Genesis - We Can't Dance (1991)

Dat vind ik nou weer zo'n typische Collins plaat...

en tonight, tonight, tonight de lange versie GENIAAL!


Hold on my heart kan echt niet!!!!!!1


Fading lights geweldig!

Hold On My Heart kan zeker wel!
Eén van de betere nummers hiero!
Inderdaad wel een typisch Collins nummer!
Maar...so what?

als je vijf minuten wilt kabbelen is Hold on my heart zeer aan te bevelen......

Geweldig album is dit, niet eentonig en veelzegende teksten. Echte aanraders zijn Dreaming While You Sleep en Fading Lights. Ook songs als Jesus He Knows Me, Hold On My Heart en No Son of Mine zijn van grote klasse!

jeugdsentiment.....

Ik luister op dit moment Fading Lights. Echt werkelijk een van de beste nummers van Genesis. Geweldig emotioneel. Muzikaal zit het ook goed in elkaar. Vooral Tony Banks blinkt hier uit, maar ja....dat drumwerk is ook fantastisch....gewoon perfect! Dit is het eerste album van Genesis dat ik gekocht heb. Ik ben er nog altijd zeer blij mee!

De eerste keer dat ik 'm hoorde (tijdje terug), kon de plaat op nr. 1,2,9 (en 4 in negatieve zin) enkel indruk maken. Nu luister ik 'm weer eens helemaal, en is over de hele breedte toch wel een prima plaat.
Dit zou wel eens richting 4 sterren kunnen gaan.

Nummers 1, 2 en 4 zijn mijn favorieten op dit overigens nogal middelmatig plaatje; Trouwens hun laatste voor het echt débàcle zonder Collins en met die nieuwe gast, de vroegere zanger van Stiltskin (die met Inside ooit een dijk van een hit scoorden).

Middelmatigheid troef, zoveel was me toen al duidelijk.

Dan liever teruggrijpen naar "Genesis" (die met Mama opent) en Invisible Touch (Hans brouwers favoriete elpee!).

Titelsong is natuurlijk wèl aanstekelijk, en het clipje met die onnozele maar geniale danspasjes blijft me eeuwig bij!

zoals gezegd 3.5 en niet méér.
3.5 ***1/2

[quote]EVANSHEWSON schreef:
Nummers 1, 2 en 4 zijn mijn favorieten op dit overigens nogal middelmatig plaatje; Trouwens hun laatste voor het echt débàcle zonder Collins en met die nieuwe gast, de vroegere zanger van Stiltskin (die met Inside ooit een dijk van een hit scoorden).
/quote]

Volgens mij is de opvolger van We Can't Dance een stuk coherenter en ook sfeervoller dan dit "product".

Driving the last spike heb ik wat afgedraaid en nog steeds ben ik hem niet zat en dat na 16 jaar wil toch wel wat zeggen.

Ik blijf dit een mooi album vinden

Since I lost you is van grote schoonheid

5 jaar na het geweldige Invisible Touch zou Phil nog een regulier album opnemen met zijn vrienden Tony en Mike om zich daarna te storten op Disney en vooral op dat walgelijke Tarzan....

Maar goed eerst nog We can't dance dus. De plaat begint met de bekende nummers No son of Mine en Jesus he Knows Me. Die laatste heeft trouwens een speciaal plekje in mijn muzikale hart, want dat was het eerste nummers van Genesis dat ik hoorde. Door dit nummer ben ik meer gaan beluisteren van deze heren. Zeer jammer dat ze dit nummer niet live speelden tijdens hun 'turn it on again' tour. Het is namelijk nog steeds een van de beste nummers van Genesis. Heerlijk refrein en mooi opgebouwd couplet. Het is sowieso een lekker swingend nummer met geweldige lyrics:

There'll be no doubt in your mind
you'll believe everything I'm saying
if you wanna get closer to him
get on your knees and start paying


Check overigens ook eens de zeer leuke videoclip van dit nummer.

