Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Je merkt duidelijk dat Gilmour getracht in de oude stijl heeft geprobeerd te componeren. Het is hem echter niet gelukt. Het is niet zo grauw, zo speciaal, zo ontroerend, zo goed als met Waters. Het album is wel ok, maar niet meer dan dat.

Gelukkig heeft hij bij The Division Bell wel goed werk verricht, want daar is hij een heel eind gekomen. Met dit album had hij duidelijk meer moeten doen om ook maar enigszins in de buurt te komen van vroeger.

Dit album scoort natuurlijk laag vanwege de '80s saus, die gelikte productie waar menig MuMe muziekfan op kotst. Jammer dat sommigen dan niet meer naar de kwaliteit van de songs luisteren. Ik ben uiteraard liefhebber van synths, anders zeg ik dat niet.

Niet elk lied is een schot in de roos op dit album, net als op alle andere PF albums. Desondanks vind ik Learn To Fly een van de beste Pink Floyd liedjes, past prima tussen de andere hits uit de jaren '80 als The Whole of The Moon & Vienna.

Overall een degelijk album, ware het niet dat de oude PF in de tijd van Wish You Were Here wel een stuk interessanter was, al komt dat oude spul beter binnen als ik een Westmalle Tripel of 2 er doorheen knikker.

Lastig om hier een cijfer aan te geven. Het laat me behoorlijk koud allemaal, ik ben sowieso niet echt een fan van de Pink Floyd van na Wish You Were Here. Enkel The Division Bell scoort boven de 3*, maar dat album kwam uit toen ik 15 was en toen kon ik wel meer met dit soort muziek. Dat album is ook jeugdsentiment voor mij. Dit had dat ook kunnen zijn als ik een jaar of 7 ouder was geweest, maar nu ben ik niet zo vatbaar meer voor sentimentele melodieën als die van het slotnummer, wat me nog wel een beetje wat doet, maar natuurlijk een voltreffer had moeten zijn.

En dan zijn er ook nog een paar momenten waarbij ik denk "waarom?". Zo vind ik het echo-achtige effect dat op Learning to Fly nogal lelijk aandoen. Het zal ongetwijfeld in de lijn van de thematiek liggen, maar het klinkt hopeloos gedateerd. En van de gitaar- en daaropvolgende saxsolo in The Dogs of War kreeg ik ook kromme tenen. En misschien nog wel erger is dat de stem van David Gilmour me daar ook niet echt meevalt.

Ik zal het album nog wel eens opzetten, maar dit moet toch wel het zwakste studio-album van Pink Floyd zijn.

Na The Final Cut vreeste ik toch bijna het ergste. Ook al is Waters hier weg, de groep is gewoon kapot. Gilmour neemt het restant op sleeptouw en perst er een album uit dat niet imponeert, maar tegelijkertijd ook niet slecht is. Het is een stereotype overbodig werk. Toch snap ik wel waarom het gemaakt. Er zit wel wat oprechtheid in. Hierboven las ik al dat het venijn eruit is. Dat is grotendeels inderdaad zo, maar Gilmour soleert weer met passie en neemt daar veel tijd en ruimte voor. Het is in elk geval beter dan The Final Cut en biedt hoop voor het hoger gewaardeerde The Division Bell.

Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. A Momentary Lapse Of Reason
11. Ummagumma
12. More
13. The Final Cut

Hier is een enorme breuk met wat de Pink Floyd fans doorgaans vinden: ik vind dit echt een prachtig atmosferisch album en kan er geen traan om laten dat Waters hier niet op meespeelt. Toegegeven, ik houd ook wel van de jaren '80 sound met de klinische dreams en dikke synthesizerlagen (ben ook meer fan van de Collins-tijd van Genesis), maar het is toch vooral het feit dat Gilmour hier de kar mag trekken waar ik het meest blij mee ben. Voelt als een soundtrack van een jaren '80 sciencefictionfilm. Zal door sommige mensen vooral als gekabbel aanvoelen, maar voor mij is dit dromerige schoonheid. Learning To Fly, One Slip, On The Turning Away en Sorrow zijn voor mij de absolute hoogtepunten waarbij Gilmour's stem me helemaal in vervoering brengt. Tijdens het typen zat ik aan 4 sterren te denken, maar nu de laatste klanken wegsterven durf ik de 4.5 sterren echt wel aan. Meteen even kijken of het album nog ergens te kopen is.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
3. A Momentary Lapse Of Reason
4. Obscured By Clouds
5. The Wall
6. Meddle
7. Animals
8. Atom Heart Mother
9. More
10. A Saucerful Of Secrets
11. The Final Cut
12. The Piper At The Gates Of Dawn
13. Ummagumma

