Opeth - Pale Communion (2014)

Met voorganger Heritage kon ik helaas weinig. Te voortkabbelend en te saai. Gelukkig komt de band hier voor de dag met een wat steviger (en beter) album. Niet dat het richting het oude geluid gaat, zeer zeker niet, maar de songs zijn weer wat boeiender en hebben een meer stevige basis. Hier en daar valt men zelfs te betrappen op een groove. Het geheel is nog steeds flink geworteld in de jaren '70 en al met al wederom aan de ingetogen kant, maar er zit tenminste sporadisch weer wat leven in Opeth.

Opeth grijpt - dat is wel duidelijk - op Pale Communion deels terug op de progrock met invloeden uit de 70's. Wat dan wel belangrijk is, is dat er voldoende afwisseling in de muziek zit, dat het niet saai wordt. Dat kun je op zich wel aan ze overlaten en dat is ook hier meestal gelukt. Alleen op het voortkabbelende Cusp of Eternity (aaaha aaaha...repeat), lukt dat niet. Op andere songs doen ze meer dan dat, daar wordt het boeiend, spannend tot heel erg fraai. Ook de instrumentatie is vaak erg sterk. Opvallende sterke gitaarsolo's en ook bijvoorbeeld soms een prachtrol voor het orgel.

Opener Eternal Rains Will Come zit vol van die mooie contrasten in de muziek. Nog mooier hoor je het op het hele fraaie Moon Above, Sun Below. Erg mooie melodieën zitten daarin en ook een heerlijk orgeltje. Ook Elysian Woes, direct daarna, sluit hierop aan en is een erg mooi nummer. Hier hoor je weer sterk de klassieke invloeden, die ook op deze plaat zijn terug te horen.

Goblin is een sterke en stemmige instrumentale track en River is misschien wel de mooiste song op het album. Fijne bas en gitaarsolo's heeft dat nummer. Voice of Treason heeft weer erg mooie strijkers en prachtige (Noordelijke?) contrasten in de muziek. Last but not least volgt met het fraaie Faith in Others ook nog eens het mooiste nummer van de plaat, vol met prachtige details en afwisseling.
Pale Communion is wel een plaat waar je wat tijd voor moet nemen, die je een paar keer moet draaien om de echte schoonheid goed tot je door te laten dringen. Het is meer dan de moeite waard.

Heel, heel af en toe komt er een plaat uit waarvan je gelijk hoort dat het iets heel bijzonders is maar waarvoor je de tijd moet nemen om de plaat te laten rijpen.

Ik was al enthousiast over de koerswijziging die Opeth op Heritage liet horen maar op 'Pale Communion' is de koers pas echt goed uitgestippeld.

De productie van deze plaat is werkelijk fantastisch. Alle details in de muziek zijn goed te horen en het algehele geluidsbeeld klinkt heerlijk warm.

Vanaf de start van 'Eternal Rains Will Come' is het direct raak! Na de jazzy start waar het Hammondorgel de boventoon voert transformeert het nummer tot een psychedelisch pareltje. En dan begint de zang..... Wat een prachtige meerstemmige zanglijn! Eerste hoogtepunt van de plaat.

Het navolgende 'Cusp of Eternity' is (voor Opeth-begrippen) iets meer een rechttoe-rechtaan progrocknummer met een heerlijke leadgitaar.

Kant 2 begint met voor mij het volgende hoogtepunt 'Moon Above, Sun Below'. Alle gezichten van het nieuwe Opeth komen in ruim tien minuten aan de luisteraar voorbij. Hier laat Mikael Akerfeldt horen dat hij als zanger een enorme progressie aan het maken is. 'Elysian Woes' is vervolgens het wonderschone rustpuntje dat kant 2 eindigt.

Via het instrumentale 'Goblin' en het van folkinvloeden vergeven 'River' komen we op kant 4 het beste van Pale Communion tegen met 'Voice of Treason', het meest heavy nummer van de plaat, en het werkelijk fantastische 'Faith in Others'.

De progressie die Opeth met dit album heeft gemaakt is groot. De zang van Mikael, het leadgitaarwerk, het drumwerk en de balans in de composities zijn zoveel beter geworden. Dit album gaat voorlopig door geen band overtroffen worden. Hoeft ook niet want ik ben hier nog wel even zoet mee.

