Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

In dat geval, zal de band nooit kunnen ophouden te bestaan. Geld en Mick Fleetwood, goed samengaan doet het nooit.

Voor hun eigen portemonnee is het trouwens ook niet onaardig. Volgens mij verdient de combinatie zanger/gitarist/componist/producer binnen het Fleetwood mac agglomeraat beter dan drummer/oprichter.

Blijf er bij dat Tango in the night de slechtste cd is van de meest beroemde samenstelling van deze band.

De schitterende hoes trok mij aan, dus hier ben ik dan. Ik had me er meer van voorgesteld, dit was een fikse tegenvaller. Ik zal even kort alle nummers afgaan:

Het eerste nummer is waardeloos, ik vind er echt geen bal aan. Seven Wonders is dan gelukkig al een stuk beter. Everywhere herkende ik al. Tja, dat is niet mijn ding. Niet denigrerend bedoeld ofzo, maar ik vind het nogal een 'vrouwennummer', zeg maar.. Caroline en Mystified zijn verder ook niet zo bijzonder.

Het titelnummer is dan een van de hoogtepunten op dit album. Het is een leuk nummer, maar het doet me ook weer niet bijzonder veel. Little Lies is herkenbaar en catchy, waardoor het als single ook succesvol is geworden. Moet je alleen net van houden... De Spaanse gitaarstukken in Family Man vind ik erg mooi, maar de rest kan me niet boeien. Welcome to the Room kan ik wel waarderen. Die drums op Isn't it Midnight, ik kan er gewoon niet tegen... Jammer, want het nummer is leuk. When I See You Again vind ik eigenlijk totaal niet boeiend, zo zijn er honderden nummers. You And I, pt. 2 is dan nog het grootste misbaksel op deze plaat.

Net zoals bikkel2 heb ik ook een hekel aan producties zoals op deze plaat, met name het drumgeluid vind ik storend.

Ook Rumours is niet helemaal mijn ding, al kan ik die wel waarderen, dus ik ga maar eens naar hun platen met Peter Green luisteren. Bluesrock en composities zoals Albatross liggen mij beter dan 'poprock'.

Hoe bedoel je dat dan wel? Schei toch eens uit met dit soort kwalificaties.

Lezen is blijkbaar niet je sterkste punt, dat is niet mijn probleem...

Ho! Te vroeg Stijn, je geeft het te weinig kans. Je teleurstelling in Tango in the night kan ik me voorstellen (lees dan ook eerst mijn recensie, voor je het koopt!) maar je moet de band eigenlijk nog beoordelen op basis van Say you will, Mirage en Fleetwood mac. Toevallig drie cd's waarvan ik denk dat je die meer weet te waarderen, met jouw achtergrond. Begin eerst met Say you will.

Ik ben het vaak met je eens, dus dan zal ik ook een keer naar die 3 albums op zoek gaan. Maar is het vroege werk met Peter Green niet goed dan?

De band met Peter Green was een pure bluesband. Behalve de ritmetandem Mick Fleetwood (drums) en John McVie (bas) heeft de band met de latere leden Buckingham-Nicks en Christine Perfect (haar meisjesnaam, want Mc Vie kreeg ze door met de bassist te trouwen) daar niets mee vandoen.
Eigenlijk zijn het dus 2 redelijk zwaar van elkaar verschillende bands, die ik elk op hun manier erg apprecieer.

En daartussendoor was er ook een Fleetwood Mac met Danny Kirwan én Christine McVie/Perfect.

Dat klopt, inderdaad.

Ja, ik vergat nog Tusk in de gauwigheid maar doe rustig aan, je hebt nog een heel leven voor je.

Het proberen van de Peter Green periode is misschien het beste te doen, door een greatest hits cd te kopen, met al die bekende hits uit die tijd. Als je dat dan aardig vind, kun je het altijd nog uitbreiden.

Ook in blues heb je veel maten en soorten.

Periode Bob Welch (1971-1974) is ook leuk, maar ook hiervoor geldt: alles op zijn tijd.

Met Tusk kan het niet misgaan, wat mij betreft.
Verreweg het beste Bu-Ni-Fl-2xMac-album.
Van de Welch-periode is Bare Trees erg goed, maar het voorafgaande Kiln House mag er ook zeker wezen.

