Pink Floyd - Ummagumma (1969)

De live plaat geeft perfekt hun muzikale sfeer van 69/70 weer maar is dan weer niet The Man & The Journey waarbij ze zelf een kopje T dronken op het toneel ......... Blijf het trouwens jammer vinden dat daar nooit een offiesjele live registratie van gemaakt is. En ja damesheren kennerts, de Amsterdam boot is goed te beluisteren maar die kraai-valse zang in een van de nummers blijft me tegen houden die nog in de spelert te stoppen ........

Bestaan er live opnames van Pink Floyd met Syd uit A'dam?

Wel een paar uit Rotterdam...

Interstellar Overdrive
Reaction in G
Pow R Toc H

Bedankt voor de tip.

Live dronken de mannen er destijds zelf een kopje thee bij...

Teatime

Pink Floyd - Careful With That Axe Eugene
Live 1972

Fantastische beelden

Overduidelijk de minste van Pink Floyd in mijn ogen.
Mensen hebben het over de "magie" in het album maar ik voel het niet hoor .
Als hoogte puntje The Narrow Way.

Ik reken 2,5 voor de studio disc en een 4 voor de live disc.
3,25 dus.
3 dus.
Omdat de live disc korter is en er al een enkeling op een ander album staat (dan niet live maar je begrijpt me wel).

Hiermee sluit ik mijn Pink Floyd marathon af, ik heb alle studio albums nu geluisterd!

Beluister hier de opname van Interstellar Overdrive die het officiele album niet heeft gehaald.

Pink Floyd - Celestial Voices /Radio shows 1968-1969
Youtube

Jammer dat het Fantasio, Amsterdam optreden ( een jaar eerder if memmerie smurfs ) niet opgenomen is .... Ik heb daar in mijn traders dagen nog de diverse "traders lists" op af lopen zoeken en moest tenslotte genoegen nemen met een audience recording van het Paradiso gebeuren ( die ik vervolgens weer weggegooid heb omdat het niet om aan te horen was ).

Pink Floyd - 1968 Paradiso Tapes
Youtube
Geluidskwaliteit inderdaad niet al te best...

Zoek ook even naar Zweden 1967. Er bestaat een opname van een show met Syd in uitmuntende geluidskwaliteit. Die opname is een jaar of 2 geleden eenmalig afgespeeld tijdens een 're-enactment'van het evenement in 1967 (een show in een restaurant, als ik het goed herinner).

De eigenaar van de opname wil hem verder niet delen, maar een van de gasten van het recente evenement heft kans gezien een opname to maken in de ruimte waar het geheel plaatsvond. Een bootleg opname van een bootleg, zeg maar. Anyway, zelfs die 2e opname is van een geluidskwaliteit die beter is dan alles van 1967-1969 dat hierboven vermeldt is (met uitzondering van Celestial Voices en Concertgebouw 1969).

Even terug naar het Album Ummagumma: 4 sterren voor mij.

In mijn (nog!) jongere jaren heb ik het live album helemaal grijsgedraaid; 5+++ sterren daarvoor. De studioschijf heft goed momenten, maar eigenlijk staat er met Grandchester Meadows maar een echt goed nummer op. De rest zijn voor mij meer experimenten die hun nut aantonen in latere Floydplaten. 3 sterren voor de studioschijf, met dan een gemiddelde van 4 voor de hele package.

Jammer dat Syd bijna niet is te verstaan, de muziek daarentegen is prima.
Uniek materiaal en de live-opnames zouden een mooie aanvulling zijn voor de 50th anniversary editie van het debuut in 2017.

Interessant om die stukken zonder zang te horen. Vooral Set The Controls For The Heart Of The Sun is wel heel erg lekker zo (al hoor ik het ook graag met zang).

Het schijnt dat er wel zang was, maar dat de VPRO vergeten was dat op te nemen. Geeft inderdaad wel een leuke, andere ervaring van de muziek!

Ja, dan is Celestial Voices nogal spookachtig.
Je hoort trouwens gaanderweg de rol van Roger Waters afnemen en Gilmour
en Wright de muzikale leiders worden.
Ik vind deze link van stalin (er zijn veel stalinks hier, dank!) het interessantst, wat een uitvoering en wat een drumwerk van Nick Mason op Instellar Overdrive ! Had zomaar op U G gekund.

Ja dat had ik ook gelezen over de opnames.

een gedeelte geweldig (live) maar de studio opnames zijn kansloos. Dat is ook de reden waarom de leden van Floyd nooit een goed solo album hebben gemaakt

Luister dan eens naar dit album, evenweten. Veegt de vloer aan met zowat alles wat Pink Floyd na 1980 uitbracht.

Dit weer eens opgezet. Nu weet ik weer waarom ik niet zo'n fan was van de eerste 2 albums van PF.

Syd weg..en de albums werden beter Nu moet ik erbij vertellen dat mijn eerste kennismaking van PF was met het album The Wall. Lijkt in de verste verte niet meer op dit. Heb Ummagumma toch weer een
kans gegeven maar ik er niet zo veel mee.

Was de tijd van de hippies, spacen met een blow.
Dit was toendertijd echt wel een "cult" plaat, net als saucerful of secrets.

Dat het een "cult" plaat is zal ik niet ontkennen, ik kan er alleen niks mee. Was niet zo'n blower (Nog steeds niet trouwens). Daar zal het wel zitten dan....

Niks vreemds aan dat je er niks mee kan, maar toen in het tijdsbeeld was het een hippe plaat.

