Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Je hebtum al als avatar?

Jammer, het zou je juist sieren om hier eens wat langer over na te denken.

Waters = Manke Nelis .
Gilmour was en is voor de Pink Floyd sound , Waters was dat met de lyrics .
Het is maar net waar je voorkeur naar uit gaat , naar een mooie melodie of naar een hoop texten waar menegeen de ballen niet van snapt of je zal de engelse taal moeten beheersen tot in de puntjes , ik prefereer de eerste.

@Bulldozer: Ach, dat heb ik al genoeg gedaan. Ik hou me liever bij de feiten. Ook al schijnen die hier niet te mogen bestaan, ze zijn er wel degelijk. De ruggegraat van PF in zijn alom geprezen gloriejaren en degene die de kar trok bestond uit 1 persoon en dat mag duidelijk zijn. Daar valt genoeg over te lezen. En zo niet, dan hoor je het wel.

Misschien heb je dan toch meer aan Manke Nelis?

Wees nou eens eerlijk , sinds 1992 is er geen fatsoenlijke regel text uit de vulpen gekomen van Waters , tijdens de toernees teert meneer al jaren op oude successen , en speelt al jaren en jaren de zelfde deuntjes op de podia .
Kortom de conceptformule waar Waters zo succesvol mee was is uitgewerkt en behoort tot het verleden.

Maar Ruudje, dat is toch geen eerlijke vergelijking? Zet nou eens de PF inbreng van Waters naast die van Gilmour en vergelijk hun eigen soloplaten. Dan moet je toch concluderen dat meneer Waters over de hele linie toch heel wat produktiever, creatiever en betekenisvoller is geweest? Ongeveer de architect van de band waarin Gilmour vaak de uitvoerende was. Dat hij in de schaduw van Waters moest staan heeft tot de uiteindelijke kif geleid. Maar geef den keizer wat den keizers is zou ik zeggen. Overigens vergeet je Ca Ira uit 2005 van Waters dat een veel omvangrijker project is geweest dan het laatste Gilmour album naar mijn mening. En zijn op stapel staande nieuwe cd zal daar zeker nog een schepje bovenop doen.

Ca Ira is een gigantische flop geweest , dat moet jij toch ook weten .
In een populaire band moet er nou eenmaal iemand verantwoordelijk zijn voor de texten ( Waters ) en iemand voor de muziek ( Gilmour ) , daarom was deze band ook zo groot geworden , en beste Bluebird , ik ben ook een bewonderaar van Waters ( laat dat duidelijk zijn ) .
Ik waardeer ze beiden als solo artiesten , met een iets verschil geef ik de voorkeur aan Gilmour omdat ik meer heb met een mooie melodie en gitaarwerk dan met de text , natuurlijk is text ook belangrijk .
Gilmour is de laatste jaren beter bezig dan Waters gezien zijn solo On An Island en de bijbehorende tour .

De beste vergelijking vind ik toch echt het studio album van Ummagumma daar hoor je al de voorbode op welke kant het met PF op zou gaan, getuige de 2 superieure Waters nummers daarop. Ik vind op dat album Gilmour niet eens boven Wright en Mason uitkomen wat kwaliteit en originaliteit betreft. Gilmour is vanaf Animals eigenlijk wel een beetje een sessie muzikant geweest in de Waters show die toen echt begon vanaf dat album. Ik vind ook dat Gilmour eigenlijk in de schaduw van Waters gestaan heeft al die jaren, kon hij niet verkroppen, en vandaar denk ik ook die scheiding destijds. Gilmour was het zang en gitaarwonder van Pink Floyd en ook niet meer dan dat. Waters was en is de man van PF voor mij gewoon. Op Meddle, Dark Side en Wish You vind ik de homogeniteit tussen de 4 artiesten het meest in balans, en zou die 3 albums dan ook het meest uitgesproken Pink Floyd willen noemen. Texten vind ik wel heel erg belangrijk, want wat heb je nou aan goede muziek wat nergens over gaat, in het geval van PF niets vind ik.

@Ruud: Mag jij best vinden hoor, niks mis mee. De tour van Waters trekt onverminderd bomvolle stadions en alles op een rijtje gezet is het puur een kwestie van voorkeur. Beide heren trekken er jaren voor uit eer ze een plaat op de markt durven gooien dus zoveel verschil is er niet. Wie er beter bezig is laat ik in het midden. Voor mij staat wel vast dat doordachte muziek met een dubbele bodem interessanter blijft dan wollige muzak.