Mijn review voor Recort.nl:

'Opeth. Een band die er nogal om bekend staat zich niet aan 1 stijl of genre vast te houden. In 1995 brachten zij hun eerste album ‘Orchid’ uit. Een sterk debuut dat voornamelijk bestond uit death metal met een progressief sausje. Door de jaren heen hebben ze death metal steeds meer weten te combineren met progressive rock invloeden. De afgelopen jaren is de progressive rock in hun sound steeds dominanter geworden. Zo erg zelfs, dat er op hun vorige plaat ‘Heritage’ geen death metal of grunt meer te vinden was. Zoals vaak gebeurd als bands hun sound veranderen, waren veel fans hier niet blij mee en konden niks met dit nieuwe Opeth. Ikzelf had een beetje dubbele gevoelens. Aan de ene kant was de switch naar progressive rock helemaal niet verkeerd, ik ben er gek op, maar de uitvoering op ‘Heritage’ liet nog wel wat te wensen over. Vaak dwaalde de nummers een beetje af in allerlei richtingen en zodoende kon ik dit album ook niet in 1 keer uitzitten. Wellicht zouden ze dit op hun nieuwe album beter aanpakken… En ja hoor, toen kwam Opeth dit jaar met hun nieuwe album ‘Pale Communion’!

Op dit nieuwe album gaat voor mij eigenlijk alles goed, wat op ‘Heritage’ nog net even mis ging. De nummers hebben een veel duidelijkere structuur en het album blijft de volledige speelduur boeiend. Het album rockt ook wel wat meer dan zijn voorganger, misschien dat dat er wat mee te maken heeft. Het begint al gelijk bij het eerste nummer ‘Eternal Rains Will Come’. Je zet het album op en gelijk komt er een geweldig rockend Hammond orgel je speakers uit zetten! De rest van de band volgt en we krijgen een fantastisch instrumentaal intro van bijna drie minuten voordat de zang van Mikael Akerfeldt in komt zetten met aanstekelijke melodieën. Dit is dus een goede binnenkomer.

Daarna krijgen we de single van het album ‘Cusp Of Eternity’. Een lekker nummertje met een geweldig strakke ritmesectie en het meest toegankelijke nummer op het album. We vervolgen dan onze muzikale reis met ‘Moon Above, Sun Below’. Dit is toch wel een van de hoogtepunten van dit album. In bijna 11 minuten tijd komt bijna alles voorbij wat je verwacht van een goede portie progrock! Van mooie akoestische stukken tot ronkende Hammond klanken en geweldige gitaarriffs, dit nummer heeft het allemaal. Een genot om naar te luisteren.

De rest van dit album volgt eigenlijk deze zelfde “formule”. Niet dat het allemaal hetzelfde klinkt, dat zeker niet, maar gewoon lekkere combinaties van rustig ontspannen spel met prachtige muzikale uitspattingen. Zo komt nog het mooie, vrijwel geheel akoestische, ‘Elysian Woes’ voorbij, krijgen we met ‘Goblin’ een geweldig instrumentaal stukje muziek waar iedere prog liefhebber van begint te kwijlen en zet ‘River’ ons op een dwaalspoor met zijn country-achtige opening, om vervolgens weer uit te barsten in een instrumentaal hoogstandje!

De laatste 2 nummers zijn voor mij ook weer echte hoogtepunten. ‘Voice Of Treason’ heeft een zeer onheilspellende sfeer door de toevoeging van strijkers in de muziek. Het nummer houdt deze spannende sfeer vast tot het einde waar alle registers opengaan! Een fantastisch nummer! Als laatste hebben we dan nog ‘Faith In Others’. Een nummer wat mij voornamelijk doet denken aan een combinatie tussen de klassiekers ‘Starless’ van King Crimson en ‘Dogs’ van Pink Floyd. Het zullen enkel inspiratiebronnen zijn geweest, want dit prachtig emotionele nummer staat wel degelijk op zichzelf. Ook hier zijn de strijkers weer even aanwezig. Een briljant nummer om de plaat mee te eindigen!

