Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Dieptepunt hier is voor mij Learning to Fly en het voornaamste voorbeeld van wat ik net beschreef.

Wat er zo slecht aan is is de jaren tachtig blikvoer sound.

Bepaald niet dat ik daar in het geheel iets tegen heb maar na het vertrek van Rogier Waters(op z'n Nederlands) gewoon niet iets waar je onder deze naam mee aan zou mogen komen.

Snap heel goed dat Rogier daar hard de balen van heeft gehad.

Meest acceptabele nummer is wat mij betreft On the Turning Away.

Deze heeft misschien nog net de meest Floyd waardige sound.

Niet dat ik overigens in het geheel iets heb tegen de Waters loze Floyd want ik vind TDB eigenlijk best een oerdegelijk album.

En zowaar zomaar weer een berichtje van mij.

Als ik nog iets bedenk volgt misschien later nog eentje.

Er stond oorspronkelijk nog iets tussen de tweede en de laatste.

De derde was dan ook min of meer een reactie daarop.

Nu lijkt het net of ik drie berichten achter elkaar heb gepost.

Zoiets zou ik uiteraard nooit doen.

Aparte schrijfstijl heb je........

En niet echt prettig leesbaar...

Rogier Waters. Heel erg flauw, maar ik moest toch even grinniken.

Ik voel me bijna aangesproken!

De inspiratie en de ideeen waren wel verdwenen na de breuk tussen Gilmour en Waters. Ik ga me niet wagen aan wedstrijdje vergelijken tussen deze twee iconen van Floyd, maar constateer slechts dat er hier toch wat ontbreekt. De mooie stem van Gilmour en zijn verfijnde gitaarspel zijn aanwezig, maar kunnen dat niet verbergen.

De vergelijking is snel gemaakt. Waters is een betere componist dan Gilmour.
Dat is het gemis hier. Gebrek aan goede nummers.
Muzikaal valt er weinig op aan te merken, de Floydgeest is aanwezig..... maar dat is nog geen garantie voor een Pink Floyd waardige plaat.

Niets mis hoor met dit album. Het gemiddelde van dit album hier op musicmeter geeft in mijn ogen een goede weerspiegeling.

Dit album scoort natuurlijk laag vanwege de '80s saus, die gelikte productie waar menig MuMe muziekfan op kotst. Jammer dat sommigen dan niet meer naar de kwaliteit van de songs luisteren. Ik ben uiteraard liefhebber van synths, anders zeg ik dat niet.

Niet elk lied is een schot in de roos op dit album, net als op alle andere PF albums. Desondanks vind ik Learn To Fly een van de beste Pink Floyd liedjes, past prima tussen de andere hits uit de jaren '80 als The Whole of The Moon & Vienna.

Overall een degelijk album, ware het niet dat de oude PF in de tijd van Wish You Were Here wel een stuk interessanter was, al komt dat oude spul beter binnen als ik een Westmalle Tripel of 2 er doorheen knikker.

Westmalle Triple... mmmmmmmmmmmmmm......

Ik vind dit ook geen slecht album, maar het probleem is dat Pink Floyd een verleden had met enorme prestigieuze projecten. Dit kan zich simpelweg niet meten met de jaren 70. Nu geeft dat niet. Maar de vergelijking met hun topjaren wordt natuurlijk wel snel gemaakt. Als je Pink Floyd als naam op je album zet, dan leg je een verwachting neer bij de fans.

Ik vind dit overigens wel een prima album. Maar ik draai het niet vaak. Dat Gilmour aangaf dat hij het erg moeilijk vond om zonder Waters een PF album te maken, is te horen. Een duidelijke richting heeft het album niet. Is ook geen probleem, maar het was wel de intentie. Ik vind hem in ieder geval een stuk beter dan die andere soloplaat onder de PF vlag uit dit decennium...

Het mooiste aan dit album vind ik de hoes. Qua songmateriaal het zwakste PF album uit hun discografie. Gelukkig bewezen ze alsnog met the Division Bell dat ze het ook zonder Waters prima af konden.

Ik vind het mooiste eigenlijk de titel... Is in ieder geval eerlijk, hahahaha!!!

The Division Bell vind ik ook van een andere orde. Ik vind de zwakste plaat van PF overigens de studiokant van Ummagumma.

Inderdaad prachtige albumhoes en titel.

Gelukkig val ik dan onder de garde van de jonkies die PF nog moest ontdekken toen dit album uitkwam (ik was 11-12 jaar) en via Veronica's Top 100 Allertijden en de Top 40 blaadjes al een beetje kennis had gemaakt met deze band. En via MTV zag ik ook af en toe de video van Learning To Fly, wat ik toen dus al meteen een erg lekker nummer vond.

En toen ik op mijn 14e de videoband van Delicate Sound Of Thunder kocht, was ik meteen verkocht. Nee, geen vader of ouder broer die mij introduceerde met PF.
The Dogs Of War en vooral Sorrow klinken daarop nog vetter dan op dit album en is dus nogsteeds mijn favoriete live-album ooit.

AMLOR klinkt dan wel erg anders dan wat vooral de oudere fans uit de jaren 70 gewend zijn, ik als kind van de muzikale jaren 80, vind dit een erg lekker en tijdloos album.

