menu

Opeth - Pale Communion (2014)

mijn stem
3,87 (232)
232 stemmen

Zweden
Rock
Label: Roadrunner

  1. Eternal Rains Will Come (6:43)
  2. Cusp of Eternity (5:36)
  3. Moon Above, Sun Below (10:53)
  4. Elysian Woes (4:48)
  5. Goblin (5:27)
  6. River (7:33)
  7. Voice of Treason (8:00)
  8. Faith in Others (7:41)
  9. Solitude [Live] * (5:58)
  10. Var Kommer Barnen In [Live] * (8:12)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 56:41 (1:10:51)
zoeken in:
avatar van sp00kjj
4,0
Als progliefhebber vind ik dit album eerlijk gezegd maar weinig toevoegen aan het genre. Nummers klinken in mijn oren veelal te geforceerd proggy. Daarnaast heb ik het gevoel alles wel al eens eerder gehoord te hebben maar dan in een betere context. Ook is voor mij de reference naar het solowerk van Steven Wilson te aanwezig.

Heritage vind ik wat dat betreft een meer geslaagd album, meer mellow en meer één geheel. Ik denk er dan ook aan mijn stem voor Pale Communion met een half te verlagen. Ondanks al mijn kritieken blijft dit een werk dat nog wel eens in de speler zal belanden, maar misschien komt dat ook wel omdat ik een enorm zwak heb voor cleane zang van Mikael.

avatar van notsub
3,5
Ik had het niet verwacht, maar Opeth weet me dan toch te overtuigen in deze stijl. Na Heritage was ik wel een beetje klaar met Opeth. Toen hoorde ik recent Pale Communion onverwachts en blijken de loopjes lekker te vallen en de zang vanzelfsprekender bij de muziek te passen. Zo kan ik er best met plezier naar luisteren. Wat op Heritage geforceerd overkwam valt hier stukken beter samen.

avatar van Goldhand
4,5
Mijn review voor Recort.nl:

'Opeth. Een band die er nogal om bekend staat zich niet aan 1 stijl of genre vast te houden. In 1995 brachten zij hun eerste album ‘Orchid’ uit. Een sterk debuut dat voornamelijk bestond uit death metal met een progressief sausje. Door de jaren heen hebben ze death metal steeds meer weten te combineren met progressive rock invloeden. De afgelopen jaren is de progressive rock in hun sound steeds dominanter geworden. Zo erg zelfs, dat er op hun vorige plaat ‘Heritage’ geen death metal of grunt meer te vinden was. Zoals vaak gebeurd als bands hun sound veranderen, waren veel fans hier niet blij mee en konden niks met dit nieuwe Opeth. Ikzelf had een beetje dubbele gevoelens. Aan de ene kant was de switch naar progressive rock helemaal niet verkeerd, ik ben er gek op, maar de uitvoering op ‘Heritage’ liet nog wel wat te wensen over. Vaak dwaalde de nummers een beetje af in allerlei richtingen en zodoende kon ik dit album ook niet in 1 keer uitzitten. Wellicht zouden ze dit op hun nieuwe album beter aanpakken… En ja hoor, toen kwam Opeth dit jaar met hun nieuwe album ‘Pale Communion’!

Op dit nieuwe album gaat voor mij eigenlijk alles goed, wat op ‘Heritage’ nog net even mis ging. De nummers hebben een veel duidelijkere structuur en het album blijft de volledige speelduur boeiend. Het album rockt ook wel wat meer dan zijn voorganger, misschien dat dat er wat mee te maken heeft. Het begint al gelijk bij het eerste nummer ‘Eternal Rains Will Come’. Je zet het album op en gelijk komt er een geweldig rockend Hammond orgel je speakers uit zetten! De rest van de band volgt en we krijgen een fantastisch instrumentaal intro van bijna drie minuten voordat de zang van Mikael Akerfeldt in komt zetten met aanstekelijke melodieën. Dit is dus een goede binnenkomer.

Daarna krijgen we de single van het album ‘Cusp Of Eternity’. Een lekker nummertje met een geweldig strakke ritmesectie en het meest toegankelijke nummer op het album. We vervolgen dan onze muzikale reis met ‘Moon Above, Sun Below’. Dit is toch wel een van de hoogtepunten van dit album. In bijna 11 minuten tijd komt bijna alles voorbij wat je verwacht van een goede portie progrock! Van mooie akoestische stukken tot ronkende Hammond klanken en geweldige gitaarriffs, dit nummer heeft het allemaal. Een genot om naar te luisteren.

