Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Klopt. Dat zou je ook van The Final Cut kunnen beweren, ware het niet dat Roger Waters op die plaat alles zelf schreef. Op A Momentary Lapse Of Reason heeft David Gilmour echter hulp van buitenaf nodig...

Berichten over drummers en zo verplaatst naar Pink Floyd

Lekker CD-tje. Haalt het niet bij de legendarische platen.

ik vind er niet veel aan hoor...ik begrijp niet waarom deze plaat zoveel lovende kritieken krijgt.

Zelfs een enorme Pink Floydfan als ondergetekende, ik droom ik adem Pink Floyd,kan dit geen goede plaat vinden, met de beste wil van de wereld niet. Deze plaat is intriest slecht.
Géén inspiratie, geen sterke melodiëen, halfbakken ideetjes, jammer, gemiste kans is dit.
De opener Signs of Life is schitterend; mysterieus en sfeervol, dat bootje waarvan je de peddels hoort in het water, dat is om kippelvel van te krijgen, daarna komt een prachtnummer als Learning to Fly.
Tot daar is het TOP, helaas, na deze 2 songs is het voor mij afgelopen, de rest van de plaat is de naam PF niet eens waardig ! 1.5 ster, en beslist de allerslechtste Pink Floyd ooit. Gelukkig herpakten ze zich in 1994 met The Divison Bell dat toch al stukken beluisterbaarder en beter was, al haalt ook dat album nooit het niveau van hun seventies werk ! Maar deze vind ik een regelrechte stinker, met uitzondering van nrs 1 en 2 !

On the Turning Away vind ik ook nog best wel te doen, maar het is niet bepaald briljant nee. Maar vind deze wel beter dan Division Bell, dat straalt erg weinig uit.

aardig album van de pink floyd met on the turning away , learning to fly en sorrow als hoogtepunten

Ik kan deze plaat zeker niet intriest slecht vinden. Zeker niet in verhouding tot wat er gemiddeld op CD wordt uitgebracht. Wel ben ik het eens met dat het album voor Pink Floyd normen onder de maat is. Maar ja, dan waren we ook wel erg verwend met alle mooie muziek die ze in de zeventiger jaren gemaakt hebben. 3* voor dit album.

Er zijn veel mensen die dit album niet goed vinden, vooral omdat Roger Waters er toen al niet meer bij was, maar toch, is dit een geweldig album met steengoede nummers erop zoals, Learning To Fly, Sorrow, Terminal frost, Yet Another Movie/Round and Around,... zeker naar luisteren,
5 sterren

@the phoenix: welkom op musicmeter

ons serviceteam gaat de komende hard aan de slag om uw waarderingen voorplaten als the division bell en lapse op niveau te brengen

If you like Pink Floyd dan komt Riverside vanzelf op de zesde en zevende plek

vigil, laten we even de poles apart houden wil je.

Dat wil ik wel maar de heren zelf niet....

zal ik ze bellen?

Zo steriel, gedateert en doods als een jaren '80-album maar zijn kan. Al is het Floyd.

1,5.

Ben een groot Gilmour fan en vindt dit album echt prachtig.

Misschien is de produktie droog toch is de muziek prachtig.
Anders dan de voorganger die in het verlengde qua opbouw in de lijn van The Wall zat is dit een album met muzikale vrijheid.

Gilmour komt met een album waar die sinds WYWH de instrumenten de vrije loop laat.

Eentonig...
Het zou niet erg zijn als het eentonig zou zijn maar als dat eentonige ook nog eens saai is...
Je hoord nu dus vooral het gemis van Roger Waters dat is wel te merken...
De teksten zijn trouwens ook niet sterk...

Toch wel 1 van mijn favoriete PF albums. Het heeft een lekkere donkere atmosfeer, wat goed uitkomt op "Dogs of war" en uiteraard "Sorrow". Ik heb Roger Waters nooit gemist bij PF na zijn vertrek, en vind die albums uit de laatste periode dan ook zeer goed.

