Genesis - We Can't Dance (1991)

Teveel middelmaat bij nader inzien. Jesus He Knows Me en I Can't Dance hebben een cabareteske lading en blinken uit door zeggingskracht. De werkelijke prijsnummers zijn te gering in aantal. De rest bestaat voor zeker de helft uit melige ballads. Om hier nog langer een 4 voor te geven vind ik iets te royaal. Halfje er af.

Ik weet niet hoe vaak ik dit album als 11/12 jarige heb gehoord, maar het moet verschrikkelijk vaak geweest zijn.. Het staat dan ook in mijn geheugen gegrift en helaas is dat in dit geval niet geheel positief. Staan wel een paar knallers op zoals No son of mine en Driving the last spike, maar verder is het vooral middelmaat. 3*

Even een vraagje! ik ben heel erg fan van Hold on My Heart, ik luister het iedere dag heel vaak. Maar zit er hier nog een hele bekende song op. Die vaak op de radio gedraait wordt (Vroeger dan he) zo ja welke dan?

I Can't Dance, waarschijnlijk. Dat wordt inderdaad vaak gedraaid op de radio. De videoclip is ook erg amusant

En natuurlijk No Son Of Mine, Jesus He Knows Me en Tell Me why. Dat waren de singles van deze plaat. Dus welgeteld 5 bij elkaar.

I Can't Dance heeft weken op nummer 1 gestaan. Ook Jesus He Knows Me, No Son Of Mine en, in mindere mate, Tell Me Why waren flinke hits welke veel op de radio en tv waren.

Never A Time komt er ook nog bij maar die heeft hier waarschijnlijk weinig gedaan aangezien me er niets meer van bijstaat. Maar liefst 6 singles dus. Hoe melk ik een cd uit?

Never a time is in Nederland niet uitgebracht. Dit was ook meer een single welke de live albums moest promoten (zie de extra tracks op de cd-single) In America haalde deze single nog wel de single top 25.

Ah, vandaar.... ik heb de single ooit eens zien liggen ergens, zeker import dan.

Eigenlijk behoren de hitsingles tot de minste nummers van het album (op het geweldige No Son of Mine na dan). Mijn favorieten zijn de lange nummers, Driving the Last Spike, Dreaming While You Sleep en Fading Lights. Since I Lost You heeft me altijd geraakt door het verhaal erachter.

"I Can't Dance" vind ik aanstekelijk met een hilarische clip, "Jesus He Knows Me" en "No Son of Mine" vind ik de beste songs op dit zeer succesvol album dat vele hits leverde. Voor het overige staan er weinig uitschieters en wat teveel voorspelbare Collins-ballades.

Aardige clips bij de nummers die je noemt maar muzikaal behoort het voor mij tot het minste wat Genesis heeft gemaakt. De nummers Driving The Last Spike en Dreaming While You Sleep dragen deze plaat wat mij betreft.

No Son Of Mine vond ik eerst ook vrij matig maar na de uitvoering tijdens de laatste tour in 2007 kan ik dit nummer steeds meer waarderen.

Toch maar van 2½ naar 3 sterren omdat Driving the Last Spike zo enorm goed is. Buiten het verschrikkelijke I Can't Dance wordt het sowieso nergens echt slecht, maar had de plaat wel gemakkelijk met een minuut of twintig minder aan generieke popdeuntjes toegekund.

Vreemd, ik vind Fading lights véél beter dan Driving the last spike. Veel spannender.

Cd heeft in beginsel meer potentie dan alles van de jaren '80 van Genesis (behalve Duke).

Qua sterren misschien wel 5.

Maar, Casartelli heeft gelijk, dan had inderdaad een aantal nummers niet mee moeten doen. Zoals Never a time, Tell me why, I can't dance, Way of the world en Since I lost you.

Dat scheelt 23 minuten, de cd duurt dan in totaal 48 minuten. Prima lengte voor een Genesis cd. En ik had dan best 5 sterren willen overwegen.

In deze constructie zal mijn cijfer voor de plaat ook wel een stuk hoger uitvallen.

Nee wat mij betreft helemaal niet. Ik vind Fading Lights behoorlijk boring en snap de ophef over dit nummer bij veel Genesis fans helemaal niet.

Tijdens de concerten in Earls Court in November 1992 gebruikte ik Fading Lights als 'pissbreak' en ik kwam steevast te vroeg terug. Ik had veel langer op de plee kunnen blijven.