@Manke Nelis: prima verwoord.

Maar om nou te roepen dat Waters = Pink Floyd is , sorry hoor maar de band bestond volgens mij uit 4 leden en niet uit 1 , net of RW het allemaal in z`n eentje heeft gedaan .
Zo kan je ook verkondigen dat Ronaldinho Barcelona is .
Mooi niet dus .

Blijft altijd leuk en interessant zo'n Waters/Gilmour discussie, altijd stof tot veel discussievoer. Over 50 jaar word er volgens mij nog over gesproken.

@Ruud: Nee natuurlijk niet. Waters werd in feite de creatieve leider toen Barrett het voor gezien hield. Zijn rol daarin is nou eenmaal onbetwist en dat is alles. Pink Floyd kende 3 versies, die met Barrett, die met Gilmour en die zonder Waters. De beste albums komen toch beslist uit de Waters periode. Daar is vriend en vijand het over eens.

Dit album en op vier nummers The Wall na: tekst en muziek: R Waters.

Maar inderdaad; ieder zijn/haar (of posten hier alleen kerels?) voorkeur!
Persoonlijk vind ik het vooral jammer dat Waters al sinds 1992 geen nieuw studio album heeft uitgebracht.

Tja, ook heeft Waters de meeste PF muziek geschreven. Dus de eeuwig valszingende Manke Nelis is toch niet zo vervangbaar geweest als hier soms verondersteld wordt.

Waters The Creative Genius Of Pink Floyd? Absoluut!

Gilmour The Voice And Guitar Of Pink Floyd? Absoluut!

Muziek zonder text dat kan , er zijn legio mooie muziek gemaakt zonder text ( Santana-Gilmour-Knopfler ) , noem maar op .
Text zonder muziek , tja dan moet je al gaan luisteren naar de sprookjes van Grimm , Hans + Grietje of de wolf en de 7 geitjes.
Dit is het laatste wat ik erover wil zeggen.

Muziek zonder tekst is dan ook meer iets voor een soundtrack of behang. Tekst en muziek die in dit geval 1 persoon goed aan elkaar weet te smeden en die uit laat voeren door 1ste klas muzikanten maakt het totale produkt.

Tekst zonder muziek? Zelfs sprookjes, docu's, hoorspelen en de kerk doen daar niet aan mee.

Voorbeeld ;
Samba Pa Ti van Santana is een wereld nummer .
Er komt geen letter van het alfabet in voor .
Het is ook geen soundtrack en geen behang .

Toch was dit juist een veel gebruikt deuntje vooral bij docu's, soaps en aftitelingen. Maar op zich is het een heel beeldend stuk muziek, zeker mee eens. Veel instrumentale muziek wordt vaak voor films en tv gebruikt en dat is meestal ook de essentie. Er hoort iets bij wat niet op de plaat staat.

Instrumentale muziek kan soms heel erg beeldend en/of treffend zijn zonder er ook maar 1 letter in te gebruiken, luister maar eens naar de muziek van Tangerine Dream. Ook heeft Pink Floyd een aantal erg sterke instrumentale nummers gemaakt, maar toch vind ik Pink Floyd vooral een erg sterke band door met name zijn concept albums, daar horen de instrumentale stukken zeker ook tussen, en die kunnen in dat concept vaak erg treffend zijn vind ik, maar ik zie en beluister een album dan ook in zijn geheel en niet als losse nummers, omdat je de essentie van hun albums naar mijn mening dan gewoon mist. Pink Floyd is met name een band die groot geworden is door de sterke en scherpe texten vaak, dat in combinatie met het concept en de dromerige en smeuige sound, is het een enorme succesformule geworden die zijn weerga niet kent. voor mij in ieder geval niet.

Zang hoeft voor mij ook niet altijd. Tangerine Dream heeft hele mooie muziek gemaakt zonder zang zoals Ricardo al aangaf. Shine on You Crazzy Diamond had voor mij helemaal instrumentaal mogen zijn. Volgens mij blijft het dan nog staan als een huis.