De rest van dit album volgt eigenlijk deze zelfde “formule”. Niet dat het allemaal hetzelfde klinkt, dat zeker niet, maar gewoon lekkere combinaties van rustig ontspannen spel met prachtige muzikale uitspattingen. Zo komt nog het mooie, vrijwel geheel akoestische, ‘Elysian Woes’ voorbij, krijgen we met ‘Goblin’ een geweldig instrumentaal stukje muziek waar iedere prog liefhebber van begint te kwijlen en zet ‘River’ ons op een dwaalspoor met zijn country-achtige opening, om vervolgens weer uit te barsten in een instrumentaal hoogstandje!

De laatste 2 nummers zijn voor mij ook weer echte hoogtepunten. ‘Voice Of Treason’ heeft een zeer onheilspellende sfeer door de toevoeging van strijkers in de muziek. Het nummer houdt deze spannende sfeer vast tot het einde waar alle registers opengaan! Een fantastisch nummer! Als laatste hebben we dan nog ‘Faith In Others’. Een nummer wat mij voornamelijk doet denken aan een combinatie tussen de klassiekers ‘Starless’ van King Crimson en ‘Dogs’ van Pink Floyd. Het zullen enkel inspiratiebronnen zijn geweest, want dit prachtig emotionele nummer staat wel degelijk op zichzelf. Ook hier zijn de strijkers weer even aanwezig. Een briljant nummer om de plaat mee te eindigen!

Ik kan dus wel zeggen dat we hier toch weer een album vol kwaliteit hebben van Opeth. Als je van progressive rock uit de jaren ’70 houdt, dan kan ik je deze plaat ten zeerste aanraden. Had ik al gezegd dat Mikael Akerfeldt op deze plaat ook weer ontzettend goed bij stem is? Bij dezen. Voor mij is dit zeker jaarlijstmateriaal, maar ik zou zeggen: luister en oordeel zelf!'

avatar van jellylips
4,0
Album van het jaar! Eternal Rains Will Come geeft me altijd dat hippie jaren '60 gevoel als de vocals beginnen, Cusp of Eternity is een heerlijke Rainbow-achtige rocker met een waanzinnige gitaarsolo, en Faith in Others is zo mooi dat ik het bijna niet kan geloven: De tekst, Mikael's zangperformance en het strijkersarrangement.

Ik juich de dynamische 70's achtige productie van het album enorm toe trouwens.

4,5* omdat de andere tracks top zijn, maar die drie blijven erbovenuit steken. Deze plaat klinkt op het vlak van progressie als een Still Life van de nieuwe stijl Opeth. Nu maar hopen dat de volgende een kraker is als Blackwater Park.

Ik vind de oude platen van Opeth te gek (om eerlijk te zijn vanaf My Arms, Your Hearse en verder.. ook een topplaat trouwens), maar het is ongelofelijk dat Opeth deze 'loophole' vindt om zich alsmaar verder te kunnen blijven ontwikkelen. Hoop voor de toekomst, en dat zo laat in hun carriere. En het concert in de HMH bevestigde dat gevoel compleet.

avatar van Jelle78
3,0
Ik heb het echt geprobeerd met dit album, maar als geheel blijf ik het vrij matig en gezapig vinden. Dat betekent niet dat ik er niks goed aan vind. Eternal rains will come en Cusp of Eternity zijn best goede nummers. Maar met Elysian Woes gaat al het mis. Het kabbelt maar voort en nergens krijg ik de indruk dat ik naar een goed of zelfs maar aardig nummer luister. En Michael Akerfield moet echt eens stoppen met die hinderlijke aahhh aaahhh en oeoehhh oeoehhh zanglijntjes.
Goblin en River vind ik wel weer prima nummers, wellicht zelfs de besten van de plaat, maar daarna zakt de muziek langzaam weg in middelmatigheid. Voice of Treason vind ik nog wel OK, alleen veel te lang, maar wat men hier toch in het saaie en langdradige Faith in Others ziet begrijp ik niet. Ik vind het in elk geval het zwakste nummer van de plaat. Als de laatste klanken van dat nummer weg ebben heb ik maar weinig zin om Pale Communion opnieuw te draaien.
Dat komt omdat ik elke vorm van spanningsopbouw mis in de nummers. Ik luister nu naar Lullabies In A Car Crash van Bjorn Riis en binnen 10 minuten heb ik al meer spanning gehoord dan dat er in heel Pale Communion zit. Erg jammer, maar is dit jaar genoeg muziek gemaakt waar ik een stuk meer van kan genieten (zoals Bjorn Riis), dus daar ga ik lekker naar luisteren.