Het live album is meer dan uitstekend de rest wel wat minder
ps Er komt nog een boxje aan The Early Years 1965-1972 met 10CD's, 9DVD's en 8 Blue-Ray's
pps Kijk niet naar de prijs zonder de juiste medicijnen

Ik vraag mij al geruime tijd af waarom ik deze plaat - ooit ergens begin jaren '70 - heb gekocht . Ik heb dit beetje vreemde experimentele album dan ook vast niet zo vaak gedraaid, zo fantastisch nieuw klinkt mijn ummagumma-exemplaar nog!

Het live album is zeker de moeite waard. Over de studio opnamen kan ik wat langer zijn. Soms komt er een mooi thema voorbij. Ook vind je wat "humor" hier en daar - kijk... daar zijn de dolfijnen weer en oh, die vlieg, PATS boem, hahaha - en af en toe klinkt er een heel mooi liedje - Grantchester Meadows. Voor het overige is het op dit album weer floydiaans fröbelen geblazen, maar wat minder fraai uitgewerkt dan op Meddle en bovenal klinkt het allemaal, zoals we van de "oude" Pink Floyd gewend zijn, weer heel heel psychedelisch.

Je gaat je zelfs inbeelden dat het gebons in de uitloopgroef tot de officiële opname behoort!

Dit album doet het trouwens wel lekker op zo'n treurdag in de regen!

The endless summer?
Nee... vandaag niet! Dit is weer zo'n typische ummagumma-dag...
Het is gewoon zo'n dag dat je die stokoude elpees maar weer eens uit de kast trekt!

De opzet is leuker dan het resultaat. Je weet van tevoren al dat je een unieke plaat krijgt, wanneer ieder bandlid de kans krijgt om een eigen deel van de plaat in te vullen. Mijn herinneringen aan Ummagumma waren dan ook vrij positief, maar inmiddels blijkt dat vooral te komen door Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict. Het komt erop neer dat de bijdrage van Roger Waters veruit de beste is. Ook even voor de duidelijkheid. Het live-gedeelte heb ik hier even achterwege gelaten.

Wright perst wel heel chaotische partijen uit zijn keyboards. Soms klinkt het leuk, maar meestal doet het me gewoon helemaal niks. Gewoon wat druk gejengel. Nick Mason begint goed met de dwarsfluit, maar bewijst vervolgens nog maar eens dat drumsolo's vaak echt een saaie boel zijn. Als het dan ook nog eens gaat haperen (gepland natuurlijk, maar nog steeds gruwelijk irritant), gaat het echt tegenstaan. Gilmour scoort een keurige voldoende met zijn gitaarpartijen, maar maakt ook geen indruk. Pink Floyd moet het echt van het samenspel hebben, want met uitzondering van Waters, zijn het allemaal losse flodders.



Tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. Piper At The Gates Of Dawn
3. Ummagumma

Leuk idee om ieder bandlid zijn eigen ding te laten doen, dat maakt het in ieder geval duidelijk welke componisten ik op hun meest extreem wel of niet aan te horen vind. Laat dat vooral niet Richard Wright zijn in dit geval, want ik wilde na zes minuten al doorskippen tot ik bij Waters zou zijn. Compositie is een groot woord, willekeurige opvulling van geluiden lijkt me een betere omschrijving.

Dan Waters. Grantchester Meadows is, als ik alle zoemende bijen en fluitende vogels zou kunnen weglaten, best een mooi nummer die me qua sfeer nog het meeste aan een Leonard Cohen-ballad doet denken. Dan komt helaas Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict, welke ik zonder drugs echt een walgelijke hoeveelheid geluiden vind. Ook niks wat ik een compositie zou noemen.

Gilmour, kun jij de boel wel redden? Nee, kennelijk ook niet. De gitaarpartijen zijn stuurloos en pas tegen het einde als de zang inkomt wordt het ietsjes aardiger. Het nummer brandt echter alsnog traag uit zonder ooit een hoogtepunt bereikt te hebben.

Dan Mason, het nummer waar ik het meeste voor vreesde. De beste man is een begenadigd drummer, maar blijft nog steeds... drummer. Ik had zodoende ook angst voor 9 minuten drumsolo. Op het moment dat de drumsolo eindelijk begint, was ik zelfs blij te noemen, omdat ik daarmee voorbij de minutenlange onzin van vastlopende geluidjes was gekomen. Die fluit aan het begin en het einde zijn er vast om de luisteraar te hypnotiseren.

Kort samengevat: ik ben geen fan. Langer samengevat: een fantastisch album voor een handjevol mensen die na afloop tegen mensen zoals ik kunnen vertellen dat ik het niet snap.

Het live-gedeelte is prima hoor. Niet speciaal briljant, maar zeker niet slecht. Ik zou daar zeker nog 3.5 sterren voor geven. De score die ik nu neerzet is echt puur voor het verschrikkelijke nieuwe materiaal.

Voorlopige tussenstand:
1. More
2. A Saucerful Of Secrets
3. The Piper At The Gates Of Dawn
4. Ummagumma

Pink Floyd was hier duidelijk nog in een experimentele fase en dat uit zich wat mij betreft in wat misplaatst geneuzel als zij de solostukken doen.
Het punt is dat de band als collectief iets kan neerzetten en het zijn geen van allen briliante individuelisten op hun instrument.
De bandnummers live redden de boel, omdat de sfeer en het eigen smoelwerk best aanspreken.
Daarbij zijn het de composities die ook wel enigzins aanspreken.
Qua songmateriaal vind ik hun werk in de 70's een stuk verzorgder en beter.
Daarbij zijn ze ook betere muzikanten geworden.
Met name Gilmour en Wright.
Waters compenseerde zijn beperktheid als voornaamste componist en creatief leider.
Mason hobbelde ook wel lekker mee, maar is ook een vrij beperkte drummer gebleven.

Hoezo zou je dit niet meenemen in je score?