Kijk dat is nou gewoon eens een relativerende uitspraak.
Al dat gezeur over Roger Waters of hij nou echt helemaal het einde was.

Begrijp me goed ik heb hem hoog staan maar ik vindt dat David Gilmour veels te veel onderschat wordt waar Roger overschat wordt.

Ook over al die teksten, dan maar een middelmatige tekst (terwijl die ook gewoon van niveau zijn) maar een heerlijke melodie met een prachtige gitaar met gevoel.
Ik hoop dat iedereen nou eens de albums A momentary lapse of reason en The division bell beoordelen zonder dat geneuzel over Mr. Roger.
Koop dan gewoon zijn plaat Amused to death en laat deze albums liggen.

Sluit ik me bij aan.

A Momentary Lapse of Reason van Pink Floyd is mijn ogen geen slecht album. Wel is te horen dat Gilmour alle zeilen bij moet zetten om er iets van te maken. Iets wat hem overigens goed afgaat. Zoals door een paar gebruikes van deze site is opgemerkt mis ik Waters ook niet zo. Het geluid op dit album is meer Pink Floyd uit de jaren zeventig dan op de The Wall en The Final Cut. Bij het opschrijven van de vorige zin hoor ik al de reactie: "Dus weinig vernieuwend!" In dat geval komt bij mij de vraag naar boven: "Waarom iets vernieuwen wat al goed is?" Vernieuwen om het vernieuwen heeft voor mij geen zin. Voor mij geldt een goede sound en dat is op dit album best goed gelukt. Door de grote inspanning die Gilmour voor dit album moest leveren is het een Pink Foyd plaat geworden met zijn saus er over heen. Is dat erg? Nee, want als Waters niet zo stug was geweest om zijn agenda er doorheen te drukken was de goede sfeer tussen beide heren wellicht wel bewaard gebleven.

Ik vind het knap dat je een plaat die Gilmour met wat tekstschrijvers en een leger aan sessiemuzikanten opneemt een Pink Floyd-plaat noemt...


Erg simpel geredeneerd... Kom, laten we Waters de schuld van alles geven!

Met zijn saus? Ehhhh...
Getsie

als 3 orginele band leden meedoen aan dit album , dan mag je dit toch rustig een Pink Floyd album noemen .

Gezien zijn acht kinderen tellende nageslacht moet het wel een soort wondersaus zijn...

The Dogs of War, On the Turning Away, en Learning to Fly horen voor mij wel bij de mooiere Pink Floyd nummers die ik ken. Ik ben niet zo erg bekend met het werk uit de beginperiode; dus daar kan ik niet over oordelen.

Klopt, maar is dat ook zo? Mason doet wat geluidseffecten en speelt enkel wat tom-toms op Yet Another Movie en Wright speelt en zingt enkel wat overdubs in.

90% van het album is opgenomen door David Gilmour, Bob Ezrin, Tony Levin en Jim Keltner.

toch vind ik dit een goed album , vooral On The Turning Away vind ik geniaal , met die mooie gitaar solo op het eind .

Dat kan natuurlijk...

On The Turning Away is overigens ook één van mijn favorieten van deze plaat.

Kom, kom werd erbij The Wall niet een leger aan muzikanten open getrokken. Daar gaat de vergelijking mijns inziens al mis. Waar het mij om te doen is is de slechte werkrelatie tussen Gilmour en Waters. Iemand als schuldige aanwijzen is makkelijk gedaan. Voordat ik zoiets opschrijf denk ik daar wel goed over na. Waarom wilde Mason en Wright wel samenwerken met Gilmour zegt mij al genoeg over de verziekte verhoudingen binnen de band. Zowel Gilmour als Waters wilde iets groots doen met de band. Is het dan erg om er sessiemuzikanten erbij te halen?