Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Ik ben de laatste tijd het Pink Floyd ouvre nog eens grondig aan het beluisteren geweest, en ben erachter dat ik deze plaat op Wish You en Animals na de beste PF plaat vind eigenlijk, en beter dan The Wall, die ik t.o.v deze wat te langdraderig vind. Ook kan ik van deze inmiddels meer genieten dan van Dark Side, omdat ik die zo vaak heb beluisterd, en daar is voor mij de magie zowat wel wat vanaf. ook Dark Side blijf ik nog heel erg goed vinden hoor, want vroeger vond ik dat het beste PF album, maar hij is voor mij inmiddels voorbij gestreefd door 3 andere PF albums. Deze heeft nu ook een welverdiend plaatsje in mijn top 10 verdiend nu.

Misschien vind ik dit wel de beste plaat met de naam Pink Floyd erop zonder dat het nog veel met de authentieke Pink Floyd van doen heeft. als afzonderlijk Waters solo album blijf ik dit veruit zijn meest oprechte en meest indrukwekkende werkje vinden. Gewoon een topper deze. maar het is wel een haat/liefde plaat je houdt ervan of helemaal niet, en er is volgens mij geen tussenweg.

Ricardo, voor mij is The Final Cut een liefde plaat. En LIEFDE dan met hoofdletters geschreven. Roger Water 's Amused to Death vind ik geniaal. Dit Pink Floyd (lees Roger Waters) album doet wat mij betreft niet onder voor Amused to Death. Het is daarom zo pijnijk dat ik The Final Cut onder een diepe laag stof vandaan heb moeten halen. Maar The Final Cut heb ik de afgelopen week veelvuldig gedraaid. Na 25 jaar onderken ik dan toch de schoonheid van het album.

Toch zeer frappant dat een geweldig album als deze in een soort van crisis-situatie is ontstaan en de nogal gruwelijke 'opvolger' niet...

Toch een bewijs van 'het beste materiaal komt in de slechtste situaties'?

Ik zie dat ik eerder een 4 heb gegeven... Wat ging er in godsnaam in me om??

Wat er in je omging kaztor weet ik niet, maar dat geeft niets. Dit is op dit moment voor mij ook een groei-plaat aan het worden. Wellicht geldt hier ook dat wijsheid met de jaren komt.

Het is ook de moeite waard je eens te verdiepen in de slag bij Anzio en Monte Cassino in de 2e wereldoorlog waarbij Rogers vader bij een luchtaanval tijdens operatie ''Shingle'' is omgekomen. (Het karakteristieke ''Stukagehuil'' is te horen op ''The Wall'' als afsluiting van ''In The Flesh''). Zijn lichaam is nooit geborgen en een graf is er niet. Enkel de naam van Eric Fletcher Waters staat vermeld op een van de vele gedenkstenen van de duizenden gesneuvelden op het oorlogskerkhof van Monte Cassino.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Landing_bij_Anzio

http://www.cwgc.org/search/casualty_details.aspx?casualty=2099066

Die platen die je her ontdekt dat zijn de mooiste platen!
Ik luisterde op het strand in Rhodos op mijn ipodje naar dit album.
En vond hem ineens prachtig.
Wat mij bij Pink floyd heel sterk beinvloed heeft om dit album niet serieus te nemen was het negatieve gedoe om die plaat. Richard ging weg , de Gitaar rifjes van Gilmour zouden lijken op The Wall.
enz enz. Roger moest het album af maken. maar het is juist een heel persoonlijk album van Roger waters. onder de hoed van Pink floyd.

vanmiddag nog eens gedraaid en ik kom tot de conclusie dat dit schijfje 1 van de beste albums ooit gemaakt is .
Roger Waters in zeer grootse vorm , het lijkt wel of ie het allemaal zelf heeft meegemaakt .
Het trieste is dat Waters dit niveau nooit meer heeft gehaald , ook niet bij ATD .
Gelukkig kan ik deze tenminste nog koesteren en zal hem nog jaren en jaren draaien .
Hier geldt alleen de max van de volle 5 sterren.

Dit is zeker een topplaat, en door het onderwerp nog een tijdloze plaat ook die over 50 jaar nog gewoon top en modern zal klinken. Van mij ook 5*

Ik heb dit album altijd beschouwd als een Roger Waters-soloplaat met Gilmour en Mason als begeleiders. Waters profileert zich op deze plaat als dictator. Ik heb ooit eens gelezen dat Waters en Gilmour ten tijde van deze opnames niet samen in de studio wilden zijn. Gilmour speelde zijn gitaarsolo's naderhand in en het geheel werd zorgvuldig gemixt. Ik moet wel zeggen dat Gilmour twee korte maar briljante solo's speelt. De eerste in Your Possible Pasts en de tweede in The Fletcher Memorial Home. Mede door deze solo's is de plaat voor mij een mijlpaal in de collectie van Pink Floyd. Toetsenist wijlen Richard Wright was al ontslagen door Waters en voor Waters zelf was dit de laatste plaat als lid van deze superband.

Ik vind dit een mijlpaal vooral door de intense en oprechte zang van Waters. De gitaarsolos zijn ook erg goed, maar Waters zijn innerlijke kracht en oprechte en gevoelige intensiteit komen op dit album het beste uit de verf. Dit niveau heeft hij nooit weer gehaald, en haalt hij ook niet weer. Gewoon het perfecte Waters album, en mede daardoor vooral een mijlpaal.

Ik vindt dit juist 1 van de minste Floyd platen mede dat ik dit meer Waters vindt dan Pink Floyd.

Kan ik me helemaal bij aansluiten , goed omschreven Ricco.
Klasse album van de bovenste plank .

zeer treffend weergegeven. Waters beleving op dit album kan ook niet anders dan optimaal zijn. Ik weet niet of hij hier afrekent met zijn grootste frustratie en obsessie maar kan zich in elk geval volledig laten leiden door beiden met als resultaat dit prachtig document.

Kan mij er ook helemaal in vinden, dit ís een prima solo-cd van Roger Waters.

Als hij nu ook zo vrij was geweest de cd inderdaad in z'n vrije tijd op te nemen en ook Gilmour al te vervangen door Tim Pierce en Jeff Beck (speelden mee op Amused to death), dan had waarschijnlijk Pink floyd in de oude samenstelling nog bestaan.

Night time noemt Waters geheel terecht een dictator op deze cd (hij kan zo aansluiten bij Maggie, Reagen en Begin), dat hoefde natuurlijk niet worden getolereerd, door Gilmour e.a.

Het tegenstrijdige is, dat het een goede cd is, echter, het heeft weinig meer weg van de grandeur van Wish you were here of The Dark side of the moon.

Nu hoef je daar ook niet de rest van je dagen mee te slijten, een band met een beetje creativiteit zoekt ook enige progressie. Nu had Pink floyd in beginsel een behoorlijke dosis creativiteit, maar daar waren ze een beetje doorheen, na The Wall.

En dan krijg je, dat Waters de macht volledig naar zich toe kon trekken.

De digitale versie is een waar luistergenot en eindelijk When the tigers broke free toegevoegd. Ja, het is oorspronkelijk natuurlijk van de film The Wall en ook niet het beste nummer van deze cd. Wel het laatste nummer dat Pink floyd oude stijl heeft uitgebracht.

Dat is ook het mooiste aan een band als Pink Floyd vind ik, alle albums verschillen zodanig van elkaar dat zelf de grootste anti Pink Floyd liefhebber er moeiteloos een album uitvist die aan zijn/haar behoeftes voldoet. Ik heb niet zoveel met het debuut album van hun of met het studio album van Ummagumma, maar de rest vind ik dik in orde, ook de laatste 2 Watersloze albums. Het debuut album kan ik soms bij vlagen inmiddels nu ook waarderen, maar ik moet me er helaas te vaak nog gewoon doorheen bijten. Deze vind ik beter nog dan Amused To death.

Dit is een goed soloalbum van Roger Waters. Wat ik alleen zo jammer vind is dat Waters vrijwel alle zangpartijen zingt. Terwijl David Gilmour toch echt de betere zanger is. Daar moet iedereen het toch mee eens zijn. Wat meer afwisseling voor wat betreft de zang was in mijn ogen beter geweest. Maar ja.

Een autobiografisch soloalbum lijkt me toch wel de persoonlijke aangelegenheid van de artiest in kwestie. Het had dan ook niet de onder de hoed van Pink Floyd moeten worden uitgebracht. Net zo min als de Gilmour soloplaten onder die naam werden uitgebracht waarop weer geen Waters is te horen. Zo hebben beide kemphanen ieder hun eigen stempel op de tweedeling van PF gedrukt met ieder hun eigen tekortkomingen.

Zo is het inderdaad ook, een album als dit wat een pure Waters aangelegenheid is, (vooral een eerbetoon aan zijn vader) kan natuurlijk alleen maar door Waters zelf gezongen worden. Dat maakt dit album nu juist zo goed, de enorm intense en recht uit het hart komende zang van Waters, die gaat bij mij door merg en been. Een perfecte plaat, maar inderdaad gewoon een autobiografisch Waters album, en daar kun je eigenlijk moeilijk de naam van Pink Floyd opplakken. Nietmin gewoon een absolute topplaat, je moet hem alleen los zien van alle voorgaande platen, want als je hem daar mee gaat vergelijken komt het wellicht wat somber en sober over, omdat de inbreng van de overige leden natuurlijk behoorlijk summier gehouden is.

Ik begrijp wel waarom het zangwerk gezien het thema van de plaat door Waters is gezongen. Maar ik vind hem gewoon geen goede zanger. Het gekke met hem is dat hij de hele hoge tonen beter pakt dan de wat lagere. Ook op zijn soloalbums vind ik het jammer dat hij zingt. Dat is gewoon niet zijn beste kant. Waters is mijns inziens geen geweldige uitvoerder, wel een geweldige songwriter, met een prachtige creatieve geest.
De zang blijf ik een tekortkoming van dit album vinden.

Tja, dat blijft natuurlijk een kwestie van smaak. Waters heeft een uitgesproken karakterstem die mijns inziens veel expressiever is dan het gladde en wat zouteloze Gilmourgeluid. Waters legt ook veel meer emotie in zijn stem. Waar hij objectief gezien niet in staat is de zanglijn aan te houden weet hij dat fraai te compenseren met een gelaten of gedragen voordracht. Er zijn veel meer pieken en dalen in Waters vocalen te beluisteren die de lading van de tekst beter beklemtonen en benadrukken dan waar onze automatische ''learning to fly'' piloot de heer Gilmour toe in staat is. Maar dat is mijn eigen mening maar.

TFC is dan ook niet bedoeld als goed in het gehoor liggend ''niks aan de hand''album, maar een zeer persoonlijk document met een eigen signatuur. Bedoeld om de kern, het gevolg, de waanzin en de verwerking van met name oorlogstrauma's in zijn meest pure vorm weer te geven.

De zang vind ik nu juist het sterke punt van dit album. Natuurlijk is Gilmour een betere en zuiverder zanger dan Waters. Maar dit album gaat over de oorlog, en daar wil ik een emotionele stem horen die me raakt, en dat ik het verdriet, de ellende en de pijn ervan in de stem terughoor. Daar vind ik Waters gewoon een stuk beter in dan Gilmour, die heeft een heel zuiver en mooi warm stemgeluid, maar ook zonder emoties, en die stem van Gilmour raakt me toch minder dan die van Waters. Gewoon een perfecte keuze van Waters om hier zelf op te gaan zingen, want treffender kan een album over oorlog m.i niet gebracht worden. Als Gilmour had gezongen op dit album, dan zou mijn stem waarschijnlijk wel een vol punt naar beneden gaan. Overigens goed verwoord Bluebird, ben ik het volledig mee eens.

Ik vind op dit album dat de zang een minder belangrijk punt is dan op voorgaande albums .
In alles hoor je toch Roger Waters terug . Ik ben dan van mening dat hij het meeste dan ook gewoon mag zingen . Veelal zijn het toch al verhaaltjes . Gilmour zou er ondanks zijn betere vocale kwaliteiten nooit zo veel gevoel in kunnen stoppen , vooral ook omdat hij toch al weinig brood zag in het concept .
Ik ben overigens wel weer gecharmeerd van zijn gitaarpartijen op dit album . Er zijn maar weinig gitaristen die zo met zo veel gevoel kunnen spelen als Gilmour . Iets wat ik op de latere Watersalbums toch wel als een gemis beschouw .
Ik vind The Final Cut op zich niet onaardig . Het is een heel persoonlijke plaat , maar je hoort wel heel duidelijk het werk van een individu . Een groepsplaat is het allang niet meer en ondanks de sterke verhaallijn mis ik de originaliteit en de veelzijdigheid van The Wall .

Wat je ook van dit album vindt, ik blijf bij mijn mening dat deze plaat nooit onder de naam "Pink Floyd" had mogen worden uitgebracht.

Mee eens. Pal na TFC verscheen Pro's and Con's, dat zegt al genoeg over Waters' politiek-artistieke drive die hij in de band niet meer kwijtkon. Het groepsgevoel- en geluid dat in TFC al nergens meer aanwezig was moest wijken voor Waters' soloprojecten. Begrijpelijk dat dit niet lang meer goed kon gaan en er een rivaliteit ontstond waarin Gilmour ondanks zijn gebrek aan zeggingskracht toch heeft bewezen de naam Pink Floyd te kunnen handhaven. Zij het wel voor de grote schare liefhebbers van de PF sound en niet zozeer voor de boodschap. Gilmours muzikale kwaliteiten hebben daarmee voor het grote publiek beslist hetzelfde gewicht als Waters' inhoudelijke gehad.

TFC zal misschien nog een laatste contractuele verplichting zijn geweest. Het is en blijft puur een soloproject van ''The Creative Genius of Pink Floyd'' die hij nooit zou zijn geworden zonder de enige echte en vaak geimiteerde ''Voice and Guitar of Pink Floyd''.....

Hierin kan ik mij goed vinden. Uiteindelijk is het zo (denk ik) dat Gilmour niet zo groot geworden was zonder Waters en Waters niet zonder Gilmour.

Dit album weet mij minder te bekoren dan de voorgaande albums van Pink Floyd. Tekstueel en songtechnisch steekt het goed in elkaar maar het lijkt mij teveel een solo-album van Roger Waters, ik mis hier het avontuur en de inventiviteit van weleer en de gitaar van David Gilmour dat zó kenmerkend is geworden voor het Pink Floyd-geluid is hier nauwelijks te horen. Het leek mij duidelijk dat het niet boterde tussen David Gilmour en Roger Waters en die laatste is na dit album dan ook opgestapt.
Waar dat ik de eerste Pink Floyd-albums ("The Piper at the Gates of Dawn" bv.) ondergewaardeerd vind, vind ik de albums na "The Wall" dan weer overroepen.

Dat blijkt anders niet uit de stemgemiddelden, dat deze plaat overgewaardeerd en overroepen is. Stel dat dit nou geen PF album zou zijn, maar een Waters solo album. Zal deze dan net zo goed gewaardeerd zijn geworden als Amused To Death? Ik vind deze zeker net zo goed, zo niet beter dan Amused To Death. Jammer dat dit geen Waters solo album geworden is, want dan zal hij waarschijnlijk een stuk beter gewaardeerd worden dan nu het geval is.

Wat mij betreft dan wel graag met David Gilmour als gitarist.

Kun je mooi luchtgitaar gaan spelen op zijn solo's .