menu

The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Alternatieve titel: The Moody Blues with the London Festival Orchestra

mijn stem
4,08 (318)
318 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Deram

  1. The Day Begins (5:50)
  2. Dawn: Dawn Is a Feeling (3:48)
  3. The Morning: Another Morning (3:56)
  4. Lunch Break: Peak Hour (5:33)
  5. The Afternoon: Forever Afternoon (Tuesday?) / Time to Get Away (8:23)
  6. Evening: The Sun Set / Twilight Time (6:40)
  7. The Night: Nights in White Satin (7:24)
  8. Tuesday Afternoon [Alternate Mix] * (4:20)
  9. Dawn Is a Feeling [Alternate Version] * (2:19)
  10. The Sun Set [Alternate Version Without Orchestra] * (2:49)
  11. Twilight Time [Alternate Vocal Mix] * (2:27)
  12. Nights in White Satin [Original Mono Single Mix] * (4:26)
  13. Fly Me High * (2:54)
  14. I Really Haven't Got the Time * (3:07)
  15. Love and Beauty * (2:24)
  16. Leave This Man Alone * (2:59)
  17. Cities * (2:23)
  18. Long Summer Days * (3:13)
  19. Please Think About It * (3:40)
  20. Don't Let Me Be Misunderstood [BBC Radio Session for "Saturday Club"] * (2:25)
  21. Love and Beauty [BBC Radio Session for "Easybeat"] * (2:12)
  22. Leave This Man Alone [BBC Radio Session for "Easybeat"] * (2:52)
  23. Peak Hour [BBC Radio Session for "Easybeat"] * (3:22)
  24. Nights in White Satin [BBC Radio Session for "The David Symonds Show"] * (3:48)
  25. Fly Me High [BBC Radio Session for "The David Symonds Show"] * (2:45)
  26. Twilight Time [BBC Radio Session for "The David Symonds Show"] * (2:08)
toon 19 bonustracks
totale tijdsduur: 41:34 (1:38:07)
zoeken in:
avatar van teus
5,0
Wandelaar schreef:
(quote)
Daar heb je 'm, de mellotron! Dat was in elk geval een stuk goedkoper dan een heel orkest inhuren. Dat konden zich slechts enkele bands veroorloven. Niet helemaal een orkestgeluid, maar wel een vol en spacey sound ontstond. Daar kon je zo heerlijk met je sigaretje op wegdromen ook. Hip dus. Symfo, orkest, mellotron, psychedelica; het werd een trend, maar ergens begon het met het idee een stuk klassieke muziek te integreren in de beatmuziek van de langharige nozems. Een gelukkig huwelijk, zoals we zien bij Procol Harum, The Nice, Emerson Lake & Palmer, Pink Floyd om er zomaar een paar te noemen. We vergeten ook onze Noorhollanders niet: Ekseption!



Vind zelfs de sound van de mellotron mooier dan een orkest,het heeft iets magisch dat ook later de Synthesizer niet in zich had of na kon bootsen ,en niet te vergeten..Mike Pinder kon er als geen ander mee lezen en schrijven en gaf meer dan kleur aan de songs ,en voor mijn gevoel schuilt hierdoor mede het mooie resultaat en succes van een aantal briljante Moody Blues Topalbums ,na het vertrek van Pinder met ook de mellotron klonk het helaas nooit meer als in die gouden periode

We Mogen Hierin Earth & Fire zeker niet vergeten ...Z-Holland

avatar van Wandelaar
5,0
Mike Pinder kon dat idd als geen ander. Earth & Fire levert een punt op voor Zuid-Holland. Gelijkspel, zou je zeggen, maar dan moeten we ook Kayak noemen, uit het Noord-Hollandse Hilversum.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Maar dan mogen we ook het werk van Ian MacDonald op het eerste album van King Crimson niet vergeten. Grappig weetje: het eerste gebruik van de mellotron in de popmuziek was schijnbaar op de single Lease on love van de Graham Bond Organization uit 1965. Maar zo indrukwekkend èn functioneel als op de platen van de Moody Blues heb ik hem toch maar zelden gehoord...

avatar van teus
5,0
Wandelaar schreef:
Mike Pinder kon dat idd als geen ander. Earth & Fire levert een punt op voor Zuid-Holland. Gelijkspel, zou je zeggen, maar dan moeten we ook Kayak noemen, uit het Noord-Hollandse Hilversum.

