Golden Earring - Moontan (1973)

Met wat research komen de nodige verschillen aan het licht.

Radar love/ The song is over : Uitgebracht in Nederland, België, Oostenrijk, Frankrijk, West-Duitsland, Joegoslavië, Italië, Hongarije, Ierland, Spanje, Guatamala, Ecuador, Australië.

Radar love/ Just like Vince Taylor : Uitgebracht in Oostenrijk, Japan, Engeland, Nieuw-Zeeland, Canada, U.S.A.

Radar love/ Suzy Lunacy : Uitgebracht in Zimbabwe, Zuid-Afrika.

Bron: Caught somewhere in time - edwinknip.com

Vooral de laatste lijkt mij een leuk collectors item. Volgens bronnen heeft Radar love zelfs in Zimbabwe op één gestaan. Het was wel een ander land in 1973, uiteraard.

Ik heb even snel gezocht, maar geen Zimbabwaanse of Zuid-Afrikaanse versie op het internet te koop aangeboden gezien. Jammer, ik had het land graag van enige deviezen voorzien.

Just like Vince Taylor mocht live in 1977 natuurlijk in de herkansing. Volgens mij is Candy's going bad wel uitgebracht in de VS maar van Nederland/België kan ik mij geen tweede single herinneren, ja later natuurlijk Instant poetry maar die stond niet op Moontan.

Gisteren hoorde ik Jeremy Clarkson, de presentator van Top Gear, zeggen dat hij Radar Love van de Golden Earring de beste car song aller tijden vond. Dat is toch geweldig. Dat hij dit nummer noemt!

Goede cd van nederlandse bodem!!!!!
Eigenlijk de enige cd van de Earings die mij echt kan boeien!!!!
vooral:
Candy going bad: Vette rocker met cool jazzy einde
Are you receiving me: klassieker, vooral de opbouw in de bridge rondweg geniaal!! Ik vind de sax solo ook goed gedaan.
Radar Love: kent iedereen natuurlijk de grote hit
Vanilla queen: super nummer, mooie opbouw met mooie toetsen van Robert jan stip

De enige dat ik jammer aan het album vind is nr 3 en 5, geen slechte nummers, maar passen kwa sfeer niet echt bij die andere 4 geniale nummers.

Dit is een album voor mensen die van lekkere rock houden met een lichte progressieve inslag.
De live albums zijn trouwens ook goed te doen!!!

Naast Radar Love als aandachtstrekker heeft deze CD nog veel meer te bieden. Het uitgesponnen Are You Receiving Me laat een totaal andere kant van de band horen en blinkt uit op de CD. Just Like Vince Taylor rockt er geweldig op los en doet het live ook goed. Het is vooral de combinatie van de pure rock 'n roll enerzijds en de progressieve klanken anderzijds, die van deze CD iets speciaals maken.

De echte pure rock laten ze op de volgende albums Switch en To The Hilt nog wat meer liggen .
Daar wordt nog meer het experiment gezocht . Een interessante Earringperiode . Minder succesvol , maar kennelijk een bewuste keuze .

Moet dit album eigenlijk maar eens gaan checken, staat natuurlijk een klassieker van jewelste op.

Was vorig jaar op het circuit in Zandvoort en toen we even lekker gingen relaxen op een heuveltje knalde Radar Love uit de speakers. Dat gecombineerd met de auto's en goede sfeer was echt een geweldig moment, trots om Nederlander te zijn, geeft me altijd zo'n kick dat nummer.
Samen met 'Hocus Pocus' denk ik mijn favoriete rocksong van Nederlandse bodem.

Na het geweldige Eight Miles High deze klassieker er maar eens achteraan gegooid. Ik kreeg zowel waar ik voor vreesde als waar ik op hoopte. Are You Receiving Me heeft mij heel erg verrast. Het is precies dat nummer dat weergeeft wat ik geweldig vind aan Golden Earring. Aan de andere kant staan daar de niemandalletjes Suzy Lunacy en het "Golden Earring goes Beatles" Just Like Vince Taylor tegenover. Jammer.

Radar Love vond ik geweldig, toen een stuk minder, maar doordat ik toen opeens de albumversie hoorde (wist echt niet dat ik daarvoor alleen de singleversie kende) op de radio begon ik me weer te interesseren in dit nummer. Want wat een intermezzo.

Radar Love en The Vanilla queen steken er boven uit, de rest is matig.

Eight miles High blijft het beste Earring album

Ik heb het na je eerdere constatering nog weer eens afgeluisterd maar ben het er toch niet mee eens.

Een discussie over Eight miles high (waar het titelnummer toch ook enkele langdradige mindere passages kent) moet maar bij dat album. Eight miles high was een eerste ontwikkeling naar het geluid dat de Golden earring uiteindelijk zou brengen naar Moontan.

