Opeth - Pale Communion (2014)

Steven Wilson vind dat het beste nummer dat Akerfeldt ooit heeft geschreven.

Ik vind het moeilijk vergelijken tussen bijvoorbeeld Faith in Others en The Leper Affinity, maar Faith in Others is zeker een prachtige afsluiter van dit prachtige album. Het eindigt met een kleine zucht van verlichting:

Asleep in the rain
A child once again
And the ghost in my head
Has forgiven me

Lifted his curse upon me

Ook weer zo'n mooi detail is dat in de begeleiding bij dit stukje iets van een melodie waart dat van een kinderliedje zou kunnen zijn.

Ja hoor, dit gaat er bij mij prima in! Moest hem ook even in laten dalen maar wat een beloning is het dan als het kwartje gaat vallen! Dit kan best nog naar 4,5* uitgroeien

[/quote]
Steven Wilson vind dat het beste nummer dat Akerfeldt ooit heeft geschreven. [/quote]

Steven Wilson heeft er kijk op! Faith in Others past in mijn top 3 samen met The Night and the Silent Water en The Drapery Falls.

Ik ga dit album met elke luisterbeurt nóg wat beter vinden en blijf nieuwe details ontdekken. Zeker als ik er speciaal voor ga zitten ben ik soms overweldigd door de emotionele lading in de combinatie tekst/muziek.

Met 5* zit ik al aan het maximum dus maak ik er maar 5*+ van.

Vandaag weer eens een luisterbeurt gegeven. Na 4 nummers maar afgezet. Het gepriegel en de saaie zang begonnen me danig tegen te staan. Doodzonde van deze band.

Wat een groeibriljant! Met elk rondje dat de plaat draait wordt hij beter. Ik ben groot fan van de 'oude' Opeth maar dit vindt ik toch echt het beste dat de band heeft voortgebracht. Half puntje erbij.

Het langzaam stijgende stemgemiddelde illustreert dit ook. Maar er moeten nog veel meer progressieve rockliefhebbers deze parel ontdekken.

Heel, heel af en toe komt er een plaat uit waarvan je gelijk hoort dat het iets heel bijzonders is maar waarvoor je de tijd moet nemen om de plaat te laten rijpen.

Ik was al enthousiast over de koerswijziging die Opeth op Heritage liet horen maar op 'Pale Communion' is de koers pas echt goed uitgestippeld.

De productie van deze plaat is werkelijk fantastisch. Alle details in de muziek zijn goed te horen en het algehele geluidsbeeld klinkt heerlijk warm.

Vanaf de start van 'Eternal Rains Will Come' is het direct raak! Na de jazzy start waar het Hammondorgel de boventoon voert transformeert het nummer tot een psychedelisch pareltje. En dan begint de zang..... Wat een prachtige meerstemmige zanglijn! Eerste hoogtepunt van de plaat.

Het navolgende 'Cusp of Eternity' is (voor Opeth-begrippen) iets meer een rechttoe-rechtaan progrocknummer met een heerlijke leadgitaar.

Kant 2 begint met voor mij het volgende hoogtepunt 'Moon Above, Sun Below'. Alle gezichten van het nieuwe Opeth komen in ruim tien minuten aan de luisteraar voorbij. Hier laat Mikael Akerfeldt horen dat hij als zanger een enorme progressie aan het maken is. 'Elysian Woes' is vervolgens het wonderschone rustpuntje dat kant 2 eindigt.

Via het instrumentale 'Goblin' en het van folkinvloeden vergeven 'River' komen we op kant 4 het beste van Pale Communion tegen met 'Voice of Treason', het meest heavy nummer van de plaat, en het werkelijk fantastische 'Faith in Others'.

De progressie die Opeth met dit album heeft gemaakt is groot. De zang van Mikael, het leadgitaarwerk, het drumwerk en de balans in de composities zijn zoveel beter geworden. Dit album gaat voorlopig door geen band overtroffen worden. Hoeft ook niet want ik ben hier nog wel even zoet mee.