Als derde volgt Driving the Last Spike, een nummer over Ierse immigranten die aan de spoorwegen gingen bouwen in de UK en waarvan de meeste niet meer terug kwamen. Wederom weer hele knappe lyrics en weer wat meer ruimte voor Tony. Knap gezongen door Phil. Ook een van mn favorieten. Dan komt I Can't Dance. Als je deze niet kent heb je de afgelopen 16 jaar onder een steen gelegen. Wordt nog zeer regelmatig op de radio gedraaid en ik moet zeggen: het blijft een catchy nummer. Dan volgt weer een ballad genaamd Never a Time. Ontzettend poppy en o zo Phil-achtig, maar toch heeft dit nummer iets Genesis in zich en het zou dan ook niet zo passen op een solo album van Phil. Voor de rest best een aardig nummer.

Dreaming while you Sleep, wat gaat over een hit and run en over het schuldgevoel dat die persoon krijgt, is een van de beste songs van dit album. Zeer relaxed nummer, mooi gitaartje op de achtergrond en lekkere drums. Krijg er af en toe nog steeds kippenvel van. Check ook eens de live versie die nog ietjes beter is (staat echter niet op The way we Walk CD, maar is wel ergens te downloaden).
Tell me why is ook een klein hitje geweest. Beetje een zeiknummertje en waar Phil er nog zoveel van zou maken (een beetje zoals Another Day in Paradise). Het is geen slecht nummer maar ik heb hier weer het idee dat Phil hier een hele grote invloed op heeft gehad. Living Forever is dan het slechtste nummer van de CD. Nee niet het minste, echt het slechtste. Het couplet gaat nog wel maar het refrein is echt te debiel voor woorden. Als die achtergrond stemmen hadden weggelaten was het wellicht wat minder overdreven (beter hoorbaar) geweest.

Dan volgt Hold on my Heart. Weer een ballad (weer?) die ook in de top 40 is belandt toendertijd. Zeer zoetsappig maar zo af en toe best genietbaar. Begrijp alleen niet waarom ze dit toen (en bij de laatste tour) steeds moesten spelen; ze hebben zoveel betere nummers gemaakt! Way of the World volgt dan, wat mij betreft een van de onontdenkte pareltjes van dit album. The lyrics zijn even niet van belang ( ja het gaat weer over dat het fout gaat met de wereld). Maar het catchy refrein blijft nog dagen in je hoofd hangen en ik betrap me er zelf op dat ik elke keer meezing als ik dit nummer hoor.

Since I lost you is weer een ballad (jazeker). Best een mooi nummer maar ik had m wel kunnen missen. Valt voor de rest weinig over te zeggen; ik weet echter wel waar Blof hun inspiratie voor 'Dansen aan zee' vandaan hebben gehaald
Als aflsuiter komt dan Fading Lights. Niet het beste nummer maar wel het mooiste nummer van de CD. Prachtig nummer om even helemaal bij weg te dromen. Na 3 minuut 40 komt er prachtig instrumentaal stuk van bijna 5 minuten.

Al met al is dit een mooie afsluiter voor Phil bij Genesis (laatste tour achterwege gelaten). Hij zingt weer zeer goed en de rest van de band is ook weer top. Met een paar pareltjes en slechts een klein aantal missers is dit album nog steeds goed voor 4*.

* * * *

is al uit op sacd / dvd zie ik ... nog niemand in bezit ???

Ga van het weekeinde eens kijken (zal wel bestellen worden)

Mooie produktie, veel goede tracks en zelfs een zekere sfeer ontbreekt niet. Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep en Fading Lights springen er werkelijk uit.

Ik vind dit een mooie, waardige afsluiting van Genesis met Phil Collins. Eigenlijk verbaasde me het nogal dat de heren Banks en Rutherford nog steeds door wilden gaan onder de naam Genesis na het vertrek van Phil.

