Opeth - Pale Communion (2014)

Het album was al te koop op de Lokerse Feesten (3 augustus) aan de Aardschok-stand. Waarom zij het al mogen verkopen weet ik niet.

Ik hou van die ouderwetse progrock. En van metal. Opeth maakte altijd een mooie mix van die twee. De laatste tijd zijn ze gaan zoeken. Naar een nieuw midden. En komen na een wat ongerichte plaat nu met Pale Communication. En het bevalt me goed, erg goed. Het bevalt me ook stukken beter dan de eendimensionale muziek die Anathema tegenwoordig maakt.
En inderdaad, Steven Wilson had dit niet kunnen overtreffen. Echoes van PT zijn dichtbij. Luister bijv. naar Voice of Treason. Erg mooi en avontuurlijk.
Misschien hebben de oude fans zich op het verkeerde been laten zetten of moeten ze gewoon nog eens erg goed luisteren.
Verder sluit ik me aan bij wat Peter van de Ploeg in NRC schreef.
Citeren mag geloof ik niet) dus hierbij de link naar zijn recensie. De elfde van Opeth klinkt als een bevrijding | nrc.next | dinsdag 12 augustus 2014

Ps als je moet betalen, het is maar 25 cent.

Leuk om nog eens een positieve ervaring te lezen. In Aardschok stond ook al dat dit album melodieus beter in het gehoor ligt en minder gezocht is dan de voorganger.

Ik had precies hetzelfde! bij het album Heritage, het was ook niet mijn kop thee...
Het enige album wat ik niet goed vond van Opeth..
Nu ik dit weet (of vermoed) ga ik hem niet blind aanschaffen. Wat ik wel van plan was...

"Al elf albums bracht de Zweedse metalband Opeth uit. Geen zo controversieel als de vorige, Heritage: een gefrustreerde plaat met veel kritiek als gevolg. Maar nu slaat Opeth terug met een meesterwerk."

Dit is een stukje uit het Nrc.. ach het zal wel weer klasse zijn

Heritage gefrustreerd? Wat een onzin weer.

De schrijver bedoelt waarschijnlijk dat hij gefrustreerd raakte van Heritage.

Ik vind het nog altijd een logisch vervolg op Watershed, waarbij de grunts achterwege bleven, de (schijnbaar) fragmentarische opbouw werd behouden en de niet voor de hand liggende zanglijnen nog verder werden doorgedreven. Volgens Mikael is het album de weerslag van 20 jaar luisterervaringen.

Voor zover ik al wat van Pale Communion heb gehoord is dat ook weer een logisch vervolg op Heritage.

Cusp Of Eternity heb ik gehoord en dat deed me niet zoveel. Eternal Rains Will Come heb ik ook beluisterd en dat vond ik wel prachtig. Veel traditionele prog maar ook de bekende herfstige sluier die over het eerdere werk gedrapeerd ligt. Ik verwacht Opethsgewijs nog wel iets van de albumcontext waarin het allemaal staat.

Degenen die geduldig gewacht hebben kunnen nu echt gaan aftellen. Nog een weekje en Pale Communion ligt in de winkels.

Met voorganger Heritage kon ik helaas weinig. Te voortkabbelend en te saai. Gelukkig komt de band hier voor de dag met een wat steviger (en beter) album. Niet dat het richting het oude geluid gaat, zeer zeker niet, maar de songs zijn weer wat boeiender en hebben een meer stevige basis. Hier en daar valt men zelfs te betrappen op een groove. Het geheel is nog steeds flink geworteld in de jaren '70 en al met al wederom aan de ingetogen kant, maar er zit tenminste sporadisch weer wat leven in Opeth.

Hele album is hier gratis te beluisteren:
Opeth - Pale Communion

Neen, want dan had hij wel "frustrerende plaat" geschreven.

Ik bedoelde niet dat hij het werkelijk zo bedoelde, maar dat hij het zo had moeten schrijven. Maar in een poging zich enige autoriteit aan te meten stellen critici hun persoonlijke ervaring het liefst voor als een objectieve waarheid.

Dit nieuwe album (39 stemmen) scoort (thans) slechter dan het vorige (250 stemmen), en dat terwijl je zou verwachten dat in eerste instantie vooral de fanboys stemmen en dat het gemiddelde dus aanvankelijk relatief hoog is.

Dit zou op langere termijn wel eens het slechtst gewaardeerde album van Opeth kunnen worden.

De eerste luistetbeurten stemmen mij gunstig. Het is een logisch vervolg op Heritage, zij het dat Pale Communion veel meer een traditioneel progalbum is. Het is die kenmerkende herfstige Opeth-sluier die het onderscheidt van genregenoten.

'traditioneel progressief', is dat net zoiets als gematigd extremistisch? een heterosexuele gay? een vegetarische maaltijd met echt vlees?