Opeth is één van m'n favoriete bands, maar het kwartje wil maar niet vallen bij dit album. Ik wil dit echt heel graag goed vinden, maar bij elke luisterbeurt kabbelt de muziek aan me voorbij en blijft er eigenlijk nauwelijks iets van hangen. Tot nu toe zijn de associaties die ik bij dit album heb saai en langdradig. De reden dat ik Opeth altijd zo'n geniale band vond was de afwisseling tussen hard/bruut en zacht/sferisch. En dat ze er, ondanks de vaak lange en complexe nummers, toch in slaagden pakkende nummers te schrijven die in je kop bleven hangen. Al dit voorgaande mis ik tot op heden in Pale Communion (en ook in diens voorganger trouwens). Ik hou van progrock, maar nu Opeth een progrockband is geworden vind ik dat ze hun unieke identiteit kwijt zijn.

Daar kan ik goed inkomen, Jelle78. Toen ik het album twee of drie keer had gehoord zou ik het helemaal eens zijn met je omschrijving. Eerst vond ik het maar een saai album. Het was de voor mij aangrijpende tekstuele inhoud waardoor ik de muziek anders ging ervaren.

Intussen werd me nog duidelijk dat het enige nummer waarvan Mikael zegt dat het niet over zijn persoonlijke leven gaat er door de gehanteerde beeldspraak elders toch ook naar zou kunnen verwijzen en zo krijgt het een unieke rol in het geheel.


Dat heb ik hier al eerder gelezen. Anderen zouden dit eerder en beter hebben gedaan. Ik sta altijd open voor tips over albums die vergelijkbaar, maar ouder en beter zijn dan Pale Communion. Het zou me verbazen eerlijk gezegd. Ik denk niet dat ik het er mee eens zal zijn.

Inderdaad. Het valt ook altijd op hoe men niet mee doet aan de loudness war. Ook Pale Communion klinkt vrij stil tegenover de meeste andere nieuwe albums. Geen probleem. De volumeknop op mijn stereo kan nog ver genoeg open.

Ik lees dat je over verschillende kanten van het album spreekt. Dubbel vinyl dus. Dat klinkt nog wat warmer, maar ik vind het toch een minpuntje dat bij het draaien van de lp's de flow van het album onderbroken wordt.

Ik ga het album eens met de tekst erbij luisteren. Misschien krijg ik dan een vergelijkbare ervaring als jij.

Met betrekking tot de quote van mij: ik bedoelde daarmee te zeggen dat wat Opeth voor mij zo uniek en geniaal maakt de combinatie van (death) metal en progressievere/sferische stukken is. En de combinatie van grunt en zuivere zang. Die tegenstelling is nu weggevallen. Ik zit bij deze plaat steeds te wachten op het moment dat de metal gitaren en de grunt van Michael invallen en dat gebeurt dus niet. Misschien zit ik nog te veel vast in dat inmiddels onrealistische verwachtingspatroon en moet ik opener naar deze plaat leren luisteren.
Overigens zei ik wel dat ik van progrock houd, maar ik bedoelde daarmee aan te geven dat ik open sta voor het genre en dat ik bepaalde progrock bands zeer goed vind. Ik zou niet kunnen zeggen of Opeth als progrock band maar middelmatig is, om de simpele reden dat ik daarvoor veel te weinig vergelijkingsmateriaal heb.

Misschien wel, misschien niet. Mij raken de teksten omdat ik meeleef met Mikael en omdat ik er dingen in herken uit mijn eigen leven. De gevoelens die dat oproept worden versterkt door de muziek, die ik eerst maar saai vond maar nu soms erg intens.

Ik vind de vroegere albums van Opeth ook nog steeds zeer goed. Op een andere manier. Het is moeilijk te vergelijken maar in zekere zin overtreft de band zichzelf nu toch. Emotioneel is het gelaagder.

Veel bands blijven zichzelf min of meer herhalen maar halen daarbij bijna nooit hun oudere niveau. Opeth blijft zich muzikaal ontwikkelen en daar hoort verandering bij. Dat er mensen afhaken kan niet anders, maar ik ben wel blij met deze koers, hoe goed ik hun oudere werk ook vind.

Zo, toch een halfje erbij naar 4,5* nog. Het is tot dusver toch een van de platen van dit jaar die ik echt vaak wil luisteren. Terwijl het in het begin totaal niet zo was. Dat is voor mij vaak een teken dat een plaat iets teweeg bij me brengt. Het sluit niet helemaal aan op mijn gevestigde muzieksmaak, maar bevat wat elementen die ik ofwel niet ken, ofwel niet zo tof vind.

