Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

A Momentary Lapse of Reason is helemaal zo slecht niet, zeker niet als je het onafhankelijk van hun andere werk bekijkt. Je moet het er eigenlijk niet mee vergelijken.
Maar als je A Momentary Lapse of Reason vergelijkt met Meddle of Animal valt deze bleekjes uit.

Je moet het op zijn eigen merites beoordelen, maar als er die nu ook niet zijn?

Er staan een paar leuke nummers op, maar over het geheel nomen is het maar matig. Sorrow. Dogs of war en terminal frost kunnen er wel mee door. Een van de slechtste floyds.

Die zijn er altijd.
Wat is jouw beoordeling van het album, herman?

Dan houd het op

Het is lang geleden dat ik hem voor het laatst gehoord heb, maar ik voelde echt helemaal niets bij dit album. Is ook de enige reguliere albumrelease van Pink Floyd die ik niet in huis heb, volgens mij. Maar nu 'ie op Spotify staat kan ik hem wel weer eens draaien en wat uitgebreider mijn mening proberen te geven. Verwacht er alleen niet teveel van.

Ik vind dit album eigenlijk meer dan oke. Er staan een paar prachtige nummers op als On The Turning Away (sowieso in mijn top 10 Pink Floyd-nummers!), Learning To Fly en Terminal Frost. Het jaren '80 AOR-jasje stoot me in ieder geval helemaal niet af.

Lastig om hier een cijfer aan te geven. Het laat me behoorlijk koud allemaal, ik ben sowieso niet echt een fan van de Pink Floyd van na Wish You Were Here. Enkel The Division Bell scoort boven de 3*, maar dat album kwam uit toen ik 15 was en toen kon ik wel meer met dit soort muziek. Dat album is ook jeugdsentiment voor mij. Dit had dat ook kunnen zijn als ik een jaar of 7 ouder was geweest, maar nu ben ik niet zo vatbaar meer voor sentimentele melodieën als die van het slotnummer, wat me nog wel een beetje wat doet, maar natuurlijk een voltreffer had moeten zijn.

En dan zijn er ook nog een paar momenten waarbij ik denk "waarom?". Zo vind ik het echo-achtige effect dat op Learning to Fly nogal lelijk aandoen. Het zal ongetwijfeld in de lijn van de thematiek liggen, maar het klinkt hopeloos gedateerd. En van de gitaar- en daaropvolgende saxsolo in The Dogs of War kreeg ik ook kromme tenen. En misschien nog wel erger is dat de stem van David Gilmour me daar ook niet echt meevalt.

Ik zal het album nog wel eens opzetten, maar dit moet toch wel het zwakste studio-album van Pink Floyd zijn.

Voor mij is het minst goede pink floyd album het ummagumma studio album, dan zet ik deze 6 keer liever op dan dat gevogelfluit.

Echt vaak zet ik deze ook niet op, maar voor op de achtergrond als ik achter de pc zit b.v vind ik dit wel een aangenaam klinkend album.

Voor deze ga je niet apart zitten luisteren, dat is ook zonde van de tijd.

Ummagumma draai ik toch wel vaker. Lekker avontuurlijk plaatje.

Wel avontuurlijk, maar bepaalde stukken zijn stomvervelend (met name het individuele gepiel.)

Maar ik ga een behoorlijk eindje mee met Herman's standpunt.
Dogs Of War vind ik vermoedelijk wel de grootste draak die de groep ooit opnam.
De gedateerdheid is ook bezwaarlijk. Heel machinaal allemaal.

Welcome to the Machine Michel

Ha ha ! Die machine klinkt me toch een stuk beter in het gehoor.

Beter bouwjaar

Zeker een goed bouwjaar

En idd een erg lied!

De enige echte skippert vond ik eigenlijk altijd Yet Another Movie wat zich op een vervelende en krachteloze manier voortsleept. Dogs Of War is eigenlijk nog wel een typische Gilmour bluesrock dat naar zn eigen roots teruggrijpt. Komt er lekker bruut en onbehouwen uit en klinkt nog redelijk oprecht in mijn oren. Verder is dit album uiteraard geen hoogvlieger en veel te kunstmatig. Het ontbreekt vooral aan een organisch karakter.

Het irritante aan Dogs Of War zit 'm vooral in de klank en de produktie. Echt vreselijk.
Helemaal volgepropt met een batterij aan synths en de drums klinken veel's te steriel.

Het is ook het euvel van deze plaat uiteindelijk. De ziel is er niet echt. Te veel aandacht voor de invulling en produktie, maar te weinig nagedacht over de inhoud.
Je luistert er als ware dwars door heen.

Mee eens dat A Momentary Lapse of Reason het minste Pink Floyd-album is, Dogs Of War vind ik ook het dieptepunt.
Ummagumma vind ik iets beter (dankzij het live-gedeelte, de studiokant vind ik zwak).

Live-gedeelte op Ummagumma is inderdaad top. De rest zwalkt. Met name de solo momentjes zijn niet besteed aan de heren.