avatar van strebge
4,5
Ik vind het echt een geweldig plaat. Maar het bejubelde Faith in others snap ik ook niet zo goed. Steven Wilson noemde het zelfs het beste wat Opeth tot nu toe in het repertoire heeft. Ik kan er niet inkomen. Maar goed, smaken verschillen..

avatar van uffing
4,5
Ik ben een groot liefhebber van de 'oude' Opeth, maar ook een echt proghead. Die combinatie maakt dit echt een machtig mooie plaat. Na het toch wat tegenvallende Heritage is dit echt een gruwelijk goede plaat.

avatar van Leptop
4,5
En hoeveel sterren horen daarbij Uffing?

avatar van uffing
4,5
Leptop schreef:
En hoeveel sterren horen daarbij Uffing?


4,5; ik dacht dat ik al gestemd had. En er zit rek in naar boven.

avatar van Leptop
4,5
Da's mooi. Ik verwacht in mijn geval van niet, ergens rond de 4,3 hangt het album momenteel.

avatar van Justinx
3,0
Tweede helft van River wow

avatar van Michael c
4,5
Heb dit album pas ontdekt, shame on me!

avatar van Scherprechter
4,0
Mooi prog album! Zou erg symfo 70-er jaren zijn a la Red van King Crimsom, maar ik kan hier meer van genieten.

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Vanaf de allereerste gecompliceerde maten van het allereerste nummer legt deze muziek meteen al zijn kaarten op tafel, en als na anderhalve minuut ook nog de mellotron zijn intrede doet weet je het zeker: dit album is progrock en wil dat weten ook. Het klinkt allemaal als een klok, er wordt goed tot uitstekend gemusiceerd en het is bijzonder oprecht en integer, maar het kleurt allemaal ook zowel compositorisch als instrumentaal zó keurig binnen de lijntjes dat ik (toch een groot symfo- en progliefhebber) hier niet warm voor kan lopen, en als dan in Moon above, sun below opeens de muziek wegvalt en er een Yes-achtig koortje opduikt is dat niet zozeer verrassend alswel "verwacht onverwacht". En vindt er niemand dat Mikael Akerfeldt zowel solo als in koor een tamelijk saaie stem heeft?
        Er zijn natuurlijk wel hoogtepunten, met name het eerste en het laatste nummer vind ik sterk, maar wanneer ik de plaat als geheel draai zakt mijn aandacht steeds weg, en dat is een veeg teken. Jammer, ik sta hier helemaal voor open, maar net als het lange outro van Goblin zit hier voor mij gewoon te weinig aparts en knetterends en tegendraads in om er echt een vonk van te doen overslaan. (Overigens verdient het boekje bij de CD dankzij de combinatie van een zeer klein font en de Gothische belettering een prijs voor de meest onleesbare teksten van het jaar. Bijzonder storend.)

avatar van Kronos
4,5
Dan ook nog eens een moeilijk leesbaar lettertype. Het helpt als je de lp hebt. Groter formaat.

Niet dat de teksten heel bijzonder zijn, maar ze hielpen mij wel om door het hele album geraakt te worden. Het is duidelijk dat Mikael over moeilijkheden in zijn persoonlijke leven zingt maar hij doet dit op een fijne beschouwende wijze, zonder de vuile was buiten te hangen maar ook zonder afstandelijk te klinken. Hij vertelde in een interview ook dat hij deze keer niet over andere dingen kon en wilde schrijven. Die voelbare noodzaak maakt het een oprecht aangrijpend album voor mij. De muziek krijgt namelijk ook ineens zoveel meer betekenis.