Ik kan dus wel zeggen dat we hier toch weer een album vol kwaliteit hebben van Opeth. Als je van progressive rock uit de jaren ’70 houdt, dan kan ik je deze plaat ten zeerste aanraden. Had ik al gezegd dat Mikael Akerfeldt op deze plaat ook weer ontzettend goed bij stem is? Bij dezen. Voor mij is dit zeker jaarlijstmateriaal, maar ik zou zeggen: luister en oordeel zelf!'

Vanaf de allereerste gecompliceerde maten van het allereerste nummer legt deze muziek meteen al zijn kaarten op tafel, en als na anderhalve minuut ook nog de mellotron zijn intrede doet weet je het zeker: dit album is progrock en wil dat weten ook. Het klinkt allemaal als een klok, er wordt goed tot uitstekend gemusiceerd en het is bijzonder oprecht en integer, maar het kleurt allemaal ook zowel compositorisch als instrumentaal zó keurig binnen de lijntjes dat ik (toch een groot symfo- en progliefhebber) hier niet warm voor kan lopen, en als dan in Moon above, sun below opeens de muziek wegvalt en er een Yes-achtig koortje opduikt is dat niet zozeer verrassend alswel "verwacht onverwacht". En vindt er niemand dat Mikael Akerfeldt zowel solo als in koor een tamelijk saaie stem heeft?
        Er zijn natuurlijk wel hoogtepunten, met name het eerste en het laatste nummer vind ik sterk, maar wanneer ik de plaat als geheel draai zakt mijn aandacht steeds weg, en dat is een veeg teken. Jammer, ik sta hier helemaal voor open, maar net als het lange outro van Goblin zit hier voor mij gewoon te weinig aparts en knetterends en tegendraads in om er echt een vonk van te doen overslaan. (Overigens verdient het boekje bij de CD dankzij de combinatie van een zeer klein font en de Gothische belettering een prijs voor de meest onleesbare teksten van het jaar. Bijzonder storend.)

In ieder geval de beste die ik van Opeth ken.
Mij bevalt die jaren 70 sound wel.
Hoogtepunt voor mij is wel het Soundgarden achtige Cusp Of Eternity, wat is dat een tof nummer.

Zolang Opeth blijft baden in het progrockbad, blijf ik huiverig wat nieuwe platen betreft. Dat had ik dus ook met Pale Communion wat ik enkele maanden na de release pas kocht. Al snel bleek de achterdocht hier onterecht. Ja, Opeth zet de koers van Heritage voort, maar dit album doet zeker op de eerste helft toch nog behoorlijk aan Damnation denken. De tweede helft is eigenlijk zoals Heritage had moeten zijn. Geen aaneenschakeling van losse ideeën, maar echte composities die niet misstaan bij het beste werk van proglegendes als Yes, Genesis, King Crimson etc. Vooral River is prachtig. Opeth verliest soms een beetje mijn aandacht op Goblin. Te jazzy dan, maar de laatste twintig minuten luisteren dan weer heerlijk weg. Mooi, sereen. Niet helemaal de vertrouwde Opeth. Anders dan op Heritage mis ik de grunts hier eigenlijk niet, al denk ik dat hier en daar een omschakeling naar het agressieve aspect deze plaat goed gedaan had.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Pale Communion 4,5*
6. Still Life 4,5*
7. My Arms, Your Hearse 4,5*
8. Orchid 4,5*
9. Watershed 4,5*
10. Morningrise 4*
11. Heritage 3*

Opeth krabbelt hier weer op met een album dat nog steeds de proggy insteek heeft, maar toch beduidend spannender is dan het stuurloze Heritage. De composities zijn spannender, het is allemaal weer een stuk vuriger en de zanglijnen zijn beduidend interessanter. Grappig genoeg vind ik Opeth op dit album dan weer wat meer duidelijk stijlen kopiëren van grotere jaren '70 acts dan op de voorganger het geval was, maar dan nog het meeste in de zin dat het allemaal gewoon beter loopt en spannender is. Gelukkig herpakt de band zich dus goed na de eerste tegenvaller. Ik mis de grunts hier ook niet en geniet van het fijne musiceren. Zo goed als de beste werken vind ik het echter ook weer niet.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Pale Communion
10. Morningrise
11. Heritage