Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Ik volg je geheel wat dit album betreft.
Het mooiste aan deze plaat is de schitterende hoes en de uiterst lekker bekkende titel. Helaas is de inhoud uiterst... saai, boring en vervelend. En dat vindt deze Floydfan hier ook. Inderdaad, de eerste 2 nummers en dan stuikt de boel in, was nooit echt eerder voorgevallen.
Ik vond The Division Bell daarna een véél betere oefening.

Mislukt album.. Behalve learning to fly kan ik de nummers niet waarderen..

Het is toch wel een heel goed album, iets anders dan voorheen, maar b.v. On the Turning Away is toch heel mooi

Ik heb ook nooit een hekel gehad aan dit album.

Prachtig, The Dogs of war en One slip.

Ik moet eerlijk zeggen, ik vond het wel boeiend, een Waters-loze cd en ik vind daarbij dat David Gilmour zich redelijk staande houdt. De nummers zijn hier nog behoorlijk stevig.

Maar het is waar, de productie is wat steriel en eigenlijk zingt Gilmour beduidend fletser dan Waters (in zijn goede tijd).

Hoewel ik me zelf ook schuldig maak aan vergelijken, zou je ook bij Pink floyd bepaalde periodes (Syd Barrett 67-68, na Barrett 69-73, Waters 75-82 en Gilmour) niet met elkaar moeten willen vergelijken maar afzonderlijk beoordelen. Het zijn eigenlijk vier verschillende bands.

David Gilmour, is de belangrijkste conclusie daarin, neemt duidelijk afstand van het tijdperk Waters en laat de muziek van Pink floyd aansluiten bij zijn solowerk About face (1984). Dáár is A momentary lapse of reason een rechtstreeks (en beter) vervolg op. En neem het uiteindelijk Gilmour eens kwalijk.

Diezelfde Gilmour liet niets aan het toeval over om met een overdonderend album te komen . Gilmour is een Dark Side Of The Moon / Wish You Were Here fan , dat hoor je in alles terug , alleen met een veel vettere produktie ( 80er jaren dus ) maar met uiteindelijk veel magerder songmateriaal . Fragmentarisch akkoord , maar waar de groep dit beter kon dan wie dan ook in het verleden , is het hier tamelijk saai en komt men niet verder dan wat Gilmourideetjes die hij kennelijk nog had liggen .
Terminal Frost , A New Machine , mij doet het allemaal niet veel .
Nee , dan About Face , een veel frisser en een veel meer niets aan de hand werkje . Gilmour moest ineens veel meer bewijzen zonder Waters onder de Floydvlag . En daar loopt het uiteindelijk op stuk .
Te krampachtig het geluid in ere willen houden en op een aantal aardige nummers na, is dit een behoorlijk tegenvallende comebackplaat .
Voor Floyd's doen nu zelfs wat gedateerd .

Dat is ook niet zo gek, en het is al eerder gezegd, als je beseft dat dit album eigenlijk begon als een Gilmour solo-album.

Beluisterde deze plaat laatst weer eens na lange tijd. Het had voor mij de tand des tijds bepaald niet overleefd....

Je merkt duidelijk dat Gilmour getracht in de oude stijl heeft geprobeerd te componeren. Het is hem echter niet gelukt. Het is niet zo grauw, zo speciaal, zo ontroerend, zo goed als met Waters. Het album is wel ok, maar niet meer dan dat.

Gelukkig heeft hij bij The Division Bell wel goed werk verricht, want daar is hij een heel eind gekomen. Met dit album had hij duidelijk meer moeten doen om ook maar enigszins in de buurt te komen van vroeger.

Ik weet eigenlijk wel zeker dat Momentary ook te kort schiet door het heersende tijdsbeeld van 1987 .

Composorisch blijft het ook achter maar het leven is nogal uit de songs gehaald door de statische en logge 80's produktie .
Division Bell is vooral ook aangenamer door een warmere en minder hoogdravende produktie .

mislukte lp van pink floyd , je hoort duidelijk dat waters hier ontbreekt , the division bell was wel een stukje beter om maar te zwijgen van gilmour's solo ' on an island ' wat een schot in de roos was !

Voor 1 van de beste sessie muzikanten die de wereld ooit gehad heeft, vind ik dit wel een top album. Maar zonder Waters is het wel een beetje zoutloos geworden idd. Misschien wat zeewater erbij.

Ik sluit me hiermee bij aan. Hier ontbreekt een goede productie om deze plaat nog te redden. Deze produktie is wel aanwezig bij Division Bells en dat maakt het tot een goed samenhagend luisterspel.

Helemaal mee eens! One slip, on the turning away, Sorrow en het schitterende instrumentale Terminal Frost. Stuk voor stuk mooie songs en absoluut Floyd waardig. Moet eerlijk bekennen dat ik deze zeer regelmatig draai en nooit gaat vervelen. Overigens gaat geen enkel Floydalbum vervelen .