Ik ben ook ingestapt bij dit album, en waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik deze niet verkeerd vind.
Het concert in De Goffert nav dit album was ook mijn eerste echte concert.
Ik vind deze beter dan The Wall, want daar staan toch aardig wat missers tussen, maar het nivo van DSOTM haalt hij niet.

Ik vind het een zwak album. Hoe goed David Gilmour ook is op zijn Stratocaster... hier mis je het venijn en sterke nummers van Waters. Pink Floyd was in feite een duo tijdens de opnames van de LP (Gilmour , Mason). En alles leunde op de initiatieven van Gilmour. Het heeft geprobeert andere songschrijvers ('o.a. Eric Steward -10CC) mee te laten schrijven of zijn songs zo te veranderen dat ze beter werden maar dat is niet gelukt. Wel een aardige hoes.

De grote kwaliteit van PF was mijns inziens juist de creativiteit en het venijn van Waters in combinatie met de muzikaliteit en sferische schoonheid van Gilmour, alsook de vaak onderschatte muzikaliteit en subtiliteit (en zijn sferische inbreng) van Wright. Toen Waters het heft volledig in handen nam, werden de composities ook wat... kaler in mijn ogen. Toen Gilmour het heft in handen nam, was het duidelijk dat hij veel moeite had om de kar te trekken en een vergelijkbare zeggingskracht aan de songs mee te geven. Is hem hier dan ook niet gelukt. Division Bell was een stuk beter. Gilmour was hier nog absoluut niet los van zijn frustraties richting Gilmour en wilde te graag bewijzen dat hij het ook kon. Bij Division Bell was die 'noodzaak' mijns inziens minder aanwezig en was Wright muzikaal weer volledig 'fit'.

hmm zeer goed verwoord Rogyros, zo zie ik Pink Floyd ook wel een beetje in een notedop.

Dit album wordt op een nogal clichématige wijze fel bekritiseerd ("Waters was weg en dus kan het niet meer goed zijn").

Muzikaal komt het album inderdaad iets geforceerder en dus minder subtiel en vernieuwend over dan de albums die de groep bijeenschreef in de jaren '70. Maar Pink Floyd is een groep die decennium na decennium evolueerde (i.t.t. heel wat andere groepen die vandaag albums uitbrengen die perfect in de jaren '70 konden uitgebracht geweest zijn). De productie van dit album maakt meteen duidelijk dat we in de 80s zitten. Dat is inderdaad wennen, maar uiteindelijk is AMLOR gewoonweg een goed album. 'Learning to Fly', 'One Slip', 'On The Turning Away' en 'Sorrow' zijn stuk voor stuk erg degelijke composities.

Ik heb dit album altijd in het licht beluisterd van de zoektocht van de band een weg zonder Waters te vinden. Dat ging gepaard met vallen en opstaan. Het album is gewoon goed maar heeft de sterrenstatus van haar voorgangers nooit kunnen bereiken. Dat heeft vele redenen. De poging blijft muzikaal knap en dat geeft mij voldoening en een reden om het album te blijven luisteren. Te vaak wordt de nadruk op het vertrek van Waters gelegd. De band wilde voort. Waters is en blijft nu eenmaal het genie achter die sterrenstatus concepten. Waters solo is meer Pink Floyd dan Pink Floyd zonder Waters. Dat is voor mij een feit. Ondanks deze mening blijft A Momentary een puik album. I rest my case.

Het is niet clichematig hoor Christo, maar een constatering die in mijn ogen niet geheel onterecht is.
Gilmour wist natuurlijk wel dat zijn zang en gitaarspel een enorm belangrijke factor binnen het groepsgeluid was.
Met Mason en Wright aan zijn zijde ( + een leger sessiemusici, maar dat even buiten beschouwing latend) kon makkelijker de naam weer in ere herstelt worden.

Het is m.i toch heel duidelijk dat goede inventieve ideeen ontbreken. Een paar prima songs, maar ook nummers die te fragmentarisch zijn en niet echt de kern raken.
Dit wordt dan enigzins gecompenseerd met een muur van keys en bombastische sounds van Gilmour. ( soundscape achtig spul.)
In het kader om maar zoveel mogelijk als Pink Floyd te klinken.

Daar wordt de boel niet mee gered en is te doorzichtig om als een coherent geheel door te gaan.

Wordt Roger Waters gemist ? Ja, naar mijn idee wel.

Zo'n lange zoektocht was dat niet. Zonder Waters zijn er nog maar twee regulieren PF albums uitgekomen. Het matig ontvangen A Momentary Lapse of Reason en het veel beter ontvangen The division Bells.
Beide platen zitten muzikaal erg goed in elkaar, er is weinig op aan te merken. Maar ze missen de spanning die Waters er in bracht enorm. Een mooie sound maar met minder brains zegt maar.

Het gebrek aan spanning en diepgang wordt gecamoufleerd door bombast. Zo'n album blijft niet overeind al staan er nog enkele behoorlijke nummers tussen.

Een dieptepunt in het oeuvre van Stink Floyd.

Zeer mee eens

Dieptepunt in het geven van een mening...