 sound. Want echt trendvolgend waren de hits op dit album ook weer niet.

FM is natuurlijk ook geen trendvolger. De band is een genre op zich.