Overigens komen een aantal songs live beter uit, zoals One slip en het gave Sorrow.

One Slip en On The turning Away zijn prachtige nummers.Verder staan er maar een paar aardige songs op, de rest vond ik verre van boeiend en soms zelfs saai.

Je kan dit album verwijten dat het niet is als de oude Pink Floyd: geen overkoepelend thema, meer stadion-rock enz., maar tegelijkerd staan hier een aantal prachtige nummers op. On The Turning Away, Learning To Fly en One Slip zijn prachtig. Niet Pink Floyd's beste, maar in mijn ogen toch beter dan zowel de voorganger als de opvolger.

Dat intro van Sorrow is wel geweldig. Ik ben wel benieuwd hoe Dave die monumentale gitaarsound voor elkaar krijgt.... mijn koninkrijk voor die sound!

Thanks, dat is een snelle reactie, distortion is dus een Muff... gaaf!

Zou gegokt hebben op een Rat

Bah, wat is dit een tegenvaller na meesterwerken als Dark Side of The Moon en Animals. Het lijkt wel of Gilmour kosten wat het kost de Pink Floyd sound wilt behouden. Kwa sound lukt hem dat wel, kwa teksten niet.

Pink Floyd zonder Roger Waters is als K3 zonder Kathleen.

Ik zou zeggen Pink Floyd zonder Roger Waters is net iets droger.

Juist?

Slechte wollige productie. Slappe composities. Geen goede comeback dit. Gelukkig nam Gilmour revanche met the Division Bell.

Het lijkt inderdaad wel op Pink Floyd , maar het is veel te volgepropt met machines en overbodige electronica . En de composities zijn over het algemeen erg wisselvallig van aard .
Ik mis de charme en de spanning van veel albums die deze voorgingen . Tekstueel is het zeker van een andere orde . Gilmour is nooit een tekstschrijver geweest en had veel hulp nodig van derden , daarom is het allemaal veel anoniemer geworden op deze plaat .

Er worden ook amper meer verhalen verteld. Zolang het maar rijmt is het goed.

Nogal een vergelijking he... DSotM en Animals met dit album Even vergeten dat er 10 tot 15 jaar en twee volkomen afwijkende albums tussenzit... Inderdaad heeft Gilmour dit album en de opvolger gevuld met losstaande nummers. Maar moet zeggen dat ik de stijl, opzet, sound etc. echt Floydwaardig vind. Zelfs waardeer ik deze (ik weet het: vloeken in de kerk) met een halve ster hoger als DSotM, omdat ik alle nummers kan waarderen in tegenstelling tot hun album uit '73.

Vloeken in de kerk en dat op Zondag .... foei !! .... Maar even zonder dollen . Als dit album je aanspreekt , geniet ervan zou ik zeggen . Wat mij betreft komt dit album niet in de buurt van Dark Side Of The Moon . Niet qua vorm , niet qua songs en ook niet qua produktie .
Eigenlijk vind ik dit 1 van de teleurstellendste werkjes van de groep .

Gilmour maakt het herkenbaar en staat erg op de voorgrond . Maar het is wat mij betreft een krampachtige poging om de sound in ere te houden . Buiten dat staat er gewoon niet al te indrukwekkend werk op .

Als je het hele oevre van Pink Floyd kent kan ik mij echt niet voorstellen dat iemand deze beter vind dan The Dark Side Of The Moon.

Iemand die deze plaat als eerste zou horen van Pink Floyd, daar zou ik mij wel weer van kunnen voorstellen dat ze dit een goed album vinden.

Als onafhankelijk album beslist een lekkere plaat, alleen als Pink Floyd album duidelijk onder de maat. Tenminste als je alle andere Pink Floyd albums ook kent dan.

Ik heb alles(!) van Floyd + vele bootlegs en ben dus zo'n persoon en fan die dit album iets beter vind dan het album uit '73... Sja, het is even wennen, maar er bestaan dus echt van die mensen . Ik ga hier niet DSotM behandelen, maar daarop vind ik veel mindere nummers staan als deze. Ook al verteld Momentary niet één verhaal en zijn het op zichzelf staande nummers: ik vind ze allemaal sterk en diverse met een heerlijke opbouw. Sorrow, Yet another movie t/m new machine (is eigenlijk 1 nummer), one slip... geweldig! Om niet te vergeten één van de mooiste ballads On the turning away.

Overigens zijn de liveshows uit de 70's wel weer vele malen beter als de jaren 80 en 90, dus misschien is dat een pleistertje om het goed te maken

Ehhm... Vind je werkelijk dat hiet betere nummers op staan? Ik vind vooral de teskenvan Gilmour veels te zwak.