Ik denk dat "Fading Lights" een van de mooiste nummers is die Genesis ooit heeft gemaakt. het nummers begint rustig en in het midden musiceren de heren hier als vanouds weer vollop op los en eindigen in een mooie fade-out. Het is dan ook een mooie fade-out voor het album, maar eigelijk ook wel voor de hele carriere die Genesis achter de rug heeft. Een zeer toepasselijke titel dus.

"Dreaming While You Sleep" behoort tot een van de beste nummers van het album. Het is een krachtig, emotioneel en ook wel een beetje dreigend nummer. Wat het nummers vooral zo krachtig maakt is het typerende drumgeluid van Phil Collins in het refrein: met de krachtige, galmende drums begint het refrein en geeft je dezelfde rillingen als bij de bekende drums in "In The Air Tonight".

En dat sommige nummers wat te veel van uit Phil's kant komen, wilt nog niet zeggen dat het album daardoor minder is. ik vind "Hold On My Heart" ook gewoon een pracht nummer.

dit is na invisible touch en selling england by the pound het beste album van genesis. jesus he knows me vind ik noch altijd 1 van de betere genesis nummers en no son of mine laat zien dat phil collins ook duisterdere liedjes kan maken. dus phil collins haters, het argument phil-collins-is-altijd-vrolijk-en-doet-nooit-eens-serieus telt niet meer.

Ome Phil is natuurlijk vooral dankzij zijn solosuccessen een superster geworden. Een van de bijkomende gevolgen daarvan is dat daarmee ook vooral zijn hits en die met Genesis in de herinnering van miljoenen latere fans blijven die zijn *serieuzere* werk minder apprecieren of zelfs helemaal niet kennen. Dat zie je vaak bij een dergelijke carriereontwikkeling. Vooralsnog kom ik toch echt meer serieuze dan vrolijke nummers in het Collins en Genesis oeuvre tegen.

eindelijk deze plaat! (+dvd)

Net even te veel Collinsgehalte.Had met een paar spannendere nummers in het geheel zeker de moeite waard geweest.
Nu is het vooral wederom een te voorspelbaar album geworden.
Uitschieters zijn No Sone Of Mine,Driving The Last Spike en het enigzins ''Oldschool Genesis'' Fading Lights.
Jesus He Knows Me is vooral door de boodschap de moeite waard.
Jammer dan dat de rest nogal saai is.
Het album Calling All Stations zonder Collins,maar met Ray Wilson,is een verademing.Sterkere songs,maar nooit serieus opgepikt.

Toch een heel leuke plaat, al blijven de singles hier de zwakke puntjes. Ik vind dit album eigenlijk in de lijn van Duke liggen kwa sfeer.

Prima dat de cd één uur en 12 minuten duurt. Heel slim bedacht. De Genesis fan kan zijn eigen favoriete pakket aan nummers samenstellen, inbranden en voila, een perfecte nieuwe Genesis cd, We can't dance, het beste werk sinds Duke.
Zelf heb ik, want te mager of te overdreven, weggelaten Driving the last spike (uiteindelijk ook te langdradig) en de niemandalletjes Never a time, Tell me why en Since I lost you. Dan hou je echt 50 minuten leuk Genesis materiaal over, dat doet je denken aan de oude LP lengtes van Wind & wuthering. Daarmee wordt de aangepaste versie van We can't dance een graag geziene gast in je cd-speler, wel natuurlijk een vol punt er af voor de 'fouten' op dit werkje.

De maxi-single van (ik dacht) We can't dance was voor mij de aanleiding om me in Genesis te gaan verdiepen. Vond het geweldige muziek, toen ik echter Nursery Cryme bij de tweedehands platenboer op de kop tikte..................... Kwam ik in een totaal andere wereld en ik was daar compleet ondersteboven van! 20 x achter elkaar gedraaid met m'n koptelefoon op.. (hoe bedoel je jeugdsentiment?) In de opeenvolgende tijd met de grilligheid van het aanbod op de tweedehandsmarkt (pre downloadtijdperk hahaha) heb ik kennisgemaakt met het hele oeuvre van de band. Enne Hans.. Ook Invisible Touch is inderdaad een heerlijke plaat.. Ik ontdekte er de spannende complexheid van het "oude werk" in. Blijkbaar ben ik dus meer een Genesisfan dan een prog fetisjist hahaha..