Ja idd ,zo kunnen we nog poosje doorgaan ,ik hoef niet het laatste woord te hebben ,toch nog eentje dan ,...Supersister Z-H

Zelfs de Stones hebben hem gebruikt ,luister maar eens naar 2000 Lightyears From Home , Brian Jones experimenteerde altijd al met aparte instrumenten en kon er ook mee overweg

De moody Blues gebruikte de Mellotron voor het eerst in de zomer van '67 op de single Love And Beauty maar waren idd niet de eerste ,maar wel als eerste het meest toonaangevend hiermee

avatar van adri1982
4,5
teus schreef:
(quote)


Blijkt dus weer dat je deze zgn "aller tijden" lijst niet meer serieus moet nemen
En zeker als ook A Whiter Shade of Pale van Procol Harum (nr. 1 in de eerste Top100 Allertijden (in 1969) uit de Top-2000 is verdwenen. The Moody Blues hebben met Nights in White Satin vier keer op nummer 2 gestaan in de Top 1000 (in 1973, 1974, 1975 en 1977).

avatar van adri1982
4,5
Vandaag hoorde ik het trieste nieuws, dat de fagot-, hobo- en saxofoonspeler Ray Thomas op 4 januari is overleden, door de gevolgen van prostaatkanker. Hij zingt op dit album mee in de nummers Another Morning(3) en Twilight Time (6B).

avatar van heartofsoul
5,0
Je vergeet uiteraard te vermelden dat hij op de Moody Blues-albums (in ieder geval tot en met het album Keys of the Kingdom) verantwoordelijk was voor de fluitpartijen. Daarnaast was hij inderdaad multi-instrumentalist.

avatar van teus
5,0
Bij dit album en Wss de meest Memorabele aanvulling op alle berichten vanwege het overlijden van Ray Thomas ....

De Dwarsfluit Solo van Ray Thomas in het middenstuk van Nights In White Satin ....al jaren x op x gehoord .......Zo ontroerend Mooi ! ......Het blijft echt.... Kippevel !

avatar van heartofsoul
5,0
teus schreef:


De Dwarsfluit Solo van Ray Thomas in het middenstuk van Nights In White Satin ....al jaren x op x gehoord .......Zo ontroerend Mooi ! ......Het blijft echt.... Kippevel !


Wellicht ten overvloede, maar natuurlijk helemaal waar...

avatar van HarmJanStegenga
5,0
Net dit album weer opgerakeld. 'Evening: The Sun Set / Twilight Time' is wat mij betreft één van de allerbeste nummers ooit. Eigenlijk veel meer dan gewoon een nummer van een album; een totale belevenis. Als ik deze plaat hoor, heb ik het gevoel dat er een heel leven aan me voorbij flitst, eigenlijk nog veel dieper dan dat; alle landen, culturen en planeten zweven voorbij tijdens het horen van deze plaat. Schitterend!

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Hoe vaak ik dit album ook al gehoord heb en hoe lang ik het ook al ken, het blijft nog altijd iets magisch houden, met die prachtige orkestrale arrangementen (ook al zitten die met name tijdens The day begins wel eens tegen het Hollywood-theatrale aan) en die perfecte composities – bij die eerste worp van zeven klassieke albums hebben de Moody Blues diverse prachtige nummers geschreven, maar op geen van de zes overige platen ligt het gemiddelde zo hoog als op deze eersteling in de nieuwe bezetting, mede omdat er geen enkele slechte of flauwe compositie op staat.
        Eerlijk is eerlijk, ik heb me in het verleden wel verzet tegen de opvatting van Droombolus op 15-12-2014: "De apart opgenomen stukken band en orkest die later in elkaar geplakt zijn blijven toch een beetje een stoorzender in de totaalsfeer, voor mijn papillen." (Casartelli schreef op 2-9-2005 al iets vergelijkbaars: "Weliswaar komen rock (beat) en symfonie meer naast elkaar voor dan dat er van echte integratie sprake is [...]".) En het is natuurlijk ook zo, dit is gewoon een verzameling sterke nummers die na voltooiïng door Peter Knight werden ingebed in orkestrale arrangementen waarbij de thema's van de diverse nummers zo links en rechts nog eens terugkwamen in plaats van dat het orkest de band tijdens de nummers begeleidde, maar de ambiance van het orkestrale werk sluit zó nauw aan bij de nummers en vult de sfeer daarvan zó goed aan dat ik het hele album toch als een organisch geheel ervaar.
        Of komt dat doordat ik de plaat leerde kennen in een periode waarin mijn kritisch vermogen nog niet ontwikkeld was en kan ik nu niet meer van mijn waardering van toen loskomen? Ik ben daar wel eens bang voor. Feit is echter dat ik de Moody Blues zeker twintig jaar lang "kwijt" ben geweest, maar sinds ik ze heb herontdekt vind ik ze eigenlijk leuker dan ooit. Ik weet niet of Days of future passed mijn favoriete MB-plaat is, misschien staan In search of the lost chord vanwege de variatie en het "springerige" en Seventh sojourn vanwege het zware en het duistere bij mij wel hoger aangeschreven, maar als compact "statement" ("hier staan we, dit kunnen we, voortaan moeten jullie maar rekening met ons houden") blijft Days voor mij toch onovertroffen.
        Overigens heb ik het altijd een beetje stom gevonden dat dit album op CD in zeven tracks is opgeknipt, dat hadden er eigenlijk negen moeten zijn (met Tuesday afternoon en (Evening) Time to get away uit elkaar gehaald en tot afzonderlijke tracknummers gepromoveerd, en The sun set en Twilight time eveneens), of misschien zelfs wel elf (met de twee gesproken gedichten Morning glory en Late lament ook nog als aparte tracks). Dat zou in ieder geval al het voordeel hebben dat ik Twilight time apart een vinkje zou kunnen geven – van die hamerpiano aan het begin krijg ik nog altijd de koude rillingen, om nog maar te zwijgen van die echt sublieme woordloze achtergrondzang.