Ik was destijds heel prettig verrast door het pakkende Big Love, dat opeens op de t.v voorbij kwam. Het nummer liet mij niet los, alsook de videoclip die ik mooi vond.
Dit album in zijn geheel, kan mij nog steeds bekoren. Een groot commercieel succes en toch ook wel een Big comeback.
Met meerdere grote hits, bleek dit een schot in de roos te zijn voor Fleetwood Mac met dank aan de muze van Lindsey Buckingham.

Naast mijn favoriet Big Love is er ook nog Everywhere, wat het hier ook heel goed deed. Verder vind ik Caroline heel mooi en sfeervol alsook Mystified. Family man heeft de vibe van Big Love.
M.n het gitaarspel van Lindsey en de stem van Stevie, geven dit album zijn klasse.

Ik vraag me af hoe dit album zou hebben geklonken als het de productie van Tusk zou hebben. Volgens mijn persoonlijke opinie was het dan een stuk beter.

Een minder klinische produktie had zeker bijgedragen aan het geheel .
Tango In The Night had meer baat gehad bij vooral een soberdere aanpak .
Het meeste verzuipt gewoon in die typische 80's maniertjes .
Neem Mick Fleetwood , een drummer met een eigen sound en stijl .
Die klinkt hier anoniemer dan ooit tevoren .
Ik vind overigens wel dat Tusk een heel andere insteek heeft dan deze .
Dat is gewoon een album die veel meer is gericht op het publiek die ook echt een album wil horen en niet vies zijn van wat experimentdrift . Tango is gemaakt met de achterliggende gedachte om Mick Fleetwood er financieel er weer bovenop te helpen .
Een toegankelijk hitalbum dus , en dat is gelukt .

Waarschijnlijk is Tango in the night na Rumours het bekendste en bestverkochte Fleetwood mac album, hiermee houd gelijk iedere vergelijking op. Waar Rumours een bijzondere persoonlijke plaat was van twee echtparen die elkaar de studio uitvochten, is Tango in the night slechts gemaakt om veel geld te verdienen, die opzet is gelukt. De plaat bevat één echt goed nummer in de vorm van Big love, maar daarna zakt de plaat toch wel weg in een meer dan gemiddelde vrijblijvendheid. De aalgladde jaren 80 productie zorgt er bovendien voor dat de plaat anno 2009 zeer gedateert is gaan klinken.

"Tango in the Night" was aanvankelijk bedoeld als solo-album van Lindsey Buckingham maar om commerciële reden en om Mick Fleetwood uit de nood te helpen werd dit onder de naam Fleetwood Mac uitgebracht (die band was eigenlijk toen al een tijd uit elkaar).
De songs vind ik hier wel sterk, stukken beter dan de 2 daaropvolgende albums, ik kan hier geen zwakke song opnoemen. Het gladde, typische jaren '80-geluid door gebruik van synths is voor mij de reden dat ik "Tango in the Night" (het meest succesvolle FM-album op "Rumours" na) minder kan waarderen dan "Rumours" of "Tusk", al til ik er minder zwaar aan dan bikkel2 en devel-hunt. Maar toen "Tango in the Night" pas verscheen was ik er meer opgetogen over dan nu, mede omdat het 5 jaar geleden was dat Fleetwood Mac nog een album uitbracht.

Ik weet niet of Lindsey er alleen voor heeft gekozen om deel te nemen aan deze cd van Fleetwood mac, vanwege Big Mick. Hoe je het ook went of keert, ook voor hem is het financieel interessanter nummers via Fleetwood mac uit te brengen dan solo. Voor dat laatste is de markt voor hem eigenlijk niet interessant genoeg.

Mick Fleetwood stopte zijn geld ook in solo-LP's en is daar, gezien het faillissement, ook niet rijk van geworden.

De relatie tussen Buckingham en Fleetwood mac is een bijzondere. Hoewel met afstand de beste songwriter, zanger en gitarist van Fleetwood mac ooit heeft hij zich eigenlijk nooit als een fulltime lid gezien.