Alles wat daar tussen zit is van bijzonder hoog niveau en nooit meer geëvenaard door de Golden earring. Ik kies zelf voor Golden earring (1970), het album van o.a. Back home.

Eight Miles High is een album die perfect in het tijdsbeeld pastte , maar vind het songmatig een stuk minder indrukwekkend dan Moontain .
Het spelpeil ligt hoger en Kooijmans en Hay zijn duidelijk gegroeid als songwriters.
Ennuuh .... wat is er mis met Are You Receieving me
Een ijzersterke Earringsong . Spannend , zeer muzikaal en ondanks de de ruim 9 minuten niet langdradig .
Suzy Lunacy(Mental Rock ) vind ik het niemendalletje , maar Candy's Going Bad en (Just Like ) Vince Taylor rocken de pan uit .

Je moet de Amerikaanse versie nemen, daar zijn Suzy Lunacy en Vince Taylor vervangen door een symfonische versie van Big Tree, Blue Sea

Je kunt ook zelf een boeiende aanpassing maken, o.a. door het singletje Instant Poetry toe te voegen i.p.v. Suzy Lunacy.

5 sterren voor de Amerikaanse versie.

Instant Poetry, een wat onterecht vergeten single van de groep. Had eigenlijk niet misstaan op Moontain. Op een misschien mogelijke heruitgave zou ie er wat mij betreft op mogen staan.

Deze song kwam een jaar na Radar Love en vond zijn weg in de Nederlandse Hitparades, maar internationaal deed het niet veel.
In ''74'' werden Mountain en Radar Love succesvol in Amerika.
Het feit dat Instant Poetry niet op een album terecht kwam, zal ook wel een rol gespeeld hebben.
Het blijft 1 van hun smaakvolste singles.
Volgens mij negeert de groep zelf deze song ook al heel lang. Kan me niet herinneren dat dit veel live is uitgevoerd.

Ter aanvulling op Instant Poetry. In ''74'' brachten de Earring geen reguliere plaat uit. Alles was ineens gefocust op Amerika, waar Mountain en Radar Love zoals bekend hoge ogen gooiden.
Een tour volgde.
Om de Nederlandse markt enigzins tevreden te houden, verscheen er een verzamel Lp, met als enige nieuwe song Instant Poetry.

Qua timing helemaal verkeerd dat de Earring complexere muziek ging maken.
Ik vind het fantastisch maar ik kan me voorstellen dat het grote Amerikaanse publiek en de radiozenders aldaar niet zaten te wachten op een "Switch" of "To the Hilt".
Pakkende stadionrockachtige hits hadden er moeten komen.

Tsja, "Instant Poetry" was daar al een voorbode van....

Als ze een doorstart hadden willen maken dan had het meer voor de hand liggend geweest als ze wat meer de makkelijkere verteerbare rock hadden gehandhaafd, maar een 2e Radar Love schrijf je natuurlijk ook niet zo makkelijk.
Wel respect voor hun keuzes uiteraard, maar wat hadden ze groot kunnen worden in de U.S.A.

Daarintegen waren de heren erg aan Holland gehecht, uiteindelijk konden ze er wel mee leven.

Maar vind je Switch en To the Hilt complexer dan Moontan?

Ik spreek voor mijn beurt, maar Moontan kent een paar onvervalste rocksongs, terwijl Switch en To The Hilt duidelijk een wat meer experimenteler karakter hebben, waarschijnlijk ook door de komst van R.J Stips, die met de moog een aardige stempel drukt op de sound.
De groep verkent meer terrein, en klinkt daarmee wat minder toegankelijk. Uiteindelijk daardoor wat complexer.
Met Vanilla Queen en Are You Receiving Me? is de groep duidelijk ook op zoek naar een wat fragmentarische stijl, maar daar staan wel weer wat flinke beukers tegenover.
Tja en tegen Radar Love is weinig opgewassen..... dat kunnen we nu gerust stellen.
Misschien wel de meest catchy rocksong ooit.

Vooral op "To the Hilt" zijn de songs qua opbouw complexer en experimenteler.
"Moontan" leunt in zijn geheel op de traditionele rockbenadering, terwijl op "To the Hilt" vooral het drumwerk van een nivo is wat later nooit meer gehaald is.
Het lijkt wel of er een jazzrockdrummer daarop alles inspeelt terwijl het toch gewoon Cesar is.

Ook het baswek is veel inventiever, zowaar funky (zoals op "Sleepwalking").
George heeft naderhand ook verklaart dat qua muciseren "To the Hilt"het moeilijkste was wat ze ooit hebben opgenemen.
"Facedancer" heeft eindeloos veel takes gekost....

Ja, "Radar Love" is uniek en is niet te evenaren als hitsingle.
Toch denk ik dat als ze "Twilight Zone" of "When the Lady Smiles" (althans iets in die trend) als opvolger van "Radar Love" hadden uitgebracht the States daar meer mee had gekund.