We can't dance was voor mij de eerste kennismaking met Genesis, en sindsdien een van mij favoriete bands. Ik blijf het een steengoed album vinden. De beste nummers van de cd zijn veruit: No son of mine, Driving the last spike, Dreaming While you sleep, Way of the world en Fading lights. De overige nummers zijn m.i. ook erg goed behalve jesus he know's me en since i lost you, deze 2 hadden van mij van t album af gemogen en daarvoor in de plaats de B-kantjes Hearts on fire en On the shoreline. Want dat zijn twee regelrechte juweeljes.

Ook mijn eerste kennismaking met Genesis, een zeer vermakelijk album met als hoogtepunt voor mij Driving The Last Spike met een heerlijke bridge. Ook de singles liggen lekker in het gehoor.

3.5*

En, ga je nu ook de rest van Genesis kopen, vind je dat het wel waard, na de eerste kennismaking?

Heb dit album gekregen, ik zal eerst eens wat rondkijken of de liedjes me bevallen en dan misschien wel. Van wat ik hoor zouden de andere albums beter moeten zijn dus.

Lekker album waarvan het eerste nummer voor mij altijd de klaper was. Een prachtnummer vind ik het die me door merg en been gaat. Een ander nummer die bij mij moest groeien is ondertussen voor mij het mooiste nummer dat Phil Collins ooit heeft gezongen. Het nummer 'Hold on my heart' doet mij sereen aan, en paradoxaal genoeg zo sterk dat ook dat nummer me weet te raken tot in het diepste. 4*

Ik blijf dit een sterk album vinden. Wel commercieler en niet meer te vergelijken met het oude werk. Maar dat doet er voor mij niet toe, ik vind het een erg goed album. Weinig slechte nummers, ja hold on my heart kon en kan ik niet zo bekoren, maar goed dat is er maar een. Daar staat tegenover het fantastisch driving in last spikes, fading lights, dreaming while you sleep en vind ik ook erg goed No son of mine, lekker drumwerk! Nee na het tegenvallende invisible touch moet ik zeggen (zeker gezien de tijd) dat dit een erg lekker album is. Gisteren de remaster binnen gekregen, vanavond maar eens luisteren.

owja, ik kan wel begrijpen dat Genesis fans dit album sterk bekritiseren, zelf ben ik ook een die-hard Genesis fan (zo lang ik het besef van de term muziek heb vind ik de band al fantastisch) vind ik de kritiek niet geheel rechtvaardig. Puur gezien is dit een goed album, maarja, niet te vergelijken met het oudere ( en ja het aller - aller beste werk van de band). Zolang ik het daarvan los ziet kan ik hier erg van genieten!

Ik kan je bepaald geen ongelijk geven.

We can't dance heeft zeker z'n kwaliteiten, beter dan alle voorgangers in de jaren '80 (behalve Duke) maar kan inderdaad niet op tegen alle Genesis "geweld" van de jaren 70. Dat was nu eenmaal verreweg hun beste periode. Dat mag toch?

Zie het inderdaad los van elkaar en je kunt weer prima met de band door één deur.

Na Genesis en Unbearable Touch was dit geen onaardige plaat, behalve het vreselijke I Can't Dance natuurlijk.

Tijdens de laatste tour in 2007 vond ik steeds bij alle concerten die ik heb gezien No Son Of Mine echt subliem klinken (zeker door de geweldige strot van Collins) en het blijft ook gewoon een prima nummer. Bij de release was Driving The Last Spike mijn favoriete nummer en ook live in 1992 werd het prachtig uitgevoerd tijdens enkele concerten afgewisseld met Dreaming While You Sleep. Er staan ook een aantal niemandalletjes op deze plaat helaas. Het door iedereen de hemel in geprezen Fading Lights vind ik compositorisch eerlijk gezegd niet zo heel sterk.