Opeth - Pale Communion (2014)

Klinkt 'n beetje als een verlenging van Heritage, en dat album zat niet echt lekker bij mij. Ik hoop echt dat ze ooit terug gaan naar het soort muziek dat onder andere op Ghost Reveries te horen is, al is het maar eenmalig.

Mikael is de afgelopen jaren echt een veel betere zanger geworden. Eerst klonk toch vrij mat, maar nu kan ik de emotie er beter in vinden.

Here we go. Luisterbeurt 1.

Schitterend. Beste nummer na luisterbeurt 1: Goblin. 'Minste' nummer: Elysian Woes.
Nu ik dankzij Heritage gewend ben aan de nieuwe Opeth, is dit een prachtige voortzetting ervan.
Opeth fanboy alert? Jazeker. Maar het is gewoon niet anders, want dit blijft de beste band op aarde.

Na een paar luisterbeurten concludeer ik dat dit stiekem een nieuw solo-album is van Steven Wilson

Indruk na een aantal luisterbeurten: Zeker in het verlengde van Heritage, maar wel veel avontuurlijker en sterker op melodisch vlak.

Favoriete track tot nu toe: River.

Faith in Others klinkt ook wel ontzettend mooi maar heb ik nog niet helemaal goed tot me genomen.

Heb zojuist de cd/bluray besteld, maar nergens een downloadlink te bekennen! Doe ik iets verkeerd?

Dat klinkt interessant. Ik zet de Calvé even op tafel.

Zo'n opmerking verdient de aanbidsmiley.

Ik ben geweldig fan van Mikael, de melodiemaker; minder fan ben ik dan weer van Mikael, de neuzelaar.
Op Heritage stonden geweldig sterke melodieuze nummers en andere die geen richting hadden. Ook hier krijgen, vooral in het begin, een paar ijzersterke rammers, maar naar het einde toe lopen de tracks bestemmingsloos verloren.
Men had ons nochtans beloofd ons een iets harder en melodieuzere schijf te presenteren. Maar plots wordt Heritage wel een heel sterke plaat.

Naar het einde toe juist een aantal geweldige tracks, met als hoogtepunt slotnummer Faith in Others. Het is inderdaad een redelijk logisch vervolg op Heritage maar dan wat mij betreft met sterkere nummers. Veel melodie, acoustische stukken, toetsen en over de gehele linie een iets harder geluid dan de voorganger.

Zo zeg, dit is nog saaier dan Heritage, apart dat ze dat toch voor elkaar hebben gekregen.
Wat een zielloos en klinisch gepriegel.

Het kan toch niet zo erg als Storm Corrosion zijn?

Storm Corrosion vind ik wel redelijk, ook niet goed maar daar zit nog wat sfeer in.

Wat een zoutloos album, Opeth kan wel wat peper in de reet gebruiken.. . . . . . .

Hij ligt zeker in het verlengde van Heritage, waar het me redelijk van weerhouden heeft om er daadwerkelijk enthousiast over te zijn, maar de 1e luisterbeurt is geweest en ik moet zeggen... Zéér enthousiast! Heel veel sfeer en melodie.
Met als toppunten het openingsnummer en Goblin. Echt prachtig.

Ik vind 'm fantastisch, veel beter dan Heritage.

Heb alleen de eerste twee nummers gehoord en ben benieuwd waar Opeth 'ons' nu weer brengt. Ik blijf het moedig vinden dat deze band verder kijkt en zijn sound telkens aanpast. Hoeveel makkelijker is het om weer een (ongetwijfeld prima) prog-death-metal plaat te maken. Ik ben zeer benieuwd naar de rest van deze plaat, want Opeth is een band die ik door hun experimenteerdrift spannend blijf vinden.

Jeetje, nog niet eens uit en nu al twintig stemmen. Stelletje piraten.

Sommige van die piraten hebben ook de speciale editie besteld hoor, no worries

En uiteraard kaartjes voor 7 november

Heb ook de cd/Blu-ray besteld (blind / doof), Heritage beviel me zeer maar ik koop sowieso alle studioalbums van deze heren.

Ik ook. Tot en met Heritage. Nu is het afgelopen. Ik trek deze variant van Opeth niet langer. Je weet dat ze zo veel betere muziek kunnen maken en dan komen ze met dit soort gepiel. Na de eerste drie noten weet je het eigenlijk al: niet my cup of tea.

Houd er een beetje hetzelfde zure gevoel aan over als bij één van mijn andere all-time favorites: Queensrych ergens medio jaren 90. Na 4-5 klassiekers uitgebracht te hebben moest ineens het roer om. Wat volgde was pure bagger.

Jammer...

Behoorlijk wat 'reuring' voor een album dat officieel nog uit moet komen.

Zo zijn de boys.

Bij Opeth's vierde album begon het gelukkig nog maar allemaal!

Ach ik heb Pale Communion 2-3 keer beluisterd en ben er ook niet kapot van, maar nooit echt met de volle aandacht geluisterd. Ik zet de laagkwalitatieve download niet meer op tot ik de dubbel LP eind augustus op de mat krijg! Dan eens zien wat het geeft

Opeth is nooit echt mijn "cup of tea" geweest ondanks dat ik ieder album wel een keer heb geluisterd. Maar dit "Pale Communion" vindt ik echt een briljant album, het doet mij denken aan een combinatie van oude 70's prog zoals mijn Pa die altijd luisterde en de "nieuwe" progrock als bv. Anathema en Riverside.
Heerlijk album......

Btw lijkt Faith in Others niet heel erg op Universal van Anathema?

Anathema: nog zo´n gevalletje verkeerde weg ingeslagen en van het padje afgeraakt. T/m Natural Disaster 4 wereldplaten en daarna... brrr. Weet dat lang niet iedereen dat vindt hoor. Ik spreek puur op eigen titel.

Wat als... Opeth een plaat zou maken in de stijl van de jaren 70, zonder enige originaliteit en passie.

Ik vindt dit album het slechtste van Opeth tot nu toe. Ik heb hem tot nu toe acht keer beluisterd en normaal begint een goed prog-album bij mij dan al flink te groeien en vorm te krijgen. Hier hoor ik gewoon niks goeds, ik vindt het niet spannend, het rockt niet en bij elk lied ben ik de draad kwijt na een minuut en er gebeurd daarna niks meer wat mijn aandacht trekt.

Hoe vaker ik luister hoe meer ik mij aan dingen begin te storen. Ik vindt dat Mikeal erg zwak met zijn stem is, de "oe's en a's" koortjes en ietwat geschreeuw verbergen dat niet. Ik irriteer me mateloos aan de drummer die constant op het topje van de bekkens loopt te tikken. De toetsenist is eigenlijk de enige die raadt weet met de nummers, ik vindt de overige muzikanten maar een beetje doelloos spelen. Ik mis passie.

Kortom deze Opeth is niet voor mij weggelegd.