En dan, met iedere luisterbeurt wordt ik steeds meer opgezogen door het album omdat het zo intrigeert. De saaiheid die ik ervaarde bij de eerste paar luisterbeurten is echt totaal weg. En dat is echt niet omdat ik het leuk 'wil' vinden. Ik had een maand geleden het album namelijk voor mijn gevoel definitief in de ijskast gezet. Maar het kwam terug, en hoe.

Ik wist niet dat ik het tof vond, maar blijkbaar kan ik nu niet meer zonder. Nog even en dit staat voor mij gelijk aan bijvoorbeeld een Still Life.

De eerste indruk is okay, maar nog niet overtuigend. Wel zitten er enkele sterke stukken muziek tussen en ik hoor zeker ook de nodige groeibriljanten. Geen kost voor de gruntgangers van weleer. Minder stevig, maar nog wel frivool en complex. Meer jazzy, rock en prog. Ik geef het een kans.

Leptop, is 4* dan niet erg hoog?

Lijkt het wel op...alleen dit is Opeth. Dus die beginnen bij mij al snel op 4*. Kwaliteitsmuziek.

We zijn overigens 2 dagen en enkele luisterbeurten verder en de plaat groeit inderdaad! Momenteel een goede 4* en niet meer een voorzichtige 4*.

Deze is toch wel aan het uitgroeien tot mijn favoriete Opethalbum. Ligt voorlopig nog in balans met Still Life en Blackwater Park. Opeth 2.0 is verfrissend, ook al halen ze de mosterd uit de jaren '70. Toch is het nieuwe kleedje best aantrekkelijk te noemen en blijft Akerfeldt zich meer en meer bewijzen als absolute topzanger. Van de meeste metalfans hoor ik steeds hetzelfde liedje: Dit vinden ze maar gezapig gezeik (net als Heritage) met af en toe een beter moment.

Kom uit je metalhokje en ervaar dit prachtige album in al zijn schoonheid. Valt het kwartje niet, dan is dat zo. Maar geef dit Opeth een kans.

Pale Communion doet nu zowel wat aantal stemmen (133) als stemgemiddelde (3,83) betreft net iets beter dan het debuut.

Het blijft toch opvallen dat er na Heritage veel mensen zijn afgehaakt. En nieuwe liefhebbers lijken er maar druppelsgewijs bij te komen.

En jawel hoor, het virus is toegeslagen. Dit is er 1 van de hardnekkige soort. Incubatietijd is meerdere weken, waarbij het voorwaarde is om in de ziekmakende omgeving te blijven hangen.

De ziekte ontwikkelt zich dan als volgt: in het begin ben je enthousiast vanwege de eerste nummers, maar bij 3 zakt de plaat in, een kleine opleving bij 5 en verder is het moeilijk luisteren. Vervolgens na stug volhouden, blijkt ook 6 wel erg goed en daarna 8 ook. Verrek, da's meer dan de helft ondertussen. Nummer 7 komt vervolgens ook op dat lijstje en tenslotte pakken 3 en 4 je ook bij de strot en zegeviert het Opethvirus met glans. Wel zo'n 4 weken na besmetting trouwens en veel luisterbeurten later. Hupsakee: van 4 naar 4,5*

En ondertussen is het zelfs zo erg dat ik Faith in Others tot het mooiste reken dat de mannen ooit hebben geschreven en uitgevoerd. Kippenvel.

Leuk dat het virus je nu helemaal te pakken heeft, Leptop. Ik verdien er niks mee maar wil best wat promotie maken voor dit prachtalbum.


Bij Heritage:
Wel Ozric, deze Opeth plaat sluit het meest aan bij Heritage. Ik denk dat je Pale Communion (na voldoende luisterbeurten) zelfs nog beter gaat vinden.

Maar Damnation blijft ook nog steeds een goede luistertip.

Ik begin deze plaat meer en meer te waarderen! Het is duidelijk dat Opeth zich verder wil ontwikkelen in het progressieve rockgebeuren. En naar mijn bescheiden mening slagen ze in hun opzet. Het siert de band andere wegen in te slaan en ik ben niet verwonderd dat ze weer een zeer degelijk album op ons los brengen. De afgelopen jaren was Steven Wilson nauw verbonden met Mikael Akerfeldt en dat is hier op deze plaat zeer voelbaar. Raakvlakken met Wilson's laatste 2 studioplaten of met de latere Porcupine Tree platen zijn hier niet weg te slaan. Niet dat Mikael en de zijnen willen kopiëren maar gewoon de attitude van hé, wat jij (Wilson) uit uw toverhoed kunt halen kan ik ook. De instrumentatie en de vocalen zijn zeer verzorgd. Alles zit verdomd goed in elkaar. Een duidelijke stap voorwaarts in vergelijk met Heritage. Maar het is natuurlijk de vraag of ze na Pale Communion die koers moeten aanhouden...