Na de cd Fleetwood mac (de aanloop tot) en Rumours wilde hij dan ook rebelleren met eigen werk; echter, hij kreeg van Mick Fleetwood alle ruimte om zijn niet te blussen creativiteit binnen Fleetwood mac uit te leven en hierdoor ontstond Tusk.

Daar schaafde hij ook zonder pardon onbeperkt aan de nummers van Stevie Nicks en Christine McVie, wat ook een aardig spanningsveld heeft opgeleverd (en ook nogal wat oud zeer).

Na de bijbehorende tour, kregen de leden toch de behoefte om solo werk uit te brengen, Stevie Nicks (vond dat ze te weinig ruimte kreeg binnen Fleetwood mac), Mick Fleetwood (wilde iets doen met ritmes en muziek uit Ghana, hij had nu geld). Lindsey Buckingham, wilde ook een aantal bestaande, oudere nummers van een nieuw jasje voorzien.

Elk lid van de band werd dus vooral zijn eigen BV, waar welliswaar compromissen werden gesloten en Buckingham flink schaafde aan alle andere inbreng, om te komen tot één smaakvol geheel.

De tussenliggende periode bij een nieuwe Fleetwood mac cd werd steeds langer en in de tussentijd verschenen solo-cd's. Fleetwood mac werd afhankelijk, van de progressie die Buckingham boekte als creatief brein maar ook als producer. Aan de andere kant boekte vooral Stevie Nicks grote solo-successen, beter dan die van Buckingham zelf.

Tango in the night heeft meer 'gitaargeweld' en electronica dan z'n voorgangers, in een ongehoord strakke productie. Buckingham's antwoord op de jaren '80. Te strak en overgeproduceerd, zeggen we nu. Feit is, dat ook hier ongeveer de helft van de nummers acceptabel is en dat de band in de andere helft eigenlijk uit de bocht vliegt.

Met name de conservatieve Christine McVie, pastte maar moeilijk in dit keurslijf, Stevie Nicks had te matige songs geschreven. Toch hoorde de plaat wel thuis in die tijd en stond het geruime tijd aan de top.

Buckingham vertrok in '87 om pas in '02 terug te keren voor nieuw studiowerk. De terugkeer was al uitzonderlijk, in het bestaan van Fleetwood mac.

Eén van zijn sterkste kanten van onze neuroot is, dat hij nooit zal vervallen in oude fouten en dat hij ook altijd in een constant leerproces zit. Wel heeft hij (na het krijgen van een eigen gezin, wat enigszins merkwaardig laat was) zijn nomadenbestaan laten schieten en heeft hij ook meer vrede gekregen met zijn bestaan en zijn rol binnen Fleetwood mac.

Solo krijgt hij nu de erkenning als gitarist, die hij verdient. Dat lukt hem alleen, doordat hij ook lid is (en blijft) van Fleetwood mac. Zonder die band, was hij in de vergetelheid geraakt. Zoals ook met al zijn voorgangers (en opvolgers) zanger en gitaristen overigens is gebeurd.

Op Say you will (sommigen vinden hem wat lang, maar goed) wordt eindelijk in de praktijk gebracht (nummers, productie) waartoe Fleetwood mac en Lindsey Buckingham in staat zijn. Dan vallen ook alle tekortkomingen van Tango in the night volledig op.

Het maakt wel, dat de band en Buckingham en alle ontwikkelingen anno nu steeds interessanter worden. Een nieuwe reeks concerten in de VS wordt op 1 maart aangevangen.....

Idd heeft Lindsey geconcludeerd dat hij 'solo" zich op artistiek gebied gebied zicg het best kan manifesteren. Maar omdat te bekostigen heb je ook geld nodig. Publiciteit en grote verkoopcijfers van de firma Fleetwood Mac. Knarsetandend heeft hij geleerd compromissen te sluiten. Tango, is daar een voorbeeld van. En tegenwoordig doet hij weer met de Unleashed-Tour en een nieuwe Fleetwood album. Ach, meestal zijn genieën geen makkelijke mensen. Maar voor ons, muziekconsumenten, een verademing. Dus jouw conlusie, musician, klopt helemaal. We gaan een hete zomer tegemoed.

