Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Dit album werd bij het uitbrengen redelijk lauw ontvangen herinner ik me nog. ''Een doorzichtige poging het succes van The Wall uit te buiten'' en ''een zwartgallige plaat van een gefrustreerde Waters'' luidden de kritieken. Niets was minder waar. Deze plaat heeft door de jaren heen alleen maar aan betekenis gewonnen. Een tijdloos document dat gevoelens weergeeft waar veel mensen waar ook ter wereld in dergelijke omstandigheden zich maar al te goed in kunnen herkennen. De waanzin, het verdriet en de littekens van elke oorlog worden hier in zeer beeldende en scherpe teksten treffend en indrukwekkend vormgegeven.

Treffende beschrijving Bluebird. Erg goed verwoord herken er veel in van mijn eigen gedachte over dit album.

Een legendarische status maakt mij ook geen ene biet uit hoor, ik vind het alleen opmerkelijk dat PF wel erg veel goede albums heeft uitgebracht, maar vind dat er ook wel wat mindere broeders tussen zitten hoor dat zeker. Als ik van een band of artiest veel albums zou hebben en er zitten wat minderen tussen omdat ik het niet lekker vind wegluisteren dan schaf ik hem ook niet org aan, ik hoef geen verzameling compleet te hebben vanwege een vermeende legendarische status, alleen maar voor mijn persoonlijke voorkeur. Het zou toch jammer zijn immers als je albums in huis zou halen die je toch nooit weer gaat beluisteren. Ik vind een band die minimaal 5 a 6 meesterwerken heeft uitgebracht wel legendarisch, maar dat is nou eenmaal mijn persoonlijke mening, meer niet. Maar waarom zijn we het eigenlijk zo oneens met elkaar, want we hebben dit album beiden een 5* gegeven, en vinden het beiden erg goed, we zouden eigenlijk wel solidair met elkaar kunnen zijn. ik ga hem even weer draaien nu, want ik blijf dit 1 van de beteren van PF vinden.

Eigenlijk hoef je hier niet zoveel woorden over vuil te maken.
The Final Cut is een typische Roger Waters plaat en The Division Bell duidelijk een Dave Gilmour plaat.
Deze 2 albums staan volstrekt op hun eigen.
Waters herkauwt de 2e wereldoorlog maar weer eens. En Gilmour
leeft zich uit in heel gitaristisch werk.
Als geheel dus 2 heel individuele werkjes.

@ Ricardo: Het was ook meer in het algemeen gesteld. Het geldt gelukkig niet voor jou, maar soms krijg ik de indruk dat mensen rekening houden met 'de status' die een band door anderen wordt toegekend.
Legendarisch vinden als zijnde een persoonlijke mening vind ik ook niks mis mee.

Ik luister dit album ook nog regelmatig e dat is niet met veel platen uit de jaren 80 het geval.

Aardig is trouwens dat Waters ooit in een interview vertelde dat er een oude dame op hem was afgekomen die hem liet weten enorm ontroerd te zijn door The final cut. Die opmerking was voor Waters meer van belang dat wat alle journalisten schreven.

O ja, Roger Waters is jarig vandaag! Van harte!

O van harte inderdaad, hoe oud zal hij geworden zijn nu? 65 misschien.

Inderdaad, 65.

Wat bedoel je nou met org? Downloadt je alles?
Dat wordt toch op een gegeven moment vreselijk saai als ware muziekliefhebber?

Dit, zoals eigenlijk alle andere Floyd-albums, verdient het om gekocht te worden.

Nee hoor, ik download alleen de albums waar ik niet zeker van ben, en als ze goed bevallen dan koop ik die ook org, PF is de enigste band waar ik alle reguliere albums org van in bezit heb, er zitten achteraf gezien ook een paar albums bij die ik niet had hoeven hebben, maar die hebben dan soms weer een mooie album hoes. Ik houd eigenlijk helemaal niet van downloads, maar als je veel wilt verkennen en wilt beluisteren, dan worden org albums wel een hele kostbare zaak vind ik. ik heb het afgelopen jaar zoveel blind org nieuw gekocht, ik zou wel willen zien of jij aan de 100 org komt het afgelopen jaar.

Leuk dat een band die eigenlijk niet meer bestaat hier nog zoveel polemiek teweeg brengt;

Er zullen altijd voor- en tegenstanders van dit album zijn en dat is goed.
Voor mij werkt deze plaat niet, omdat ze gewoon niet als Pink Floyd klinkt, maar als een pure Roger Waters plaat.