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Ik heb het album ook "ondergaan" (intens beluisterd, met de koptelefoon op) met de teksten erbij (op internet zijn ze natuurlijk vlot genoeg te vinden) zoals ik met de meeste platen probeer te doen, en ik kan inderdaad zien dat ze persoonlijk zijn (en soms ook wel ontroerend, met name die van het slotnummer), maar ze zijn hier voor mij niet aangrijpend genoeg om mij het album veel beter te laten vinden. Dus, ik deel je standpunt over teksten geheel, en bij mij helpt het vaak ook, maar dus niet bij déze plaat.

avatar van namsaap
5,0
Kronos schreef:
Dan ook nog eens een moeilijk leesbaar lettertype. Het helpt als je de lp hebt. Groter formaat.



Maar ook bij de LP blijft de leesbaarheid een drama.....

avatar van namsaap
5,0
Deze LP vandaag weer een aantal malen de revue laten passeren. Blijft top!

avatar van Edwynn
4,0
Ha, hier beginnen eindelijk wat kwartjes te vallen. Toch geen cd die voor altijd opgeborgen blijft.

avatar van Kronos
4,5
Bij mij was het alweer even geleden dat ik Pale Communion beluisterde, maar van begin tot eind geniet ik er weer meteen van. Intussen zit ik alweer te hunkeren naar een nieuw album van deze mannen.

avatar van gigage
4,0
Moon above, sun below is wel een heerlijke Opeth knaller. De eerste twee songs neigen naar Dream Theater, wel goed, maar we hebben al een Dream Theater.

buizen
Een moeilijk toegankelijk album. Beetje ingewikkelde muziek.
Enkele malen getracht het album om z'n meritus te beoordelen maar net zoals iemand hier eerder al eens opmerkte weet je na afloop niet wat je nu geluisterd hebt.
Een casus voor stemmenonthouding. Geen doen.

avatar van ricardo
4,0
Misschien blijft hij daarom ook boeiend, omdat je nieuwschierig blijft naar ongewikkelde passages, tenminste dat is bij mij wel het geval. Heb hem van de week 3 keer gehoord, maar vind hem beduidend beter dan de voorganger heritage, die ik iets te stil en te wissenvallig op een minder positieve manier vind.

avatar van Kronos
4,5
Wat mooie melodieën betreft ligt Pale Communion dichter bij het album Damnation vind ik. Heritage klinkt net als Watershed wat verder gezocht. Tegelijk bevat Pale Communion muzikaal wel de nodige progressieve elementen waardoor het niet snel gaat vervelen. En last but not least, het heeft een productie met meer pit. Dus hoewel ik Heritage ook erg goed vind is voor mij Pale Communion in alle opzichten beter.

avatar van Lexcoaster
5,0
En hoppa, vijf sterren. Aan mooie melodieën en practhige composities geen gebrek.

avatar van El Stepperiño
4,5
Prachtig inderdaad! Was nog vergeten deze een stem te geven. Neigt naar 4,5*...

avatar van gigage
4,0
In Zweden gaat Opeth openen voor Iron Maiden's Book of Souls concert. Dat mogen ze hier ook wel komen doen.

avatar van Leeds
5,0
Toch wat jammer dat Pale Communion een gemiddelde van 4 sterren niet kan halen. Toch echt een fantastische plaat. Ik verhoog naar 5. Met iedere luisterbeurt wordt het beter en beter. Technisch lekker strak ook.

avatar van LZA
4,5
LZA
Ik verhoog met een halfje. Nog steeds regelmatig in de playlist na anderhalf jaar, toch wel een prestatie als je bij mij in de kast staat.. Ik ben gewoon verslaafd aan de sound van die snare (eigenlijk de gehele ritmesectie) op deze plaat, en de retro-orgeltjes en mellotron doet het hier ook nog steeds erg goed.

avatar van Jelle78
3,0
Het heeft lang geduurd, maar eindelijk begin ik dit album te waarderen. Hoewel ik nog steeds vind dat Opeth met het afzweren van de (death) metal een deel van hun unieke identiteit heeft verloren, is dit toch nog steeds onmiskenbaar Opeth. Dat is knap voor een band die haar stijl zo radicaal heeft omgegooid. De kwaliteit van de nummers ligt bij nader inzien behoorlijk hoog en dus kan ik steeds meer genieten van deze plaat en de nieuwe koers die Opeth vaart.
Voor nu 3,5 ster, met de kans op verhoging naar 4.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:43 uur

geplaatst: vandaag om 22:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.