Pink Floyd - Ummagumma (1969)

Een poster ophangen van een cd die je niet graag hebt
(Wat ik persoonlijk niet snap, want het live-gedeelte is Pink Floyd op z'n allerbest)

En ook het studiogedeelte is zeker niet slecht...

Sommigen houden nou eenmaal meer van gepolijste producties.....maar het ruwere werk is natuurlijk eigenlijk het ware.

Een erg experimenteel album wat ik nou niet echt goed maar wel interessant vind klinken,

Alleen voor een goede beoordeling zouden eigelijk de eerste 4 (live)nummers niet mogen meetellen, die zijn er later op een extra cdtje bijgedaan.

Grantchester Meadows is voor mij dan wel het beste nummer op dit album.

De live-nummers zijn toch altijd al een onderdeel geweest van deze plaat, sinds de eerste uitgave?

Ik had het idee dat deze nummers er pas bij kwamen op de gereleasde versie uit 1994, maar ik kan het fout hebben.

Desalniettemin zijn het nummers die van eerdere albums komen (A Saucerful of Secrets, The Piper at the Gates of Dawn en een b nummer van het eerst genoemde album).

Zo kan je elk album wel weer aantrekkelijk maken.

Lol, dit lijkt me toch meer dan dat. Pink Floyd is live nu eenmaal geweldig, en bovendien klinken de live versies anders dan de studio versies. Live is een heel andere ervaring dan in de studio.

Wiki:

On the original vinyl release, "Sysyphus", "The Narrow Way" and "The Grand Vizier's Garden Party" were single tracks, clocking in at 13:25, 12:17 and 8:44, respectively; "Sysyphus" was separated into four parts for the US vinyl release.

On the remastered re-release, Part one of "Sysyphus" was split into two tracks and labelled "Part 1" and "Part 2". Part two on vinyl became "Part 3" on CD, while "Part 4" of the re-release consists of parts three and four ("Part 4" beginning with the large orchestral thud).
Both track times are listed above. The record was also released as a double cassette, featuring the tracks in a different order.

The band had also recorded a live version of "Interstellar Overdrive" (from The Piper at the Gates of Dawn), intended for placement on side one of the live album. The track was dropped at the last minute, some say to maintain the sound fidelity of the record, but numerous bootlegs were given to friends of the band including John Peel. Other sources have claimed that the song was dropped because of a conflict over the music publishing rights. (It would have been one of only two songs on the record to include Syd Barrett as a writer.)

Ergo: het live gedeelte heeft altijd deel uitgemaakt van de plaat.

Geef ik je 100% gelijk in, het zijn werkelijk 4 prachtige nummers, nog mooier dan de album versies naar mijn mening .

Alleen hebben deze nummers weinig tot niks met Ummagumma te maken, als b.v. Depeche mode op hun volgende album 4 schiterende live uitvoeringen uit hun eerdere ouvre zouden zetten heeft dat toch ook niks te maken met hun huidige werk ?

Ik vind het ook leuk dat deze nummers erop staan maar denk wel dat het los moet staan van de rest.

Ik beoordeel dit album ook vooral op de nieuwe studio nummers. En daarmee zit het wel snor. Lekker experimenteel weer. Elk bandlid mocht/moest een halve elpee kant volmaken. Voorwaarde was dat ze dit volledig zelf zouden doen en geen hulp zouden krijgen van de andere bandleden. Iedereen hield zich hier aan, met uitzondering van drummer Mason, maar daarover straks meer.

Eerst het stuk van Wright, genaamd "Sysyphus". Lekker duister, Het ene moment droom je lekker weg bij wat voortkabbelende piano klanken, het volgende moment zit je recht op in je stoel. Klinkt zowaar als een nooit gebruikte soundtrack voor de Kubrick film "A Space Odyssey".

Dan is Waters aan de beurt. Hij begint met een acoustisch, beetje country achtig nummer zoals we die toendertijd wel vaker van hem voorgeschoteld kregen. Een goed nummer met kop en staart. Iets wat niet gezegd kan worden van deel 2 van zijn epos waarbij we getuige zijn van Waters die het in de studio aan de stok krijgt met een aantal hardnekkige insecten.