Sterk album. Bovendien als ik dan toch even mag aanhaken op bovenstaande discussie. Teksten doen er wel degelijk toe. Muziek zonder tekst is op zich prima en levert vaak prachtig werk. Bovendien, wanneer dit niet zo zou zijn, zouden een aantal klassieke componisten direct kunnen inpakken. Maar PF zou PF niet zijn als zij zich zouden beperken tot louter instrumentale nummers.
Ik ben geen musicus en heb derhalve ook geen flauw benul hoe een nummer tot stand komt. Maar ik kan me zo voorstellen dat de tekst leidend is. Je hebt een idee, je wilt een boodschap brengen/delen en zet dat op papier. Die boodschap ademt een bepaalde sfeer en op basis van dat gegeven lijkt het me dat je daar passende muziek bij gaat maken. Anders ben je toch volledig los! Dan krijg je zoiets als Echoes.
Hee..begrijp me niet verkeerd!! Dat is werkelijk een prachtig epos. Hoe sferisch kan iets zijn. Waar kan je beter je fantasie op de loop laten gaan dan met dit nummer, maar.. ik moet er toch ook niet aan denken dat het gehele PF-oeuvre tekstloos zou zijn. Zelfs Shine On You Crazy Diamond heeft dat stukje tekst nodig Gerard. Dat PF vervolgens het vermogen heeft om zeer grote delen van hun nummers instrumentaal in te vullen getuigt alleen maar van hun creativiteit en bijzonder klasse.
Waar wilde ik ook weer naar toe?? O ja, Roger waters is van onmisbare waarde gebleken voor de ontwikkeling van Pink Floyd, zonder Gilmour/Wright ook maar iets tekort te willen doen.

Niemand heeft het tegendeel beweerd Wammel .
Final Cut vind ik persoonlijk een waar meesterwerk van Roger W , beter dan Amused To Death , Roger gaat hier volledig in de muziek op en gaat hier tot het uiterste , emotioneel tot in de bodem , 10 keer achterelkaar draaien en deze schijf verveeld nog niet .
10 sterren .

Met andere woorden: Freddie was Queen en Roger = Pink Floyd.

Nee, dat is tekort door de bocht.

En een kwestie van goed lezen.

Roger Waters heeft het niveau van The Final Cut nooit meer geevenaard . Jammer toch wel !
Ik denk dat als op de cover RW had gestaan ipv PF dat deze schijf in de top 250 stond ipv ATD .
Nu gaan velen dit prachtwerk vergelijken met ander Floyd materiaal , niet doen .

Ben ik het mee eens rudiger, wat intense beleving en gevoelens betreft vind ik dit ook veruit het beste album met zijn inbreng, vind deze eigenlijk nog wel iets beter dan The Wall, die naar mijn mening toch wel iets teveel leunt op zijn status, en iets langdraderiger is dan deze, alleen The Wall bevat meer losse hoogtepunten, deze plaat moet het vooral van zijn continuiteit hebben vind ik. heel erg intens en vooral eerlijk en gemeend album van de hand van Waters deze. Gewoon Waters op zijn best dit album, imo.

Mee eens. TFC is eigenlijk gewoon een Waters-plaat met "gastmuzikanten". Geen wonder dat in de latere jaren Gilmour en band deze plaat live volledig links lieten liggen. Heb ooit een bootleg gehoord waar ze de plaat integraal speelden. Bleek achteraf de studioversie te zijn waar tussen de nummers een goochemerd applaus gemixed had.

Volgens mij heb ik daar eerder iets over geschreven op deze site. Albums als The Wall en The Final Cut zijn typisch Waters platen. Dit gegeven hoeft opzich niet hinderlijk te zijn. Dit album hier is daardoor behoorlijk persoonlijk geworden waardoor het nodige naar bovenkomt waar ik veel aan heb.

Toch binnen de context van Pink Floyd is het jammer dat een bepaalde sfeer is weggevallen die ik graag mocht. In mijn oren was Pink Floyd een collectief in de beginjaren waar niemand strikt de leiding had. Waters was dan wel verantwoordelijk voor de meeste teksten, maar de muziek waarop deze uiteindelijk terecht kwamen was echt de band. Gilmour met zijn unieke gitaar geluid, Wright die tevreden was met zijn toetsen om zich heen, Mason die wel een beetje kon drummen al was het niet top en dan ten slotte Waters met zijn diepzinnige teksten. Het was de mix die zorgde voor het unieke geluid.

Daarom is des te meer te betreuren dat door de diverse solo-projecten de geest uit de fles ging bij Pink Floyd. De eenheid die zorgde voor voldoende spanning in de muziek, die zo eigen was aan de band. Het is daarom heel jammer dat daar de klad in is gekomen, wat wellicht voorkomen had kunnen worden als men niet zoveel met zichzelf bezig was. Desondanks knijp ik bij dit album een oogje toe, door het beladen thema wat er op wordt behandeld.