Terugkomend op die tournee , ik hoorde een gerucht (dus is niets zeker ) dat Stevie Nicks alleen nog mee wilde doen als Christine Mcvie weer terug zou komen .
Nou , die krijg je met geen stok meer de buhne op .

Toch wel aardig, dat ze nog zo gehecht is geraakt, aan die oude samenwerking met Christine McVie.

Ik heb wel zitten denken aan dit duveltje uit een doosje, bij wijze van verrassing bij de nieuwe concerten, Stevie Nicks heeft het al eerder gezegd.

Er is binnen de band niemand tegen haar terugkeer, ze mag zo beginnen. Ze is verder ook niet ziek of slecht ter been.

Maar ze heeft wel nogal wat wrok, is over een aantal zaken behoorlijk pissig. Niet alleen vanwege gekoeieneer van Buckingham maar ook over de totstandkoming van Time (1995), waarbij ze zich behoorlijk in de steek gelaten voelt.

M'n moeder dacht me een plezier te doen met deze cd.
Niet echt dus Een van de weinige cd's die ik niet eens uit wil zitten om er een beoordeling aan te koppelen, want het is gewoon totaal mijn stijl (of periode?) niet. Er komt best leuke muziek uit de betreffende periode, en ook best uit het poprockgenre, maar uit het poprockgenre in de betreffende periode heb ik nog niks goeds gehoord. Vooral dat klinische drumwerk staat me niet echt aan. De illusie dat moderne muziek klinischer is geproduceerd dan "oude" word de laatste tijd regelmatig aangetast.

Andnino, ik vind dit ook geen goede Fleetwood CD. De albums Fleetwood Mac (1975), Rumours (1977) en Tusk (1979) zijn veel beter en hebben niet zo'n verschrikkelijke sound als dit album. Misschien leuk om die een keer te beluisteren?

Ondanks alle goede bedoelingen, je ouders doen het toch nooit goed en als je zelf ouder bent doe je het niet veel beter.....

Althans, in de muziekadviezen! Ik weet niet, andnino, of dit het eerste is dat je hoort van Fleetwood mac, je ziet mijn beoordelingssterren, ik vond zelf Tango in the night ook niet best.

Ik zou wel willen aanraden de cd's die Stijn noemde in ieder geval eens te beluisteren. Dat is sowieso al beter. En wellicht verrassenderwijs, kan ik ook het werk van de laatste jaren, m.n. Say you will (2003) aanbevelen.

Het is beduidend moderner, creatiever en met name gitarist Lindsey Buckingham speelt, net als op zijn solo cd's Under the skin (2006) en Gift of screws (2008), zowel akoestisch als electronisch, de verf van je plafond!

Jammer dat deze cd tot op de pit commercieel is uitgeperst. Na 5 jaar kwam deze cd uit, met de oude bezetting. En voor de Mac fans was dat pure vreugde. Helaas was het ook gelijk de laatste in de studio opgenomen cd in de oude bezetting. Achteraf vind ik, als Macfan, dit ook een soort "best of" cd. Te klinisch opgenomen (geproduceerd), terwijl de composities op zich goed zijn.

Prima aanvulling op mijn reaktie over Tango in Night. Ben het helemaal met je eens !!!!!

Nou wie weet ga ik me daar nog eens aan wagen dan

En mijn ouders doen het lang niet altijd slecht hoor. Ik mocht hun oude The Who en Pink Floyd LP's hebben, daarmee hoor je mij niet zeuren

Ze hebben dan in ieder geval hun hart op de goede plaats!

Na Rumours het best album van Fleetwood Mac, al zeg ik het zelf. Nummers als 'Little Lies' en 'Everywhere' worden ondergewaardeerd, al zeg ik het zelf. Echte popklassiekers zijn dat, maar ook 'Big Love' en 'Seven Wonders' zijn hits geweest.

Getuige je Top 10 heeft je moeder geen echte voeling met je muzieksmaak...

Niet echt ongelooflijk weg van dit album. Het begint allemaal goed met Big Love, Seven Wonders, Everywhere, Caroline en Tango in the Night, maar daarna vind ik buiten Little Lies eigenlijk niets meer echt goed. Vooral Mystified is iets te bangles voor mij.

3.5*