Ben me door dit album aan het heen worstelen. Zit nu op zo'n 4 luisterbeurten. Begin al wat mooie stukken te ontdekken, niet te verwarren met herkenbaarheid en gewenning. Een knallend sterrencijfer zal het vrees ik niet gaan worden. Maar alvorens een (eventueel genadeloze) recensie toch nog maar doorluisteren. Het beroerde is dat dat luisteren ook nog eens niet van vinyl is maar via een site op de PC. Toch heel anders, zeker bij dit soort muziek.

Vandaag heb ik deze na kortstondig te hebben beluisterd in de cd shop gelijk origineel gekocht. De sound beviel me direct al, en na Heritage verwachte ik ook wel weer een iets steviger album. Gelukkig is het dat ook geworden. Ieder nummer heeft lekker veel energie en is lekker om te beluisteren. Wel heb ik tot nu toe geen echte uitschieters gehoord zowel positief als negatief niet. Vind wel de opening van het eerste en tweede nummer erg lekker. Eigenlijk vind ik hem qua stevigheid wel vergelijkbaar met Damnation. Deze ga ik vaker afdraaien dan het wat matige Heritage, want daar gebeurde mij te weinig op om mij nieuwschierig te houden om hem vaak te willen opzetten.

ik weet niet in welk maakbaar teketubbiewereldje jij bent opgegroeid, maar hier is progrock allang niet meer progressief. Derhalve is een term als 'traditioneel' prima van toepassing, dunkt me.

Dan verandert de stijlfout van oxymoron naar pleonasme.

Nee, geen van beide. Het is gewoon een contradictio in adjecto. Veroorzaakt door het simpele feit dat wat ooit progressief was dat nu niet meer is.

Bedankt voor de cursus Nederlands mannen

Kortom, het is een album voor oudere jongeren?

Haha, Korreltje Zout; met deze woorden vat je het net zo goed samen als Jasper en Kronos. Stilistisch wat korter door de bocht, even raak!

Ik ben zo een oudere jongere denk ik met mijn 42 jaar, of ben je dan al een jongere oudere . Ik vind het een heerlijk album. Ik hou ook van het oudere werk van de band. Maar bij het beoordelen van dit album moet je niet letten op het verleden, maar gewoon dit album beoordelen op wat dit album is. Dan kan je het niets vinden of alles of iets er ergens tussen in.

Van mij krijgt het 4*

Ik heb zonet maar even een uitstapje naar Nederland gemaakt want hier is het album nog niet te vinden.

Opeth is altijd een band geweest waarbij verandering essentieel is. Dus als je wil vasthouden aan het verleden dan is Opeth je band niet. Al begrijp ik de kritische vergelijking wel. Het oudere werk, waarbij metal op de voorgrond staat en Mikael zich met zijn grunt de darmen uit de keel rochelt bevallen mij zeker ook meer. Maar ik ben ook een rockliefhebber, wat het gemis aan nieuwe albums van de oude Opeth een beetje draaglijker maakt.

Dat eeuwige gezeik altijd over bands die veranderen van stijl en fans die beweren dat ''hun'' band niet meer de band is die ze waren.
Wees blij met de muzikale evolutie van een band.
En als je daar niet tegen kan, dan raad ik AC/DC aan.
Die maken al 40 jaar exact dezelfde muziek namelijk.

Ja maar, AC/DC met Bon Scott was toch beter dan met Brian Johnson.

Toch vreemd dat er personen zijn die vinden dat een muzikant of band een dozijn albums moeten uitbrengen die allemaal klinken als de eerste. Als dat je wens is, moet je de albums van eender welke Top 40 band aanschaffen.
Voor mij is de aantrekkingskracht van bands als Opeth en Anathema juist de lef om wars van de wensen van de "fans van het eerste uur", geheel naar eigen inzicht en muzikale smaak, albums uit te brengen die in eerste instantie de smaak en interesses van de bandleden ademt.
Ik durf mezelf ook een fan van het eerste uur te noemen en misschien heeft leeftijd er ook iets mee te maken - ik ben een 49 jarige ouder jongere - maar zeker ook mijn brede muzikale smaak maakt dat ik dit album meer dan te pruimen vind. Of misschien zijn dit gewoon de woorden van een verstokte fan.

Ik lees al sinds de release van Heritage dat alle kritiek wordt geweerd met " bands evolueren", "de stijl ligt je waarschijnlijk niet", et cetera. Daar ben ik het niet mee eens. De "nieuwe stijl" ( volgens mij is het een ietwat drastische maar logische evolutie) ligt mij absoluut wel, alleen vind ik Heritage domweg een slappe plaat ín het genre. Vrijwel geen sterke composities, duidelijk een band die de koerswijziging nog niet goed in de vingers heeft. Ook legendarische bands kunnen zwakke platen maken, dat wordt wel eens vergeten.

Deze nieuwe nog niet gehoord overigens, dus daar kan ik nog niks over zeggen.