Vervolgens bereiken we, voor mij althans, het hoogtepunt van de plaat. Het in drie delen opgesplitste "The Narrow Way" van een op dat moment nog nieuwbakken Gilmour. Wat hij hier laat zien is werkelijk fenomenaal! Part I begint als een leuk ontspannen deuntje op de acoustische gitaar, maar als snel worden daar de nodige aan Syd Barrett echoende gitaarklanken aan toegvoegd. Tja wat wil je, wie heeft Syd immers gitaar leren spelen? Juist dat was zijn jeugdvriend David Gilmour . Part II klinkt als een achterstevoren gespeeld riff, gebeleidt door wat trommels en weer die heerlijk feedbackende gitaar. Met part III gegint dan het echte nummer, part I & II hoe mooi ook, waren slechts een aanloop, het mooiste moet nog komen! Gilmour gaat namelijk zingen en geeft het nummer ondanks zijn ontspannen stem een nog onheilspellender karakter. Of dit nog niet genoeg is dubbelt hij zijn eigen stem in het refrein en benadert hiermee zowaar het effect van een heus koor. Het nummer komt uiteindelijk tot een climax waarbij drie verschillende gitaarlijnen doormekaar heenlopen. Alles in zijn eentje ingespeeld en het lijkt wel alsof we naar een heel orkest hebben zitten luisteren. Hulde!

Tot slot "The Grand Vizier's Garden Party" van drummer Mason. Tja.. wat zal ik daar eens over zeggen... Het klinkt een beetje alsof die met zijn handen in haren zat en toen bij zichzelf dacht: als ik nou eens een aantal avonden als een josti flink wat op de trommels en pauken ga zitten hengsten, als ik er nou nog wat echo's onderzet, en die stukjes aan elkaar plak... dan heb ik toch ook een nummer gemaakt? Nee? Wacht ik heb ook nog een blokfluit spelende vrouw thuis die ik mijn creatie stiekem laat opleuken en voila, klaar!

Conclusie: de afzonderlijke stukken van Wright, Waters en Gilmour zijn zonder de bijdragen van de andere bandleden nog steeds zeer geslaagd te noemen. Toch vermoed ik dat er wellicht meer in had gezeten. "Grantchester Meadows" klinkt live met vocale bijdragen van Gilmour nog interessanter. Ook heb ik eens gelezen dat Gilmour destijds Waters had gevraagd om hem te helpen bij het schrijven van de lyrics voor "The Narrow Way". Dit weigerde hij, omdat op die manier volgens hem het concept van de plaat (iedereen moest afzonderlijk van de rest een stuk schrijven en opnemen) om zeep werd geholpen. Daar had hij aan de ene kant gelijk in, aan de andere kant wil je als band toch een zo goed mogelijk product afleveren lijkt mij. Deze manier van werken was daarmee meteen een soort vuurdoop voor Gilmour, die als vervanger van Barret tot dusver slechts een aanvullende rol had vervuld. En het mag gezegd, Gilmour bleek een meer dan waardig opvolger.

En ja dan hebben we nog de live nummers en die zijn ook zeker niet misselijk. Soms overtreffen ze zelfs het origineel, zoals bijv. A Saucerful Of Secrets die nu een stuk krachtiger klinkt.

4,5 * (geen 5* vanwege de zwakke compositie van Mason)

Eindelijk weer eens een positief verhaal over de studionummers. Ook naar mijn belevenis is het live-gedeelte de ´bijlage´ bij de plaat, en niet andersom. Ummagumma is een unieke plaat. Op welke andere LP staat de aanbeveling ´file under popular : pop groups´. Ik heb het altijd een beetje dikdoenerig gevonden, maar het geeft wel weer hoe dit destijds ´in de markt´ moet hebben gestaan.

Ik denk niet dat de tekst overgenomen zal zijn op de CD. Met het imago dat Pink Floyd nu heeft: een gevestigde naam van degelijke kwaliteitspop, is zo´n aanduiding immers niet meer nodig. Of toch: speciaal voor degenen die vinden dat PF zijn hele verleden al had moeten zijn zoals ten tijde van The Wall en daarna.

het studio gedeelte is het minste wat floyd ooit gemaakt heeft samen met atom heart mother. studio plaat 3 sterren waard , het live album is super een van de beste live cd,s ooit ,benaderd de perfectie deze cd is een dikke 5 sterren waard ,maakt gemiddeld dus 4 sterren voor het complete album

vandaag het live album maar weer eens gedraait is en blijft toch het beste van floyd tot en met atom heart mother. ( de eerste 4 albums dus)

bij het album Animals schrijf jij dat tot en met the Wall alle floyd albums 5 sterren waard zijn .
en hier zeg jij dat de eerste 4 de beste zijn .
Weet jij het zelf nog ?