Maar gelukkig denkt niet iedereen van alles hetzelfde, dat houdt het leuk en spannend hier op de site.

Als band blijf ik Pink Floyd ontzettend waarderen, voor mij is deze band samen met The Beatles en Led Zeppelin het beste dat de popmuziek ooit is overkomen.

Het zal voor iedereen dan ook een persoonlijke aangelegenheid zijn om deze cd te kunnen waarderen danwel niet te kunnen pruimen. Ik heb daar weer mijn eigen reden voor. Mijn vader heeft gevochten op de Grebbeberg en moest zijn eigen kameraden helpen bergen na de slag. Hij is ook jong gestorven, zij het aan longkanker. Ik heb hem amper gekend. Mijn moeder zat vol met verhalen over die oorlog die ze ook zelf aan den lijve heeft ondervonden. Het zal allemaal best een rol spelen in de beleving van een dergelijk album. Dit blijft definitief een zeer indringend werk dat mij blijft aanspreken zolang als ik er mag zijn.

Mooi verhaal Bluebird .
Dit album blijft ook voor mij een hoogtepunt in het Floyd materiaal.
Ik draai deze zeker nog 3 keer in de week .

Waar op The Wall tenminste nog songs stonden kan ik ze hier 'amper' vinden; Waters vertelt zijn verhaal tegen een achtergrond van sferische klanken, maar muzikaal gebeurt er niet zoveel. Dit kun je natuurlijk zelf een mooi/goed album vinden, maar het is niet aan mij besteed, op een paar nummers na.

Ik vind hier overigens ook niet de wat velen dan noemen typische Floyd sound terug, maar dat geeft verder ook niets vind ik, want als je die typische sound wilt horen grijp je toch een ander album die dat wel heeft. Ik vind dit juist een welkome aanvulling en weer iets geheel anders dan bv Dark Side of Wish You, ik vind vooral de gemeende oprechtheid en dat deze puur uit het hart komt nu juist het grote pluspunt van dit album, muzikaal is het wat saai en sober gehouden misschien, maar ik vind dat dat nou juist, deze plaat zo sterk maakt, en dan samen met de stem van Waters die door merg en been gaat, dat je de pijn bijna gaat voelen die hij bij zich draagt. Ik vind dit dus absoluut geen standaardwerkje, maar eigenlijk het hoogtepunt van Waters, het is net of hier de circel rond is voor hem, en ook dat hij al wist dat met deze plaat het echte einde van PF er zat aan te komen. ik koester deze al jaren, en zal hem nooit uit het oog verliezen en nog tot in lengte van jaren blijven draaien.

Zo voel ik het ook aan; mooie vertellingen, maar muzikaal nogal arm, toch zeker in PF-normen. En nu heb ik aan dit album genoeg posts bijgedragen, I quit!

De laatste paar dagen ben ik nogal veel vreemde zaken tegengekomen over dit album. Zaken in de trant: "Het is een saai album er gebeurt nauwelijks wat op." Zulke zaken zetten mij aan het denken. Waarom zijn er mensen die hiervoor weglopen en anderen die het koesteren.

Bij het doorspitten van het boekje viel mijn oog op het woord "requiem." Volgens Van Dale is dit een ander woord voor rouwmis. Dat is precies wat The Final Cut ook is. Op dit album worden de slachtoffers van WO 2 herdacht. Daar hoort wat mij betreft stemmige muziek bij. Daar ga je niet een show van maken die nog kant nog wal raakt.

Naast popmuziek ben ik ook een liefhebber van klassieke muziek, en met name van Bach. Als ik wat vrolijks van hem wil horen zet ik de Brandenburgse Concerten op. En als ik minder prettig in mijn vel zit draai ik de loodzware Matthäus Passion. Dat is het mooie van muziek. Als ik echt wil genieten van Pink Floyd gaat bij mij Wish You Were Here de speler in. Wil ik daarentegen stil staan bij wat zich in de Tweede Wereld Oorlog heeft voortgedaan dan zet ik The Final Cut op en dat haalt een boel naar boven. Machteloosheid en politieke systemen die niet deugen. Hierbij bekruipt me dan een gevoel van ingehouden woede. Iets wat op dit album treffend in muziek is vertaalt.

