Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Dat is inderdaad auw en een geheel onterechte stelling natuurlijk

@da housefreak

Een vreemde conclusie trek je dat Fleetwood zich zou hebben ontwikkeld in 25 jaar. Fleetwood Mac heeft helaas een doorstart gemaakt onder de oude naam. Dat kun je geen ontwikkeling noemen.

Wat is eigenlijk MORpop?

*edit: Tango In The Night was het eerste album dat ik op CD kocht. Overigens doet hij het nog steeds, geen CD rot te zien.

Oei, hier verschillen wij heel erg van mening. Naar mijn mening is Stevie Nicks juist in topvorm op dit album (Christine ook trouwens). Misschien houd je niet van haar stem? Je moet er van houden neem ik aan. Nummers als Welcome to the Room Sara en When I See You Again vind ik juist weer de beste van dit album. Vooral laatstgenoemde gaat door merg en been, zo mooi. Ik skip altijd Big Love, dat ge-oeh en ge-ah aan het eind heb ik altijd behoorlijk irritant gevonden (Family Man ook trouwens).

Seven Wonders, Little Lies en Everywhere zijn allen prachtige, tijdloze popliedjes

Met ontwikkeling bedoel ik dat met de sound in het begin van hun carriere via tusk en rumours deze plaat een logisch vervolg was.Het staat natuurlijk iedereen vrij in hoeverre je die muzikale ontwikkeling positief dan wel negatief kunt noemen.En soory kaztor.maar in die beginperiode speelden ze een soor typische jaren60,bleusrock waar ik persoonlijk niet zo gecharmeerd van ben.
EN wat is MORPOp?afkorting van middle of the road.Muziek met een refrein,couplet en kop en saart,zonder rytmische afwijking,geluidsexperimenten ,al te extreem hard scheurende gitaren zodat het in iedrs oren plezierig klinkt,zodat je er lekker veel van kan verkopen.En daar hoeft overigens niks mis mee te zijn

Vind dit een mooi en harmonieues album met alleen maar goede pop-songs er op.....
Was ook een van mijn eerste cd's die ik kocht en bij mij doet ie het ook nog steeds toch al ruim 20 jaar wat nu cd rot......

Ik heb niets tegen het aparte stemgeluid van Stevie Nicks, integendeel. Maar de songs op deze plaat doen me zeer weinig, misschien heeft dit ook met die aalgladde productie te maken. Ik weet het niet, Buckingham en McVie komen er mee weg, Nicks gaat hopeloos ten onder. Zo luister ik er naar en ik kan me voorstellen dat er genoeg mensen zullen zijn die een andere mening hebben.
Geef mij maar de Nicks die een onvergetelijke performance van haar beste songs op the Dance neerzette.... Is het verwonderlijk dat je op the Dance geen Nicks songs van dit album terugvindt? Misschien dacht men er binnen de gelederen van FM stiekem net zo over...

De een zegt vind haar hopeloos ten onder gaan en de ander vind haar in topvorm. Haha, tja, dan sta je lijnrecht tegenover elkaar Maar het feit dat ze Everywhere en Big Love hebben gepakt voor The Dance zegt mij totaal niks over de zangkwaliteiten van Nicks. Dat waren gewoon de 2 grootste hits van dit album, vandaar de keuze denk ik Dit hele album is vrij glad geproduceerd, maar voor mij wel het bewijs dat glad op zijn tijd ook verdomde lekker kan zijn.

En daar ben ik het wel weer enigszins mee eens

Dit album was zeer succesvol en leverde ook diverse hits op vooral dankzij het songschrijverstalent van Lindsey Buckingham, al leveren Stevie Nicks en Christine McVie natuurlijk ook een belangrijke bijdrage. De muziek klinkt inderdaad wat aan de gladde, of in dit geval beter gezegd de gepolijste kant, maar dat past perfect bij de sound en gaat zeker niet ten koste van de passie en sfeer.
"Big Love" en "Everywhere" werden de grootste hits hiervan, maar "Mystified" vind ik het beste nummer.

Dit is het enige album dat ik van Fleetwood Mac heb. In 1988 en 1989 erg veel gedraaid. Lekker in het gehoor liggende popsongs, van begin tot eind. Soms zet ik de CD nog eens op en dat brengt me terug naar die tijd. Heerlijk.

En bovendien zeer misplaatst.
Deze band koos bewust voor een andere richting en dat heeft weinig met een mate van progressie te maken. Ze hebben zich als het ware her-uitgevonden.
Maar het grappige is dat er op de vroege jaren '70-platen toch een soort van bruggetje wordt geslagen tussen de 2 periodes.

Aardige en zeker succesvolle plaat van FM uit 1987, na een troosteloze eerste helft van de jaren 80, om meerdere redenen. Het was één van mijn eerste CD 's die ik kocht, maar ik kan me niet meer herinneneren wanner ik het voor het laatst afgespeeld heb. Ik vind het wat een wisselvallig album, waar zeker wel een aantal goede/mooie songs opstaan, maar het doet me wel erg aan een 80's geluid herinneren, waar op zich niks mis mee is, maar ik kan het hier niet zo goed hebben (komt ook door de synths). Favorieten zijn Big Love, Mystified en Isn't It Midnight (vooral het gitaarwerk van Lindsey Buckingham).

