Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Het klinkt als Pink Floyd; de hoes is typisch Pink Floyd , de zang is Pink Floyd, de gitaar van Pink Floyd maar het venijn...... is er volledig uit. Het is vooral een poging van Gilmour om een groep te reanimeren die eigenlijk niet meer bestond. Er valt van alles op Roger Waters aan te merken maar zijn inbreng wordt gemist en dan druk ik me mild uit. Wel een mooie bijkomstigheid was de wereldtournee die volgde en iedereen die Pink Floyd nog eens live wilde zien mooi een herkansing kreeg.

Die hoes is natuurlijk weer briljant. Een van de beste die ik ken.
Muzikaal is het voor PF begrippen erg mager, maar als je net als ik in die tijd kennis maakte met PF via dit album, kan er vanuit nostalgisch oogpunt wel een halfje bij. Aldus 3,5*.

Productietechnisch was het in die tijd ook een heel goed album, behalve voor de vinyladepten die het toen al nogal steriel vonden klinken. Toen had ik dat nog niet, nu echter ook wel. De warmte in de dit album is soms ver te zoeken. Ieder decennium zo zijn charme

Na "The Wall" ben ik keihard weggelopen, want postpunk/new wave was op dat moment veel interessanter voor mij geworden, maar sinds kort en wel naar aanleiding van de laatste Pink Floyd deze eens beluisterd. Oude liefdes roesten immers niet.

Ik vind deze eigenlijk helemaal niet zo slecht. Er staan zelfs een paar hele goede nummers op! "Sorrow", "The Dogs of War" en "Learning to Fly" zijn toch fijne songs. Van productie of andere technische zaken op muziekgebied heb ik de ballen verstand niet van... gelukkig maar!

Er ontstond al in de 70er jaren bij Pink Floyd de behoefte om het geluid grootser aan te pakken. Het orkest in Atom Heart Mother, de symfonische inslag op Wish You Were Here en de bommen en granaten op The Wall en The Final Cut.
Groteske middelen om de concepten meer te laten spreken.
So far so good. Maar de emotie en het beladenheid bleef een groot goed.

Dat is wat ik mis op deze. Het is mij te geforceerd, te machinaal. Het enige wat naturel klinkt is de gitaar van Gilmour, die een veel prominentere rol heeft gekregen.
Een vrij doorzichtige poging om de merknaam Pink Floyd ook in een nieuw tijdperk in ere te houden.
De produktie, die ik dus wel belangrijk acht, helpt een hoop om zeep.

Kan hier niet veel meer mee aanvangen. Het is nu ronduit gedateerd.
Wat minder hoogdravend had beter geweest.
Songmatig heeft het zeker zijn momenten.
Maar lang niet alles. Die hadden ook zonder de overtoligheid als matig tot middelmatig gebleven.
Dogs Of War vind ik bijv. echt een prul.

Dat vind ik net als Alicia wel een sterk nummer.
Ook ik heb goede herinneringen aan dit album.
Speelt natuurlijk ook mee dat ik ze in deze periode live heb gezien.

Ik ook deric. Een mooie ervaring, want de show was visueel indrukwekkend.
Maar muzikaal ook erg over de top. Extra percussie, een saxofonist die het gewoon niet helemaal begreep. Alles volgepropt.
Ik heb de dvd van die tour maar ik kan er niet meer warm of koud van worden.

The Division Bell tour was een stuk beter.

Het was dan ook nog eens mijn eerste grote concert, en inderdaad visueel een belevenis.
Maakt veel indruk op een 15 jarig jochie.

Is ook logisch. Zoiets vergeet je niet snel meer.

Op de fiets met een aantal buurtjongens naar De Goffert in Nijmegen.
Zittend tussen medebezoekers van je ouders leeftijd, zo stoned als een garnaal.
Een groot opblaasbaar varken, en het grote Big Brother achtige oog op het scherm die je in de gaten hield, en Gilmour blijft natuurlijk een geweldige gitarist.
En volgens mij zong Sam Brown ook nog mee, die kende ik van Stop.