Direct maar de volgende review erachteraan. A Momentary Lapse of Reason is een stuk makkelijkere plaat dan The Final Cut, maar dat is niet per se een kritiekpunt. Het is ook vrij kitscherig, maar dat vind ik van veel populaire 80's-platen, dus dat is ook zeker geen kritiekpunt. Vanuit een artistiek standpunt is The Final Cut vele malen interessanter, maar geef me de keuze en negen van de tien keer zal ik liever A Momentary Lapse opzetten. Het heeft een fijne productie, heeft een heerlijk dromerige sfeer, en heeft simpelweg "meer" om naar te luisteren. Het "luistert lekker weg", en dat is totaal geen schande. Er staan geen rariteiten op en eigenlijk ook geen echt slechte nummers. In de lijst komt hij daardoor met gemak boven Atom Heart Mother uit. Ik ben dan ook weer bang dat het daarbij blijft, dus veel meer dan vier sterren zal er niet uitkomen. Maar toch ben ik blij dat ik deze eindelijk eens geluisterd heb.


1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. A Momentary Lapse of Reason
6. Atom Heart Mother
7. The Piper at the Gates of Dawn
8. The Final Cut
9. Animals
10. A Saucerful of Secrets
11. Ummagumma

Mijn eerste echte grote concert was van Pink Floyd; in De Goffert in Nijmegen, de Delicate Sound of Thunder Tour.
En als 16 jarige jongen wil je niet voor schut staan, dus wel wat van het repertoire kennen.
Via via al snel ongeveer 10 albums in bezit, netjes op tape, zodat ik genoeg materiaal had om mij voor te bereiden.
Veels te veel natuurlijk, en ik ging er vanuit dat ze voornamelijk recent werk zouden spelen, dus ging ik mij vooral verdiepen in A Momentary Lapse of Reason.
Dus ik wist niet dat het gitaarwerk van Signs of Life veel raakvlakken had met Shine On You Crazy Diamond, voor mij was het allemaal nieuw.
Niet helemaal natuurlijk; Learning to Fly en On the Turning Away had ik al regelmatig op de radio gehoord, maar van het oude werk was ik voornamelijk bekend met Another Brick In The Wall.
Dat het schreeuwerige van Waters hier ontbrak vond ik helemaal niet erg, als zanger vind ik Gilmour hoe dan ook prettiger om aan te horen, Gilmour is voor mij nog steeds het lichaam, maar Waters is ondertussen wel de ziel geworden; en een lichaam zonder ziel is eigenlijk dood.
Maar bij Pink Floyd is het onmogelijke mogelijk; hier kunnen lichaam en ziel los van elkaar voort leven.
Hoogtepunt is voor mij hier echt wel The Dogs of War, al kruipt Gilmour hier wel heel erg in de huid van Waters; een krachtige onderschatte track.
Sorrow is ook wel een klassieker te noemen, net als de 2 singles.
Soms moet ik onbewust wat aan Bryan Ferry denken, de sound is net zo clean als zijn solowerk in de jaren 80; blijkt dus dat Gilmour een grote rol had op het album Boys and Girls, nou dat hoor je ook zeker terug.
Toch moet ik na al die jaren zeggen dat het vooral het kenmerkende gitaarspel van Gilmour is wat de stempel op het geheel drukt.
En Mason en Wright?
Die deden wel mee, maar hun aandeel zou op The Division Bell sterker naar voren komen; op A Momentary Lapse of Reason was hun rol volgens mij niet zo groot.

Waters is weg, wat nu? Dan maar Gilmour als frontman.

Ik vind dit zeker geen slecht album, maar ik kan begrijpen als sommigen dit echt helemaal niks vinden. Het klinkt allemaal veel te commercieel. De geweldige productie is een van de dingen waar Pink Floyd in de 70's bekend om stond. Dark Side of the Moon klinkt daarom ook zo tijdloos. Dit album daarentegen klinkt alsof of het net uit een synthesizer gescheten is. Dit geeft het wel z'n eigen geluid, maar ik had toch een tijdlozer gevoel verwacht.

Signs of Life is een mooi intro, maar verder niks geweldigs. Dan krijgen we Learning to Fly. Een goed nummer, maar klinkt live veel beter. Dat heeft dit hele album wel: live klinkt het vele malen beter. Dan krijgen we The Dogs of War.......
Ik weet niet wat Gilmour hier probeerde te doen, maar wat ik wel weet dan het mislukte. Het klinkt gewoon veel te kitscherig en gefabriceerd. De rest van deze plaat is niks bijzonders. Sorrow is nog wel erg goed, maar klinkt meer alsof het thuishoort op The Division Bell.

A Momentary Lapse of Reason zit vol met 80's clichés en klinkt op sommige momenten gewoon slecht. Dit is geen slecht album, maar Pink Floyd kan gewoon veel beter.