Nee volgens mij schrijft hij dat dit het beste album is van de albums tot en met Atom Heart Mother... dat betekent dus niet dat ze beter zijn dan die anderen

bij het album Animals schrijf jij dat tot en met the Wall alle floyd albums 5 sterren waard zijn .
en hier zeg jij dat de eerste 4 de beste zijn .
Weet jij het zelf nog ? [/quote] het staat er toch duidelijk van de eerste 4 albums vind ik het live album van ummagumma veruit het beste, vind ik 5 sterren waard het live album van ummagumma is het enige wat zich kan meten met de albums vanef meddle, van de eerste 4 albums is live ,ummagumma het enige wat ik van de oude floyd nog regelmatig beluister, maar vanaf meddle waren de albums allemaal beter tot en met de division bell ik hoop dat ik het hierbij heb rechtgetrokken, en wat meer duidelijkheid heb verschaft

jij bent tenminste scherp bij de les jij snapt tenminste wat ik bedoel

net het live album weer beluisterd,astronomy domine is in de live uitvoering superieur aan de studio versie,verder careful with that axe eugene die volgens mij op geen studio album voorkomt maar wel op de magistrale dvd live at pompei,vervolgens heb je de 2 beste nummers van a saucerful of secrets, set the controls for the heart of the sun en a saucerful of secrets maar dan wel live, ook superieur aan de studio opnames,jammer dat je niet apart je stem mag uitbrengen op het live album wat ik een van de beste live albums vind , als je dit album koopt krijg je de cd,s allebei in een apart cd hoesje,dus waarom niet apart stemmen,de cd,s hebben immers niets met elkaar te maken

inderdaad. live album is een dikke 5, studioalbum 2,5

Een van de Floyd-albums die me nu niet meer zo erg veel doet. Ik vind het toch allemaal een beetje te zweverig om vaak op te zetten, net als een Atom Heart Mother. Dan prefereer ik toch een album zoals Animals. Grantchester Meadows is geweldig en ook Dave Gilmour's bijdrage. Rick Wright's compositie heeft ook aardige momenten, maar die van Nick Mason zijn dus totaal waardeloos.
De live cd is over het algemeen beter.

3,5.

Het live gedeelte vind ik erg goed, maar het studioalbum vind ik toch wat te vreemd.
Het is dan wel weer leuk dat ieder lid zijn eigen muziek maakt op deze cd.

ook leuk om te weten; op de engelse release staat tegen de muur met de spiegel(-achtig iets) een affice van de film Gigi, maar wegens Copyrights staat het niet op de amerikaanse release! ook weet ik dat de volgorde waarop de bandleden afgebeeld staan, niks met een zogenoemde 'leider van de band' te maken Gilmour was destijds gewoon het knapste! Bron: Mind over Matter 4, the Images of Pink Floyd.

maar over het album; het live gedeelte is gewoon fenomenaal, maar Sysyphus is voor mij nog te psychedelisch, en de twee song van Waters (Grandchester Meadows, en Die hele lange) daarna die meer dan gemideld zijn, de overige songs zijn erg matig. maar voor 2 1/2 kant plezier, een 4 (he! dat rijmt).

Gilmour gewoon het knapste? Tja daarvoor moet je wel op mannen vallen om dat te kunnen beoordelen,ik val dus niet op mannen en ik kan dus ook niet beoordelen of Gilmour knap is of niet.Ik kan iig wel zien dat ze er allemaal gezond uitzien en dat alles erop en eraan zit. over het album nu,ik heb het studio album nog even getracht te draaien,maar het kan me nog steeds niet bekoren,en zal ook nooit wat worden vrees ik.Nee bij dit album draait het wat mij betreft echt om het magistrale live album dus,met de ''beste'' 4 nummers van de vroege albums van Pink Floyd,overigens op het nummer Careful With That Axe Eugene na dan want dat nummer staat op geen enkel regulier PF album,ik vind dat nummer overigens wel de ''beste'' van de 4 tracks op deze super live plaat.met luistergroet ricardo.

dat vindt ik niet! ik val ook niet op mannen, en de band heeft dit besloten volgen het boek van Storm....

Dit album is een dubbel document van zijn tijd. Enerzijds een goede live registratie en anderzijds een goed beeld van wat de leden zelf verstaan onder Pink Floyd muziek. Een staalkaart dus.

Grantchester Meadows is het mooiste nummer van het studiogedeelte, echt prachtig met die vogeltjes op de achtergrond.

Misschien hebben de Electronicas mee gedaan op dit nummer .

Hoe ging dat dansje ook alweer???

Gefeliciteerd, Titan! Mag ik jou met deze opmerking effe ontzettend gelijk geven??

Ik vind dit een heel prettig album! Lekker divers, en het is goed als achtergrond muziek te draaien alsdat het mogelijk is om je erdoor te laten meeslepen . De eerste keer dat ik het album draaide was mijn kersverse vriendin bij me, van de zomer. Dat is helaas nu uit... Dus, was effe een beetje moeilijk toen ie net weer begon.

Een afscheid van Barrett, eigenlijk, die als het goed is nog is te horen op het live-album, of...? Was het slechts een song van hem? Anyway, een hele belevenis, dit! Een prachtig hoodstuk in mijn muziale ontdekkingsreis naar Pink Floyd !

Vier en halve punt!

Ik zie toch duidelijk dat jij 5 sterren hebt gegeven , er mankeert toch niets aan mijn computer.