avatar van Droombolus
4,0
BoyOnHeavenHill schreef:
Eerlijk is eerlijk, ik heb me in het verleden wel verzet tegen de opvatting van Droombolus op 15-12-2014: "De apart opgenomen stukken band en orkest die later in elkaar geplakt zijn blijven toch een beetje een stoorzender in de totaalsfeer, voor mijn papillen."
[knip]
Of komt dat doordat ik de plaat leerde kennen in een periode waarin mijn kritisch vermogen nog niet ontwikkeld was en kan ik nu niet meer van mijn waardering van toen loskomen?


Toevallig heb ik een week of wat geleden een, nog in redeluk goeje staat verkerende, 2LP The Great Moody Blues ( Days Of Future Past & In Search Of The Last Chord ) uit de 2e handsbakken gevist.
Het viel me gelijk op dat de band- en orkeststukken op vinyl geluidstechnies een stuk beter op elkaar aansluiten. Dat kan toch ook een faktor zijn in jouw waardering denk ik.

En dan nog even uit de afdeling "weirde samenloop van omstandigheden":
Afgelopen nacht heb ik gedroomd dat er een illegale persing van DOFP ontdekt was waarbij Tuesday Afternoon aan het eind van de tracklisting geplaatst was, wat een verwijzing in zou houden naar een of ander duister plot. Jammer genoeg werd ik wakker voordat ik er achter kon komen wat dat dan wel was.......

avatar van Casartelli
4,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Dat zou in ieder geval al het voordeel hebben dat ik Twilight time apart een vinkje zou kunnen geven – van die hamerpiano aan het begin krijg ik nog altijd de koude rillingen, om nog maar te zwijgen van die echt sublieme woordloze achtergrondzang.
Daar ben ik het op mijn beurt dan weer mee eens. Dit halve nummer is genoeg om de band alles te vergeven wat ze later misdaan hebben.

Dat gezegd zijnd kon en kan ik mijn sterren prima bij track 5 en track 6 kwijt. Daar komt dit album zonder flow pas echt in zijn flow.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Droombolus schreef:
The Great Moody Blues ( Days Of Future Past & In Search Of The Last Chord )
Da's déze zeker? Zo heb ik de Moody Blues indertijd ook leren kennen, met Chord als eerste plaat en Days als tweede, in de verkeerde volgorde dus, vermoedelijk zo gedaan "om het lekkerste voor het laatste te bewaren". De CD's die ik van de zeven klassieke albums heb (allemaal de 1997-remasters) geven bij Days inderdaad een iets ander geluidsbeeld, ik zat net te overwegen of ik toch maar eens de modernere remaster zou kopen. Wat je droom betreft, hoewel ik niet inzie welke snode plannen gediend zouden kunnen zijn met het plaatsen van de middag ná de nacht wil ik je toch maar vragen om vanavond vroeg naar bed te gaan en verder te dromen, ik ben toch wel benieuwd .
        En Casartelli, ook ik heb mijn sterretjes bij 5 en 6, voor Tuesday afternoon en Twilight time, dat blijven ook voor mij de prijsnummers van deze plaat.

avatar van bikkel2
4,5
Halfje verhoogd. Want dat orkest is een geweldige aanvulling. Voelt als een warme deken.
En natuurlijk is het songmateriaal ook niet misselijk.
De rustig georchestreerde stukken vind ik nog altijd het mooist.

avatar van EttaJamesBrown
4,5
bikkel2 schreef:
Halfje verhoogd. Want dat orkest is een geweldige aanvulling. Voelt als een warme deken.
.