Als je het hebt over spannende nummers op deze plaat kom je wat mij betreft echt uit bij Driving The Last Spike.

Fading Lights is idd wat slepend en langdradig maar heeft toch ook wel weer een bijzondere atmosfeer wat mij betreft. De keyboardsolo doet hier en daar wel wat aan Unquiet Slumbers denken. Ik zou het tijdens een concert iig geen pissbreak waard vinden dit over te slaan, maar ieder zn smaak natuurlijk.

ik zou ook eerder gaan pissen bij I Can't Dance, Hold on my heart en Tell me why maar ook ik vind Driving een stuk beter dan Fading.

Ik vind ze allebei even goed want het zijn ook weer nummers die op zichzelf staan en eigenlijk niet met elkaar zijn te vergelijken. In ieder geval 2 van de beste tracks van dit voor zeker de helft uit middelmaat bestaande album.

Ja maar om nou bij het laatste nummer te gaan pissen?

When you got to go, you got to go. Misschien een betere titel voor het laatste nummer.

Voor mij een album dat alleen al door het 'jeugdsentiment' erg belangrijk is. Het was het eerste album waarmee ik écht in contact kwam als het gaat om Genesis, en de 1e keer dat ik ze (en ook Collins) live zag.Dat maakte op mij destijds veel indruk.

Wat de nummers betreft zijn er natuurlijk vele betere Genesis nummers, maar als geheel is dit toch wel een sterk album. Misschien dat het meespeelt dat ik het gros van de soloplaten van Phil ook kan waarderen. Toch nu jaren later zijn de lange nummers de nummers die mij het meeste doen. Ja ook Fading Lights, met name het einde van het nummer (instrumentale deel) is magistraal.
Driving the Last Spike is de parel van dit album.

Vandaag weer eens opgezet, en ook het tweede deel van "Living Forever" beviel me goed. Ze hadden dat gedeelte trouwens ook met evenveel gemak "Third Home by the Sea" kunnen noemen

Overigens ook onbegrijpelijk dat een van de beste nummers van deze sessies "On The Shoreline" het album nooit gehaald heeft

Dat is inderdaad een steengoed nummer, in diezelfde tijd kwam er een verzamel album uit voor de regenwouden en hun hebben dit nummer speciaal daaraan gegeven. (misschien wist je dit al)
Het album begint hier dan ook mee en is ook het hoogtepunt van dat verzamelalbum.

Inderdaad wist ik dit al , het is dit album: Earthrise II (1995)
Ze hadden beter "Way of the world" hieraan kunnen doneren

Ik heb een promosingle van dit album met alleen On The Shorline erop.
Ben ik erg blij mee. Later verscheen dit nummer natuurlijk ook nog hierop: Genesis - Archive - Volume 2: 1976 - 1992 (2000)

Helemaal mee eens, On the shoreline is inderdaad een fantastische plaat die wat mij betreft op We can't dance had mogen staan. Het nummer staat ook als b kant op de single van I can't dance. Hetzelfde geldt voor het nummer Hearts on fire, ook een fantastisch nummer en is ook niet op het album terecht gekomen.

Overigens komt dit vaker voor bij Genesis, het nummer Do the neurotic is zo'n voorbeeld.

Ik heb een dubbel gevoel over Genesis. Ze hebben echt fantastische liedjes gemaakt, maar ook enkele mindere.. Vooral dan bij dit album heb ik het gevoel dat dit album te gelikt is. Beter zou ik het niet kunnen zeggen dan dit. Er zijn niet veel mensen die beter ballads maken dan de heren hier, maar bij up-tempo songs is Genesis (en Phil Collins van het zelfde laken een pak) soms wat te zwak.

Wegens naambekendheid heb ik dit album dat we hier thuis hebben liggen eens uitgeprobeerd, maar ik krijg hem maar neit uitgeluisterd.. Hij is wat te langdradig volgens mij. Wat niet wegneemt dat hij een uitstekende stem heeft!

De melige nummers die ik vroeger zo leuk vond (Jesus he knows me en I can't dance) vind ik nu verschrikkelijk maar de serieuze nummers vind ik nog steeds erg goed te pruimen.

Toch heeft ''Jesus'' wel een ijzersterke tekst. Zet op een niet mis te verstane manier de Amerikaanse tv dominee in zijn hemd. I can't Dance is natuurlijk een satire op de dancecultuur maar allebei heb ik ze nu ook wel wat te vaak gehoord......

Onder Gabriel waren ze geweldig, onder Collins matig. Punt uit.