Gewoon een goede popplaat van Fleetwood Mac.Commercieel gezien een klapper door de toegankelijkheid en de grote hoeveelheid (hit)singles.Niet alles is even briljant,maar toch uiterst genietbaar.En zowaar een Mc Vie compositie waarbij niet het glazuur van mijn tanden springt(Isn't it Midnight),al komt dat waarschijnlijk door het gitaarspel van Buckingham.

Ik vind "Tango in the Night" een stuk beter dan de vorige "Mirage" (vooral dankzij Lindsey Buckingham), maar minder dan "Rumours" (hun topalbum) en "Tusk" vanwege de vrij gladde productie. Na het vertrek van Buckingham ging het echt bergafwaarts met Fleetwood Mac, zowel artistiek als commercieel.

Bijltjesdag. Tango in the night versus Mirage. Het spijt mij, maar gedurende Mirage was de band beter in vorm, ook al waren ze enigszins gemakzuchtig. De toegevoegde electronica aan Tango moet bloedarmoede verdoezelen en doet dat maar gedeeltelijk.
Christine McVie is buitengewoon matig bij stem (ik zeg nog niets over de songs) en vliegt bij Isn't it midnight volledig uit de bocht. Buckingham heeft ook wel eens beduidend beter werk geschreven dan Caroline en Family man. En bij Stevie Nicks plaats ik graag de van Mirage afkomstige nummers Straight back/ Gypsy/ That's allright boven Seven wonders/ When I see you again/ Welcome to the room Sara. De nummers van Mirage zijn over de hele linie echt veel beter, je kunt je afvragen of Christine McVie twee ballads moest schrijven, maar Love in store is aanstekelijker dan Everywhere. Blijven slechts een paar nummers over van Tango in the night voor het belangrijke stempel 'aanvaardbaar in het genre van de band'. En dan gaat het om Big love, Tango in the night, Mystified en Little lies.

Goed bewoord musician. In de tijd dat het uitkwam zal het best een hitgevoelig album geweest zijn, maar het is te gelikt, te glad en te voorspelbaar. Ondanks het grote succes van de plaat is het verval hier eigenlijk al begonnen. In deze samenstelling moet deze plaat het echt heel sterk afleggen tegen Fleetwood Mac (1975) Rumours(1977) en Tusk(1979).
Mirage is ook geen topper, maar ook die heeft mijn voorkeur.

Wat voorspelbaarheid betreft is Mirage wat mij betreft "erger"; hier is toch nog enige 'vernieuwing' in het geluid door het werk van Buckingham aan dit album. Het is wel zo dat door het meer typische ''80's geluid'' je dit album meer tegen kan staan en zoals Bikkel beschrijft , de wisselende kwaliteit van de nummers op zich. Het album komt hierdoor misschien wel gladder over als Mirage. Toch verkies ik deze, hoewel ik wel moet bekennen dat ik er een aantal skip als ik 'm al afspeel. Meestal pik er een aantal nummers uit die ik 'los' beluister.

Stuart: wel ook eerst Mirage nog eens goed beluisteren, dan pas vergelijken met Tango in the night.

Bikkel: Er is bij Fleetwood mac nooit sprake van verval, hooguit van een mindere plaat (ik moet even slikken als ik in gedachten 'Time' voorbij zie komen). Maar de afgelopen 8 jaar zijn Stevie en Lindsey solo weer goed bezig en de Fleetwood mac cd Say you will is echt goed gemaakt, zij het wat aan de lange kant. Je moet af en toe wel eens geduld hebben, maar het loont nog steeds.

Nou, dat zal ik eens een keer voor je doen (moet 'm eerst wel van een kennis lenen); ik denk dat mijn gevoel daarbij echter niet verandert is. Iedereen heeft zijn eigen muziekbeleving, dus als jij liever naar Mirage luistert vind ik het best. Mirage zou hoogstens bij mij TITN wat naderen, als ie dat al doet.
Wat het verval betreft; ik vind persoonlijk dat ze naTusk nooit weer het 'magische'niveau van de 2e helft van de jaren zevetig hebben bereikt qua creativiteit en songsterkte.

Ik heb "Tango in the Night" nog eens beluisterd en ik vind het gevarieerder, origineler en sfeervoller dan voorganger "Mirage". Ik bedoel hiermee vooral de Buckingham-nummers als de titelsong, "Mystified" en "Isn't It Midnight" (oorspronkelijk waren ze bedoeld voor een solo-album van Lindsey Buckingham), al zijn de hitsingles ook meer dan behoorlijk. De vocalen zijn hier gewoon top.
Het minpunt op dit album is de gladde sound vanwege het gebruik van de synthesizer, wat typisch is met jaren '80-albums.

Zo lees je nog eens wat, LucM. Ik dacht toch werkelijk dat Mystified en Isn't it midnight geschreven waren door Christine McVie, ook al keek Buckingham dan ook regelmatig over haar schouder. Laat ze het maar niet horen.............