3,25/5

U begrijpt nu zelf ook wel dat ZOIETS niet kan he??? Meneer eh..... nou ja, Gilmour...

De nieuwe mix klinkt een stuk warmer dan die kille 80's mix

Als de muziek je niet bevalt, heeft het weinig nut om de remix te beluisteren. Helemaal eens, Michel! Voor mij heeft het toegevoegde waarde, de plaat wordt voor mij beter. Zelfde geldt voor Radiation van Marillion. Die werd ook iets beter met een nieuwe productie. Ten van Pearl Jam heeft ook een nieuwe mix gekregen, de redux mix. En dat vond ik niet wat. Vooral waarschijnlijk omdat de oude plaat mij zeer goed bevalt.

Eens met je dichtssmeercommentaar bij dit album.

Pink Floyd, de iconische Britse rockband, is onmiskenbaar een van de meest invloedrijke en baanbrekende muzikale groepen in de geschiedenis. Hun oeuvre, gekenmerkt door sonische innovatie en diepzinnige lyrische thema’s, blijft decennia later nog steeds resoneren. Hun album uit 1987, "A Momentary Lapse of Reason", is een perfect voorbeeld van hun kunstzinnige evolutie en blijvende impact. Dit album, dat verscheen na het vertrek van de invloedrijke bassist en songwriter Roger Waters, markeert een belangrijke overgangsperiode voor de band.

Het album opent met "Signs of Life", een etherisch en atmosferisch nummer dat typisch is voor Pink Floyd’s kenmerkende stijl. Het introduceert luisteraars met een dromerige synth en gitaarklanken, die geleidelijk overgaan in een symfonisch geluid.

"Learning to Fly" is een meesterlijk gecomponeerd stuk dat de luisteraar meeneemt op een vlucht door de lucht. De ritmische percussie en zwevende gitaren, aangevuld met betoverende achtergrondvocalen, creëren een groots en luchtig geluid. Dit nummer belichaamt de verkenning van nieuwe hoogten en de vrijheid van verbeelding.

Met "Dogs of War" krijgen we een intens en energiek nummer voorgeschoteld. De krachtige saxofoon en stevige ritmesectie voegen een zekere zwaarte toe aan het nummer, terwijl de teksten een scherp commentaar leveren op de destructieve krachten van oorlog. Het nummer pulseert met een dreigende energie die moeilijk te negeren is.

"One Slip" valt enigszins tegen in vergelijking met de voorgaande nummers. Hoewel het een solide productie heeft, mist het de diepte en complexiteit die zo kenmerkend zijn voor Pink Floyd. Het nummer heeft een pakkend ritme, maar voelt toch aan als een oppervlakkige afleiding binnen het album.

“On the Turning Away”is een emotioneel geladen nummer dat de luisteraar direct raakt. Het wordt gekenmerkt door zijn oprechte lyriek en een meeslepende melodie. Het koor, dat weer schittert, voegt een verheffende dimensie toe, terwijl de gitaarsolo’s voor een climax zorgen die het hart roert.

"Yet Another Movie" begint enigszins lauw en weet die spanning niet echt op te bouwen. Het nummer mist de intensiteit die nodig is om echt te boeien, en voelt aan als een overgangsstuk zonder veel diepgang. Het instrumentale nummer, "Round and Around", biedt weinig toegevoegde waarde aan het album. Het voelt meer aan als een vulling dan een wezenlijk onderdeel van de muzikale ervaring.

"A New Machine Part 1" heeft iets onheilspellends en mysterieus. De vervormde vocalen en minimalistische instrumentatie creëren een gevoel van isolatie en eenzaamheid, passend bij de dystopische sfeer van het album.

"Terminal Frost" is een atmosferisch stuk dat weliswaar mooi is geproduceerd, maar enigszins repetitief aanvoelt. Het mist de variatie om de aandacht van de luisteraar vast te houden en zakt daardoor wat in.

"A New Machine Part 2" sluit naadloos aan bij het eerste deel, met dezelfde onheilspellende toon en claustrofobische sfeer. Het is een kort maar effectief verbindingsstuk dat bijdraagt aan de algehele narratieve structuur van het album.

Het album sluit af met "Sorrow", een episch slotakkoord dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van voltooiing. De gelaagde gitaarpartijen en krachtige ritmes creëren een groots geluid dat zowel melancholisch als hoopvol is. Het nummer resoneert met een diepgang die de kern van Pink Floyd’s muzikale ethos weerspiegelt.

Conclusie: "A Momentary Lapse of Reason" is een bewijs van Pink Floyd’s vermogen om te vernieuwen en te blijven inspireren, zelfs in tijden van verandering. Het album, hoewel niet zonder zwakke punten, biedt een rijk palet aan muzikale ervaringen die de luisteraar blijven boeien.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl