Golden Earring - Moontan (1973)

Brood kreeg ook de kans, net als de Earring, om het in Amerika te maken. Moontan verscheen in 1974 ook in de USA.
Waar de Earring vooral kampte met heimwee en opzich een heel aardige status als liveband had opgebouwd, was onze Herman veel te onberekenbaar en onbetrouwbaar om het daar te maken.
Na Cha Cha hebben Brood & The Wild Romance het geen bevredigend vervolg kunnen geven. In en uitlopen van bandleden, Herman steeds zwaarder aan de drugs, dat werkt gewoon niet.
Toch kwam er met Brood wel een interessante lichting new wave bands, waar met name The Meteors erg goed waren. Phoney & the Hardcore, ook een veelbelovend bandje, maar ook al snel uit de spotlights verdwenen.
Focus was natuurlijk een erg goede band, maar wat LucM al terecht aangeeft, was hun succes relatief kort. Toen Pierre v. der Linden en ook op een gegeven moment Jan Akkerman uit de groep stapten was het snel over.

Radar Love werd ook in de VS een grote hit waarna Golden Earring in de VS (uitgebreid) ging toeren. In 1969 deden ze eerder een Amerikaanse tournee maar met minder succes. In 1978 gingen ze weer in de VS toeren naar aanleiding van hun album Grab It for a Second maar dat liep uit op een financiële kater. Met het succes van Twilight Zone en het album Cut ging Golden Earring opnieuw naar de VS en ook in 1984 (en voor de laatste keer) na het album N.E.W.S.

Herman Brood toerde in 1979 in de VS om Go Nutz op te nemen en daar te promoten maar de doorbraak kwam er niet (en ook in eigen land werd Go Nuts door pers en publiek minder goed ontvangen). Ik denk toch dat Herman Brood uit de VS werd gezet wegens zijn druggebruik of -verleden.

Inderdaad kwam er in Nederland (en ook in België) een interessante lichting new wave bands. Ik denk in eerste instantie aan The Nits die toch belangwekkender was dan Herman Brood.

Nits inderdaad ook. Die hebben tevens bewezen een lange adem te hebben. Ook buiten de grenzen (Europa) redelijk bekend geraakt.
Terug naar Moontan maar weer.

Was het niet zo dat de Earring het commercieel (en dus financieel) weer moeilijk had tegen het eind van de jaren 80? Ik meen wel eens gelezen te hebben dat ze pas met The Naked Truth commercieel weer boven jan waren.

Kan goed zijn, de Naked-albums waren erg succesvol (toch in eigen land) Ze verkochten hier zelfs beter dan Moontan.

Germ: de mannen zijn gaan touren in de USA en dat heeft nogal wat geld gekost.
Het kon niet op: limousines, luxe hotels...name it. Dit moest gewoon wel betaald worden, maar het vage management en de Earring zelf stonden daar niet echt bij stil. Willem v. Kooten (alias Joost ten Draaier) heeft ze uiteindelijk geconfronteerd en de schuld betaald.
Maar dit moest uiteraard wel terugbetaald worden en daar hebben ze jarenlang voor moeten spelen.
Uiteindelijk heeft Rob Gerritsen (broer van Rinus) de financiën overgenomen en is Rinus zelf zich intensief gaan bemoeien met de zaken. Sindsdien is het goed gegaan.
Het succes van The Naked Truth heeft zeker geholpen. Deze verkocht zeer goed.

Samenvattend: Rob en Rinus hebben de uitgaven verlaagd en The Naked Truth heeft de inkomsten verhoogd

Over Moontan: Gisteren heb ik deze afgespeeld volgens de Amerikaanse tracklist. Aparte ervaring met eerst twee 'korte' nummers en daarna drie hele lange. Weet iemand waarom voor deze tracklist is gekozen? Gevoelsmatig zou ik zeggen dat een band die wil doorbreken in de US beter kan kiezen voor wat kortere nummers. Of was dat in 1973 anders?

Dat zal Just a moment... - discogs.com zijn, die heb ik een jaar of wat geleden ook nog voordelig op de kop kunnen tikken. Grote pré wat mij betreft van dit album is dat Suzy Lunacy (Mental Rock) hierop is weggelaten en er een fraaie heropname van Big Tree, Blue Sea voor in de plaats is gekomen.
Eind zestiger/begin zeventiger jaren had je groepen die hele plaatkanten volmetselden met één nummer, dus drie nummers van pakweg 9 minuten vind ik nog wel meevallen. Maar ja, dat was in die tijd redelijk normaal.
De punkstroming van de tweede helft van de zeventiger jaren maakte daar grotendeels een eind aan.

Ten dele heb je gelijk. In de VS kortten ze langere nummers voor een single-release soms nog drastischer in dan in Nederland. Zo kregen wij een efficiënte single-edit van Radar love die 5 minuten duurde, maar de Engelse en Amerikaanse single duurde maar een minuut of vier. Radar love was natuurlijk de single en dus de trekker van het album, en die werd internationaal goed ontvangen. Maar daarnaast had je, ook toen al, in de VS de 'classic rock'-stations die ook wel de lange LP-uitvoeringen lieten horen. En daar pasten bijvoorbeeld Vanilla Queen en Candy's going bad wel goed in.

Eigenlijk liftte de Earring in die dagen mee op een ontwikkeling die begin jaren zeventig populair werd: lang uitgewerkte albumtracks. Symfonische rock, oftewel symfo of progrock, won sterk aan populariteit en de Earring haakte daarop in. De opkomst van de punk en new wave maakte daar rond 1977 een eind aan, waardoor ook al die prog- en rockbands kortere, compactere nummers gingen maken. Die ontwikkeling zie je terug in de discografieën van de meeste bands die al wat langer meelopen. En dat geldt ook voor de Earring.

Overigens: als je de Amerikaanse versie van het album wilt kopen met inbegrip van de Europese hoes (en dus niet die saaie oorring-hoes), dan kun je kiezen voor de originele Britse LP. Die verenigt beide pluspunten van deze release: betere tracklist en toch de klassieke albumhoes. Staat op Track Records, het label van The Who. Daar is voor redelijke prijzen nog wel aan te komen.