Ik ben in ieder geval tevreden maar zo nu en dan terugblikken naar Blackwater Park, Still Life of Morningrise kan deugd doen.

Erg mooi album. Sterke nummers, in een muzikale richting, die mij wel bevalt. Opeth doet zoiets als Anathema, evolueren langzaam in een meer prog richting uit, elk op hun eigen wijze. Allemaal vrij lange nummers, veel varatie, en erg mooi geproduceerd. Het album heeft ook een lekkere jaren 70's feel over zich heen.

Stem verhoogd naar 5*. Fantastisch album waar ik inmiddels geen minpunten meer op kan horen. Ik kijk enorm uit naar het optreden van overmorgen.

Ik ook! Kan niet wachten, en met Alcest in het voorprogramma kan het niet misgaan. Dit album is de laatste weken wel beter geworden voor me, maar ik blijf bij een 4,5. Ergens ook in de hoop dat ze op een volgend album nóg beter uit de verf komen. De metamorfose is gevoelsmatig nog niet voltooid.

Vrijdag in de HMH stond ik enigszins ongemakkelijk te wiebelen op mijn voeten. Ik wist niet wat ik verwachten kon. Tuurlijk, Opeth heeft een aantal pareltjes gemaakt maar in mijn optiek ook evenzo vele misbaksels. Het optreden bleek een redelijk precieze afspiegeling van hetgeen de band in haar mars heeft. Dus ja, echt vreselijk gave stukken afgewisseld met prullen die ik absoluut niet trek. Zo zijn voor mij de eerste 3 albums regelrecht kliko-materiaal waar de band te vaak en te geforceerd probeert 6 songs in één te proppen en ook hiervan is dus materiaal de zaal in geslingerd. Gelukkig valt de balans uit naar de positieve kant. Nummers als the Lotus Eater en Deliverance zijn echt fabelachtig. Geweldig energiek en met zoveel overtuiging gebracht, dat stilstaan onmogelijk is. Gek genoeg is een nummer wat ik op plaat niet echt tot z'n recht vind komen hier echt subliem. Cusp of Eternity knalt als een malle en swingt helemaal de pan uit. Met een fenomenale drive die ik juist op de plaat mis, staat het in de Amsterdamse Bierkeet als een huis.
Die Akerfeld zou het trouwens als cabaretier ook best aardig doen. Wat een droogkloot is dat, zeg. Kortom: een vermakelijke avond. Ook nog een pluim voor het voorprogramma Alcest, dat het moest doen met een absoluut beroerd geluid. Zo jammer dat hoofdacts het de voorprogramma's niet mogelijk maken hun volle potentieel ten gehore te brengen, maar hen altijd met 2-0 achterstand laten beginnen.

Concertpraat verkoop je beter hier, Robertoooooh.

Sorry, my bad....

Toch nog even over het laatste album dan.
Het wordt steeds beter met iedere draaibeurt. Waar het in aanvang allemaal een beetje langs me heen ging, beklijven de songs nu meer dan behoorlijk. Het gemak waarmee verschillende thema's aanééngeweven worden is echt grote klasse. Je hoort hoe muzikaal vakmanschap door de jaren heen gegroeid is bij de heren. De overgangen, akkoordenkeuze, dynamiek en melodieën getuigen van kennis, kunde en naar mijn bescheiden mening, smaak. Alleen een draak als Elysueirn Whatever had van mij niet gehoeven.

Een gemiddelde van 3,85 is niet slecht. Maar als ik dan vergelijk met Watershed (3,95) en My Arms, Your Hearse (4,00), moet ik toch stellen dat deze plaat echt ondergewaardeerd wordt. Ik vermoed dat progliefhebbers hier niet de oorzaak van zijn maar wel een deel van de oudere fans van Opeth. Want als dit album wordt afgeleverd door een nieuwe groep (als hun debuutplaat), krijgt het garanti meer dan 4* en waarschijnlijk zelfs +/- 4,20. Dit album is absoluut een (jonge) klassieker in het proggenre. Ga zo door, Opeth!