Toch vind ik The Narrow Way en Grantchester Meadows van Umma Gumma's studio plaat hele mooie liedjes.

Dit is inderdaad een erg wisselvallig album. Begint mooi met Signs of Life. One Slip is een leuke song, On the Turning Away is prachtig, Terminal Frost en Sorrow prima songs. De rest is toch wel wat matigjes. En inderdaad die productie. Die nekt 't. Wel prachtige hoes!

Ik mis toch echt diepgang en creativiteit op A Momentary Lapse of Reason. Alles wat Pink Floyd memorabel maakt en waar men zich de band om zal herinneren mis ik op dit album. Dit album is slechts een collectie van losstaande nummers waar geen gedachte achter lijkt te zitten. Tracks als 'Sorrow', 'On the Turning Away' en 'Terminal Frost' klinken op zich nog prima, maar het album als geheel doet me niets.

Deze cd en de bijbehorende live-cd/dvd Delicate Sound Of Thunder geven denk ik ook goed weer hoe de muziekwereld er in de tweede helft van de jaren 80 eruit zagen. Dit klinkt dan misschien wel als een band die weer een album moet maken om de rekeningen te kunnen betalen en hebben allang het avontuurlijke en de experimenteerdrift van hun eerste jaren niet meer, maar klinkt daarom niet minder lekker. Het klinkt vooral machtig, vooral op Delicate...

En een stuk aangenamer om te beluisteren dan hun laatste studio-album van 7 jaar later. Dat is voor mij een echte oudelullen-plaat. Wel met een paar erg goede tracks, maar The Division Bell klinkt voor mi helemaal niet meer als PF helaas.

[offtopic]Ummagumma werd hierboven ook al een aantal keer aangehaald, vooral het studio gedeelte met individuele producties van de 4 heren. Maar ik vind dat ook nogsteeds een erg fijn album. Een belangrijk album ook denk ik in de carriere van PF. Syd is weg en welke kant willen/kunnen we op. Doe allemaal je ding en zie wat we ervan kunnen maken.
Heel veel Atom Heart Mother hoor ik erin, Meddle... En het gebruik van en experimenteren mét natuurlijke geluiden.[/offtopic]

Beschouw dit album alsof het een soloplaat is van Gilmour, ... en dan valt het best mee, waarom? (= beschouw de Pink Floyd albums Animals, The Wall en The Final Cut als solo-albums van Waters, bovendien Waters ECHT solo is van vergelijkbaar niveau met A Momentary Lapse Of Reason)

Gewoon 3.5 ster waard, dwz ruim voldoende, met beste tracks 1,2,3,5 en 10.....

Absoluut oneens !

Amused To Death wint het met gemak in kwaliteit van deze(m.i)

Veel boeiender over de hele linie dan deze krampachtig gemaakte plaat.

Na het uitkomen van dit album was me wel duidelijk wie Pink Floyd eigenlijk was. Het aansluitend concert was al niet veel anders: saaaaaai

Ik heb twee concerten gezien van deze tour. In ''88 en ''89.
Kundig en een mooie show. Maar op dvd vind ik het ook wat zoutloos. Maar de registratie nodigt ook niet echt uit. Slow motions, druk camerawerk.
Alles om het allemaal gelikt te maken. P.U.L.S.E was gelukkig wat meer basic en beter volgbaar.

Dat kan je wel zeggen, goeiedag zeg wat een verschil.

Roger solo is meer PF dan PF zonder Roger.

Gaan we weer...................

ik ga helemaal niet

Ik zie het album maar los van het loodzware verleden van Pink Floyd.

Vaststaat in ieder geval dat elk vergelijk met de eerste, experimentele jaren (Piper t/m Obscured), en de daarop volgende periode die van mij mag worden bestempeld als de stadionrock tijd (Dark side t/m The Wall) volledig mank gaat.

Misschien dat A Momentary Lapse of Reason idd meer neigt naar Gilmour's solo album About Face.
Die ik overigens beiden goed om te pruimen vind, maar die verder natuurlijk niet de klasse halen van de grote tijdperken van Pink Floyd.

Om die reden vind ik 3,5*** om aan A Momentary Lapse of Reason te geven (ik had 4****) eigenlijk wel ok. Het is natuurlijk geen rotzooi en zware onvoldoendes zijn hier m.i. dan ook niet op z'n plaats.

Dan reken ik Pink Floyd (lees David Gilmour) het vertrek van Roger Waters (vrijwillig) minder zwaar aan dan bij Genesis het vertrek van Steve Hackett (ruzie) ooit. Ook al maakte Genesis na het elementaire vertrek beter te accepteren albums dan Pink Floyd.

Maar Gilmour had gewoon, net als Waters, solo albums moeten gaan maken. On an island is conceptueel en muzikaal toch ook bijna een Pink Floyd album? Zijn gemiddelde voor A Momentary Lapse of Reason, was het uitgebracht als solo album, had hier dan vast hoger gelegen.