Pink Floyd - Ummagumma (1969)

5* voor het live album en 1.5* voor het solo gepriegel is gemiddeld 4*

is dat zo, een 4?

dat solo gepriegel was bedoeld om een eigen geluid "te zoeken" na het definitieve vertrek van S. Barett.

Ieder lid van PF liet hierbij zijn eigen fantasie de vrije loop

Sysyphus is van Wright
Narrow way van Gilmour
...garden party van Mason

..meadows en ..pict van Waters
op dat laatste is dus verder doorborduurt

Maar dat zoeken hoeft voor ons nog niet leuk te zijn om naar te luisteren. Ik vind de Nick Mason stukken dan nog wel een beetje aardig.

Maar eh dat eigen geluid hadden ze toch al gevonden op A Saucerful of Secrets. Syd was toen toch al vertrokken?

dat klopt
en na Ummagumma kwamen Atom Heart Mother en Meddle
lijkt dan totaal niet meer op "Pipers... en Secrets", dus een compleet andere stijl

Nee hoor... A Saucerful Of Secrets is duidelijk nog een album dat aansluit bij Piper At The Gates Of Dawn. Het is een album waar over de geest van Syd waart en waar op zelf nog even te horen valt (Jugband Blues). Het is ook het album waar op Rick Wright nog een groot stempel weet te drukken, dat zal met de jaren minder worden.

Overigens, ben absoluut niet van mening dat men na Ummagumma het geluid van Waters duidelijk heeft verder ontwikkelt. Het zijn juist de beste elementen van Wright (gedurfde experimenten met klank), Waters (de naar verhouding simpelere songstructuren maar ook zijn gevoel voor het concept) samen met Gilmour's gevoel voor goede melodieen en zijn gitaarspel dat PF maakte tot wat het was. Vanaf het moment dat een van de heren de overhand ging krijgen was de balans en dus ook de magie weg.

Wat een prachtige hoes! Ik heb de LP gekocht om op de hangen in mijn kamer. Hij is gewoon te gek.

Eerste helft van dit album is goed, tweede helft is gewoon..............vaaaaaaaaaaaaaaaag. 3*

Toch niet echt een cd die graag op zet. Je moet er echt in de mood voor zijn.

is al een paar keer eerder aangegeven: de eerste (live)CD is uitermate sterk. Vind de versie van 'A Saucerful..." op Ummagumma sterker dan de studioversie. Geldt ook voor "Set the controls..."
De tweede Cd is en zal altijd vreemd en moeizaam blijven. De kwaliteitsverschillen in de bijdragen van de heren is te groot. De bijdragen van Wright en Waters zijn acceptabel tot goed.
Mason en Gilmour: matig.
Kom ik tot een 4.

Ik heb hem eens beluisterd. De liveplaat is redelijk goed. "Astronomy Domine" is goed, maar Syd Barretts versie was toch beter, meer psychedelisch, minder saai en uitgesponnen. "Careful with that Axe" heeft wel leuke orgelstukjes maar is voor de rest maar matig. Het uiterst rustige, mystrieuze "Set the Controls for the Heart of the Sun" klinkt af en toe wel goed. Het eerste, chaotische stuk van "A Saucerful of Secrets" is minder prettig om naar te luisteren, maar de orgelstukjes op het einde zijn wondermooi.

Ik hou van progressieve rock en Pink Floyd maakt zo'n schitterende gedurfde muziek, maar hier gaan ze te ver. Sommige stukken van "Sysiphus" vallen mee, maar soms is het gewoon maar soms slaat Wright gewoon willekeurig zijn handen op de piano, wat er wat over is... "Grantchester Meadows" is een zeer rustig nummer van Waters, en dit valt mee (in vergelijking met de andere nummers op deze plaat). Bij het volgende nummer hoor je gewoon wat dieregeluiden en geschreeuw.
De stukken van Gilmour vallen eigelijk nog mee, hoewel men ze hier blijkbaar wat minder vindt... vooral part 3 is eigelijk zeer goed. De vrolijke deuntjes van drummer Nick Mason zijn ook wel nog te doen. Maar dit lijkt meer een plaat waar de groep zelf veel plezier aan heeft gehad, maar de luisteraar dan wel veel minder...

Over het algemeen heeft deze muziek wel iets, maar zeker geen aanrader om Pink Floyd mee te ontdekken. 3*

Niet mijn favoriete Pink Floyd-plaat, mij een beetje too spacy.
Maar verdient wel alle lof en eer als drager van het prachtige, schitterende, kippenvellende, mij-bijna-vellende, geniale, magnifieke, heerlijke tweede deel van A Saucerful of Secrets.
Heerlijk die opbouw van weinig naar meer, van meer naar alles, maar dan ook echt ALLES!!

pink floyd toen ze nog interessante muziek maakten, ik twijfel altijd of dit of meddle mijn favo pf plaat is. Meddle uiteindelijk. Maar voor echte psychedelica moet je toch de tweede lp van ummagumma hebben!

Beetje een vreemde plaat dit... Live-stuk is idd meer dan ok, echt goed Maar dat studio-gedeelte... De stukken van Wright & Gilmour zijn overigens het beste hierop. Maar Several Species... van Waters (die dierengeluiden) is toch altijd zoiets geweest waarbij ik begin te denken van: waar zit ik hier in godsnaam naar te luisteren?

5* voor het live-gedeelte, 3* voor het studio-gedeelte. Dat maakt: 4*

Ik heb dit album vijftien jaar terug ofzo wel eens gehoord.... toen was het niet om aan te horen, en nu kost het erg veel moeite. Ik ga niet twee delen een cijfer geven, maar het geheel.....en het geheel is slecht luisterbaar door het psychidelische geneuzel. 2,5*

[edit] bij nader inzien is 2* wel voldoende[/edit]

Moeilijk album. Waters, Gilmour en Wright hebben allemaal een van de drie Pt. delen in het geheel geschreven en dat is te horen. Het livegedeelte is wel ijzersterk maar ik wacht nog even met een definitieve beoordeling.

huh?

Sysyphus, The Narrow Way, The Grand Vizier's Graden Party

Dat laatste nummer is van Nick Mason...

Nummer? Ik bedoel dus alle drie de delen...

Ik begrijp er niets meer van... Welke van die drie titels komt dan volgens jou van Waters? Je schrijft namelijk dat "Waters, Gilmour en Wright hebben allemaal een van de drie Pt. delen in het geheel geschreven".

Sysyphus is van Wright
The Narrow Way is van Gilmour
The Grand Vizier's Garden Party is van Mason

Het gefreak tussendoor zorgt er voor dat ik niet verder kom dan 4* en dat is best jammer, omdat ik de rest juist zo sterk vind.
Maar goed, dit vraagt ook nog wel om meerdere draaibeurten.

Dit is zonder meer het meest experimentele album van Pink Floyd. Ik geraak nooit verder dan de derde track. Het zal wel indrukwekkend zijn, maar geef me toch maar een om het even welke andere plaat van hen (zowel The Division Bell als The Piper at the Gates of Dawn).

Wat is in godsnaam de bedoeling van nummer 10

moet je aan Roger Waters vragen, ik ben er zelf ook nog niet achter...

lijkt mij vrij duidelijk.. alles wat je hoort is rogers stem.
Hier moet heel wat uren studio plak en knipwerk ingezeten hebben.
Het is gewoon een compositie een experiment of je het nu leuk vind of afschuwelijk ..ik vind het erg goed.
Ik heb bij dat nummer de plaat wel eens heel langzaam afgespeeld, wat een klanken kon die man produceren met zijn stem.

Wat kritisch zeg.
Deze plaat is alleen door het live-album al 5-sterren!

Plaat 2 is minder toegankelijk, klopt. Maar met de juiste ontspannende middelen valt er zeker wat van te maken.
Hoog in me TOP 10!
Die dierengeluiden zijn juist geniaal, als je die smorgen op je mp3 speler luisterd, loop je gegarandeerd de ganze dag met dat vage ritme in je hoof.
ik vind Sysyphus wel goed getroffen eigenlijk. bij deze plaat altijd jammer dat me pick-up niet auto-repeat gaat.

kent iemand de Zabriskie Point Session van pink floyd die ook in 1969 is uitgebracht?
Klinkt veel rustiger dan dit album, meer wat het geluid van bij obscured by clouds.
Maar ik weet niet goed wat de bedoeling was van die session, het klinkt allemaal een beetje onafgewerkt.

Jazeker... maar die plaat is in 1970 uitgebracht...