En al is het meer een Waters plaat dan een Pink Floyd album. Voor een dergelijk beladen thema wat hier op is te horen knijp ik wel een oog toe. Daar doe ik niet moeilijk over, het album geeft me daarvoor te veel steun, bij verhalen die ik over de oorlog heb gehoord.

Mooi wat muziek teweeg kan brengen, vind ik.

En waar voor de één WYWH of DSOTM typisch PF is, geldt voor de ander weer dat The Wall en dit album dat zijn. Je zou dat ook kunnen uitleggen als zijnde de veelzijdigheid van deze band.

Wat ik overigens jammer vind is dat bij de heruitgave, waarop When the tigers broke free is toegevoegd, niet ook de singleversie van Not now John en de b-kant van die single, The hero's return part 1 & 2 zijn gezet.

@ Gerards Dream: Mooi verwoord Gerards Dream, ik kan me er geheel in vinden in jouw verhaal.

Precies ricardo, daar sluit ik mij geheel bij aan.

Dit is toch wel een album die op zijn tijd in veel users hier wat losmaakt, en of je het nu goed of slecht vind maakt niet uit, spraakmakend is hij de laatste paar dagen wel even weer. ik kan overigens goed begrijpen dat mensen die de 5 klassiekers hoog hebben zitten, deze maar kaal en saai vinden, maar ik vind dat je ook niet met de 5 klassiekers op rij oren hier naar zou moeten gaan luisteren, maar eigenlijk apart zou moeten beoordelen, de mensen die dit niet kunnen waarderen hebben denk ik teveel de dromerige sound en synths van PF nog in hun gedachten, en die ontbreken nu eenmaal op dit album, gelukkig maar want dat maakt dit album voor mij zo goed. ik vind deze zeker zo goed als The Wall, zo niet beter.

mijn favo floyd album, samen met the Wall.
Wel nog meer een solo aangelegenheid van Waters dan the Wall.

Deze heeft hij later nog eens overtroffen met een echt solo-album; ATD.

Ik blijf mij hierbij aansluiten, ondanks vele luisterbeurten.
Het zwakste album uitgebracht onder de naam Pink Floyd.

En samen met Amused To Death de sterkste van Roger Waters. Inderdaad geen groepsplaat maar het blijft een van zijn meest essentiele albums.

Voor mij een reden te meer om als een speer in de platenkoffer op zolder "The Final Cut (1983)" op te zoeken. Sinds ik kennis heb gemaakt met "Amused to Death" ben ik helemaal in de ban van Roger. Dus als op "The Final Cut (1983)" de invloed van Roger Waters overheersend is, dan vind ik dat meer dan prima!

Nou Hans, je zult niet anders kunnen concluderen dat TFC een puur autobiografische Waters soloplaat is. Overigens is zijn invloed op vrijwel de meeste PF albums overheersend maar dat terzijde.

Daarom is het ook zo'n een schande dat er nog platen zijn gemaakt, na het vertrek van Roger Waters, onder de naam Pink Floyd. Dat eveneens terzijde

Ik dacht altijd dat ik de enige ben die Pink Floyd, zonder Roger Waters, maar zozo vind. Maar Hans, jij zegt het gewoon!
En wat betreft die platenkoffer op zolder: inderdaad maar snel opsnorren dat album The Final Cut. Beter is nog om even naar de eerste de beste platenzaak te lopen en The Final Cut als gedigitaliseerde remaster te kopen.

Het geluid van Gilmour is een schitterende muzikale belevenis maar het mist wel spanning, diepgang, scherpe rand en inhoud. En tja, wat makkelijk in het gehoor ligt is voor de grote massa meestal het populairst. De werkelijke essentie van PF door de jaren heen ligt in het concept en de vormgeving waarvoor Roger Waters voor het overgrote deel persoonlijk verantwoordelijk was. Dat het muzikale ego en het conceptionele brein elkaar niet meer kon verdragen is bekend maar als je mij vraagt wie het meest representatief is voor het gehele PF oeuvre hoef ik niet lang na te denken.

Waters natuurlijk. Op Ummagumma b.v hoor je de 4 leden afzonderlijk aan het werk op het studio album, daarop kun je de superioriteit in de 2 nummers van Waters echt horen t.o.v de overige 3 leden. ik ben het ermee eens hoor Waters=Pink Floyd zeker weten.