Toch is Moontan in een aantal opzichten al een voorzichtige stap richting experiment, alleen is het tegengewicht Qua rock uitdrukkelijker.
Op de volgende twee is de muziek inderdaad complexer en technischer. Natuurlijk niet het goede moment voor een definitieve doorbraak in Amerika.
Ook ontbrak het aan een goede single opvolger. Instant Poetry was duidelijk niet toegankelijk genoeg en hetzelfde kan gezegd worden van Ce Soir.
Het was een keuze, maar feit blijft dat het artistiek een interessante periode is.

Twilight Zone en When The Lady Smiles kwamen eigenlijk te laat nadien. De 2e werd geboycot door de controversieele clip, dus ook op dat vlak gooide The Earring haar eigen glazen in.
En als het kort na Radar Love zou zijn geschreven en uitgebracht, zou het heel anders geklonken hebben, en weten we niet of het diezelfde impact zou hebben gehad.
Met name Twilight Zone is echt een typische 80's classicrock song , met al die effectjes.

Maar goed, uiteindelijk niet meer ter zaken doende.

Ik ga weer eens aan To the Hilt en Switch. Het zijn niet mijn meest gedraaide Earring albums. Ik hou meer van de periode 1968-1973 en heb de cd's van Ce soir en Sleepwalkin' een beetje links laten liggen, bij gebrek aan de aantrekkelijkheid van Golden Earring, Seven Tears, Together en zeker ook Moontan.

En dat gaat het niet om het mogelijk insluipen van experimenten, wel om het feit dat de songs voor mijn gevoel wat minder werden.

Ik snap wel wat je bedoeld. Switch en To The Hilt bevatten niet het meest voor de hand liggende werk. Ik ben ook eerder geneigd Moontan of Contraband te draaien. Live(1977) is mij trouwens ook heel dierbaar geworden de laatste jaren.
Terugkijkend is The Earring in de jaren 70 in ieder geval heel veelzijdig geweest en is het artistiek veruit hun meest boeiende periode.
De hardrock t/m 1973, dan de experimentele periode met zijsprongen naar funk/jazzrock en prog, om uiteindelijk weer terug te keren naar de basic rock.
De jaren 80 bevatten uiteindelijk een aantal aardige albums, maar die kunnen niet tippen aan hun betere 70's werk.

Blijft toch een klassieker van eigen bodem.
Hier staat geen misser op.

Suzy Lunacy en Vince Taylor vind ik B-kantjes nivo.
Maar misschien komt dat ook wel omdat de rest zo waanzinnig goed is.

Inderdaad een klassieker van eigen bodem.
En waarschijnlijk het meest bekende album van de Earring.
Zelf ben ik er nog niet helemaal uit, of ik dit nu hun beste vind.
Na de dubbele "Live" dan, want die staat ruim bovenaan.
Doordat ik het dubbele live-album eerder had dan deze, heb ik deze nooit zoveel opgezet, omdat de meeste songs ook op dat dubbele live-album staan.

Over Radar Love (nummer 1 in september 1973) hoef ik natuurlijk niets meer te vertellen, behalve dan dat ik het misschien wel te veel heb gehoord, maar desondanks toch niet verveelt.
Maar misschien is Candy's Going Bad nog wel beter.
En ook The Vanilla Queen is natuurlijk helemaal top.
Het zijn die typische wat langere jaren-70 songs die hier en daar al wat experimenteel werden, die toch de kar trekken.
Alleen Suzy Lunacy valt een beetje uit de toon, duidelijk een wat minder nummer.
Daarom net geen 5 sterren.
Op vinyl.

Suzy heeft een beetje het glamrock sfeertje wat toen natuurlijk hevig gaande was. Duidelijk een beetje hap, slik , weg song.
Opmerkelijk dat de Earing hier toch voor een koers gaat met wat langer uitgesponnen werk.
Ik vind uiteindelijk wel dat dit de voorbode is voor de twee experimentelere albums na deze.
Je hoort hier al een Earring die duidelijk zoekende is naar wat nieuwe invalshoeken.
Fragmentarischer en muzikaal wat diepgaander.
De keuze voor Robert jan Stips kwam bepaald niet onverwacht eigenlijk, al duurde het experiment niet lang.

Switch en To The Hilt sla ik inderdaad ook heel hoog aan, maar die zijn op een 'andere' manier goed dan deze.
En helaas geen klassiekers geworden...
Niettemin is Moontan eigenlijk wel verplichte kost voor iedere Nederrock-liefhebber.

Ik heb de Amerikaanse versie (Met de oorbel op de hoes) daarop missen de nummers Just like Vince Taylor en Suzy Lunacy (Mental Rock) maar daar staat daarvoor in de plaats het nummer Big Tree, Blue Sea.

Prima album verder! *4.0