Mee opgegroeid, Als kind vond ik het scheit!! Nu een lekker album. Staan wel een paar fillers op, maar zelfs fillers van Fleetwood Mac zijn goed.

Ik dacht eigenlijk dat ze het samen hadden geschreven.

Maar dit is best een goede plaat, vind ik. Misschien omdat mijn moeder hem vroeger zo vaak draaide.

Componist en zanger/zangeres bij Fleetwood mac zijn vrijwel altijd één en dezelfde.

Lindsey Buckingham is de grote roerganger bij Fleetwood mac. Hij smeedt alle albums tot één geheel. Dat kan hij heel goed en smaakvol, daar is niets van te zeggen.

Zijn rol bestond er ook dus in, de nummers van Christine McVie en Stevie Nicks dusdanig aan te passen, zodat ze pasten in het concept van het nieuwe album. Zijn concept, wel te verstaan.

Beide dames zijn echter niet op hun mondje gevallen en neem van mij maar aan, dat er achter de schermen heel wat ruzie is geweest.

Het duurde ook steeds langer dat er weer een nieuw album van Fleetwood mac verscheen. Er kwamen wel veel solo-albums, daar heb je al die discussies natuurlijk niet

Maar ja, de concept albums van Fleetwood mac waren allemaal millionsellers, dat viel van de solo-cd's bepaald niet te zeggen.

En dus vervoegde iedereen zich vroeg of laat weer bij elkaar en ontstond er weer een nieuwe ronde discussie. Het duurde even, voor alles op de plaat stond. Maar daarna liepen ze in ieder geval financieel weer leuk binnen.

In het geval van Tango in the night was juist Lindsey Buckingham heel ver met een nieuw solo-album. Het concept had hij al helemaal in zijn hoofd zitten.

Daarop pastte hij vervolgens ook de songs aan van Stevie en Christine. In dit geval gaat dat inderdaad zelfs zo ver, dat zijn naam als co-schrijver bij de songs staat vermeld.

Maar neem maar van mij aan, dat Christine McVie de oorspronkelijke componist is en dat Mystified en Isn't it midnight zeker niet op een solo-cd van Lindsey Buckingham zouden hebben gestaan: Lindsey Buckingham componeerde zelf ook nooit nummers die werden gezongen door één van de dames.

Deze uiteindelijke werkwijze, heeft Lindsey Buckingham na Tango in the night de kop gekost; Christine McVie bleef bij Fleetwood mac tot 1994, kwam éénmalig terug tijdens de reunie in 1997 en heeft daarna absoluut geweigerd deel te nemen aan Say you will, de reunie cd van Fleetwood mac met Lindsey Buckingham en Stevie Nicks.

big love
when will i see you again

dit is een vrij goed album van fleetwood mac, er staan zeer mooie nummers op als little lies, everywhere en natuurlijk big love
maar slechte nummers als seven wonders en when will i see you again halen het gemiddelde teveel naar beneden.

Grappig, bij mij zouden die smileys andersom staan

Slecht is het zeker niet, prachtige ballad die door merg en been gaat zoals alleen Stevie Nicks kan. Voor mij een van de betere hier.

Nou, die Nicks kan echt veel beter

Toch wel een prachtalbum. Voor een prikje op de kop getikt en al enorm van genoten, vooral op lege donkere koude nachten op de E40 tussen pakweg Gent en Brussel.
Ik was al een grote fan van Fleetwood Mac door onderandere rumours, tusk, fleetwood mac, say you will & het dubbele greatest-hitsalbum maar hier staan een heel pak nummers op die ik nog niet kende en die zo mooi zijn. Zo ben ik het met musicfriek eens dat when will i see you again van een enorme schoonheid getuigd, enig minpuntje: veel te snel gedaan.
Ook Oh Caroline & Tango In the night zijn nieuw voor mij en enorm meegevallen, vooral dan het laatste.
Wat overblijft zijn een ganse rits popklassiekers die ondertussen al 20 jaar de tand des tijds moeiteloos doorstaan heeft (everywhere, little lies, seven wonders & big love).
1 ding die wel opvalt: vele nummers klinken té lindsay, of té stevie of te Christi, en misschien net iets te weinig 'fleetwood mac'. In die zin is deze plaat vergelijkbaar met de dubbele witte van the beatles.

Mij klinkt het vooral té zoet. Zelfs Lindsey klinkt hier behoorlijk getemperd.

Tango In The Night is typisch een voorbeeld van een doodgeproduceerde plaat . Te klinisch en te weinig soul .
Te overtollig dus eigenlijk . Als het allemaal iets ruwer had gebleven had dit misschien de liedjes meer ten goede gekomen .
Maar het blijft iets persoonlijks natuurlijk .
Ik heb gewoon iets tegen te gladde produkties .
Daarbij valt vooral Buckingham mij erg tegen op deze plaat .
Uiteraard was de achterliggende gedachte om Mick Fleetwood weer uit de rode cijfers te halen , en dat is aardig gelukt .