Nee. Dat was tijdens de Pulse tour.

Klopt als een bus. Goede vriendin van Gilmour. Familie's kwamen bij elkaar over de vloer.

Yep en op het album Division Bell.

Volgens mij ben ik naar de Delicate Sound of Thunder tour geweest.
Op het kaartje stond volgens mij ook die man met die lampjes, net als op dat album.
Jammer dat Gilmour niet Kate Bush als achtergrondzangeres mee nam, die hadden ook in deze periode nog veel contact.
Kate had toen ook nog podiumvrees, maar dat zou natuurlijk helemaal geweldig zijn geweest.

Off-topic: Kate heeft altijd last van podiumvrees en concerten geven is niet 'haar ding'. Met Floyd optreden zou helemaal een doorbraak voor haar vrees zijn geweest qua aantal concerten.

On-topic: draai deze van alle Floydalbums toch nog vrij regelmatig, maar dat heeft te maken met de eerder uitgelegde reden dat dit mijn allereerste Floyd was. De 2 tussenstukken New Machine is echt een Floydhandtekening, zoals ook bij Animals en Dark side het geval is.
Enige mindere track is Dogs, maar voor de rest een puik album die ik helaas niet live in die tijd heb mogen meemaken. Heb dit in september '94 dubbel en dwars ingehaald met de drie concerten achter elkaar .

Leuk filmpje over de bijdragen van Carmine Appice aan dit album.
Onderstreept opnieuw dat Momentary Lapse meer het partnership Gilmour/Ezrin is, dan Gilmour/Mason.

Carmine Appice interview talking about playing for Pink Floyd - YouTube

Ik vind dit juist ook een van de betere Pink Floyd-albums, in ieder geval beter dan 'The Division bell' die ik soms wat te lang vind duren.

Beetje laat, maar voor een leuk weetje is het eigenlijk nooit te laat: de moeder van Sam, Vicki Brown, was achtergrondzangeres tijdens de tour van DSOTM .

Zeker een leuk weetje. Ik wist niet eens dat Floyd toen al achtergrondzangeressen gebruikten live.

En wat een alleraardigst meiske. Echt iets voor de EO.

DAG VICKI !!!!!

Vanwege het feit dat ik ze destijds 2 keer live heb zien optreden NL in de Kuip en in Nijmegen toch nog een redelijke beoordeling. Het was voor mij een enorme ervaring met een show die ik zelden heb meegemaakt.

Dit vind ik best een goed album van de heren , hier staan betere nummers op dan the division bell , dit album is eigenlijk het laatste album van Floyd , waar ze nog een beetje ruw tekeer gingen , bij the division bell was het allemaal iets te gepolijst , te strak , te netjes eigenlijk , het is ook moeilijk om te bedenken tijdens het luisteren van the division bell dat dat dezelfde groep is die het nummer S.O.Y.C.D heeft gemaakt , dat betreft ben ik blij dat ze gestopt zijn na de The Bell

Division Bell klinkt sympatieker, al is voor mij de helft van de songs bevredigend.
"Reason" is een logge machinale plaat met veel sfeertekeningen maar met te veel overdaad.
Een enorme produktie en een leger sessiemusici aan boord.
Gilmour profileert vooral als gitarist en heeft hier nu het laatste woord.
Je moet er van houden.

Hoewel ik ook niet de grootste fan ben van deze PF-plaat, moet ik constateren dat: the Dogs of War, Terminal Frost en met name Sorrow toch wel erg sterke nummers zijn. Ik verhoog een halfje.

Na The Final Cut vreeste ik toch bijna het ergste. Ook al is Waters hier weg, de groep is gewoon kapot. Gilmour neemt het restant op sleeptouw en perst er een album uit dat niet imponeert, maar tegelijkertijd ook niet slecht is. Het is een stereotype overbodig werk. Toch snap ik wel waarom het gemaakt. Er zit wel wat oprechtheid in. Hierboven las ik al dat het venijn eruit is. Dat is grotendeels inderdaad zo, maar Gilmour soleert weer met passie en neemt daar veel tijd en ruimte voor. Het is in elk geval beter dan The Final Cut en biedt hoop voor het hoger gewaardeerde The Division Bell.

Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. A Momentary Lapse Of Reason
11. Ummagumma
12. More
13. The Final Cut

Roger Waters noemde dit een perfecte vervalsing van eerder PF werk.
Waters blerde, maar Gilmour hield zich enigzins op de vlakte. Eerst maar eens kijken hoe dit zou landen.
Uit eigen zak betaalden Gilmour en Mason in ieder geval de tour en dat was een gok.
Wat een merknaam wel niet kan doen, want de plaat deed het goed en de concerten werden heel goed bezocht.
Je kunt stellen dat de insteek van dit album in ieder geval weer wat vertouwder Pink Floyd is.
Gilmour nu als grote leider die nogal wat sessielui nodig had voor deze klus.
Tekstueel werd hij ook een handje geholpen.
Waters knarste maar weer eens op zijn tanden.
Zijn soloplaat Radio K.A.O.S verkocht teleurstellend het zelfde jaar en de zalen waren lang niet uitverkocht.

De studioalbums van Gilmour heb ik onlangs beluisterd en die vallen nochtans mee, zeker About Face dat 3 jaar eerder uitkwam. Wellicht omdat Gilmour meer zichzelf bleef en vooral nadruk legde op de sfeer. Op A Momentary Lapse of Reason probeerde hij in de voetsporen van Roger Waters te treden en dat lukte hem niet wegens gebrek aan spanning en diepgang (al klinkt het duidelijk als Pink Floyd), dit album moet het uiteindelijk meer hebben van de vorm dan van de inhoud. Natuurlijk verkocht het goed omdat het onder de naam Pink Floyd uitkwam.

Radio K.A.O.S., het solo-album van Roger Waters dat in datzelfde jaar uitkwam vind ik beter maar heeft ook te lijden onder de steriele, nu gedateerde productie.

About Face heeft dat ook hoor... de opvolger en voorganger vind ik eigenlijk een stuk beter...

Hier is een enorme breuk met wat de Pink Floyd fans doorgaans vinden: ik vind dit echt een prachtig atmosferisch album en kan er geen traan om laten dat Waters hier niet op meespeelt. Toegegeven, ik houd ook wel van de jaren '80 sound met de klinische dreams en dikke synthesizerlagen (ben ook meer fan van de Collins-tijd van Genesis), maar het is toch vooral het feit dat Gilmour hier de kar mag trekken waar ik het meest blij mee ben. Voelt als een soundtrack van een jaren '80 sciencefictionfilm. Zal door sommige mensen vooral als gekabbel aanvoelen, maar voor mij is dit dromerige schoonheid. Learning To Fly, One Slip, On The Turning Away en Sorrow zijn voor mij de absolute hoogtepunten waarbij Gilmour's stem me helemaal in vervoering brengt. Tijdens het typen zat ik aan 4 sterren te denken, maar nu de laatste klanken wegsterven durf ik de 4.5 sterren echt wel aan. Meteen even kijken of het album nog ergens te kopen is.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
3. A Momentary Lapse Of Reason
4. Obscured By Clouds
5. The Wall
6. Meddle
7. Animals
8. Atom Heart Mother
9. More
10. A Saucerful Of Secrets
11. The Final Cut
12. The Piper At The Gates Of Dawn
13. Ummagumma

Ik heb dit ook altijd een mooi album gevonden. Met de Waters-tijd van de band heeft het niet veel meer te maken, maar nummers als Learning To Fly, On The Turning Away en One Slip zitten gewoon zo sterk in elkaar, zijn voor mij hoogtepunten in het oeuvre van de band die eigenlijk niet veel onder moeten doen voor werk als Time en Wish You Were Here. Maar dat ik daar vrij alleen in sta, weet ik al langer dan vandaag. Daarom leuk om hier eindelijk eens een review te lezen van iemand die op dezelfde manier naar dit album kijkt als ik. Top lennert!