Het voelt nu als een klamme slaapzak met een jointje die niet wil branden door de motregen hier op Zwarte Cross, al is dat orkest nog steeds prima dinsdagmiddag. Ach, satijnen lakens waar zijn ze als je ze nodig hebt in de nacht?

avatar van bikkel2
4,5


Sterkte EttaJamesBrown. We leven met je mee.

avatar van Droombolus
4,0


Yup ! Die had ik vroegâh ook ....... en nu dus weer

BoyOnHeavenHill schreef:
De CD's die ik van de zeven klassieke albums heb (allemaal de 1997-remasters) geven bij Days inderdaad een iets ander geluidsbeeld, ik zat net te overwegen of ik toch maar eens de modernere remaster zou kopen.


Ik heb ooit de 1997- met de 2008-remaster vervangen. Maakt wat betreft de eenheid in het geluidsbeeld weinig tot niks uit vrees ik.

[edit] Ik lees net bij de 50th anniversary rielies dat de ozzinele mastertapes zwaar beschadigd zijn, dat er in '72 een rie-miks gemaakt is en dat de master daarvan ook gebruikt is voor alle CDs.
De 2LP kwam uit in '70, dus is nog van de ozzinele master. Misschien dat dat wat verklaard .........

BoyOnHeavenHill schreef:
Wat je droom betreft, hoewel ik niet inzie welke snode plannen gediend zouden kunnen zijn met het plaatsen van de middag ná de nacht wil ik je toch maar vragen om vanavond vroeg naar bed te gaan en verder te dromen, ik ben toch wel benieuwd .


Jammer, maar helaas stond er een andere film op het program afgelopen nacht .....

avatar van blaauwtje
4,5
Heb deze plaat op cd, remaster uit 2008 dacht ik, waar ik me ontzettend aan stoorde, waren die bonustrack, ik vond die, voor deze plaat niet relevant.

Ik weet wel dat je de speler na nights in white satin uit kunt schakelen, maar ik vind al die bonustrack afbreuk doen aan het originele meesterwerk, gisteren kwam ik voor €1 de originele vinyl uitvoering tegen, meegenomen en het klinkt ook nog voortreffelijk, in mijn beleving kan ik nu pas echt genieten van een plaat zoals die ooit bedoeld is.

avatar van Mssr Renard
4,5
blaauwtje schreef:
Heb deze plaat op cd, remaster uit 2008 dacht ik, waar ik me ontzettend aan stoorde, waren die bonustrack, ik vond die, voor deze plaat niet relevant.

Ik weet wel dat je de speler na nights in white satin uit kunt schakelen, maar ik vind al die bonustrack afbreuk doen aan het originele meesterwerk, gisteren kwam ik voor €1 de originele vinyl uitvoering tegen, meegenomen en het klinkt ook nog voortreffelijk, in mijn beleving kan ik nu pas echt genieten van een plaat zoals die ooit bedoeld is.


Ik ga daar helemaal in mee. Daarom koop ik alles wat oud is, standaard tweedehands op vinyl.
Ik ga ook niet voor vinyl-remasters, maar gewoon voor oud vinyl. Het zal allemaal wel vreselijke geluidskwaliteit zijn etc., maar het gaat mij om de beleving.

avatar van gaucho
4,5
Tja, ik heb dus zelf die 2008 remaster op CD. Ik vind het aardige van het medium CD dan weer het feit dat je dingen kunt toevoegen die oorspronkelijk niet binnen de LP-lengte pasten, zoals 12 inch versies, alternatieve mixen of 'alternate takes'. Van demo's en live-opnamen als toevoeging aan een studio-album ben ik dan weer niet zo'n liefhebber.

Ik onderschrijf jullie mening dat je bij het beluisteren van een album zo dicht mogelijk bij het oorspronkelijke concept moet blijven, en in dit geval is dat dus het originele album van 41 minuten (wat voor 1967 overigens een behoorlijk lange speelduur was). Maar zoals blaauwtje al aangeeft, na die speeltijd kun je het ding afzetten, of besluiten de aanvullingen in een later stadium afzonderlijk te beluisteren. Want inderdaad, de meeste extra's van die remaster sluiten niet goed aan bij het album. Maar ik ben persoonlijk toch wel erg blij met de toevoeging van oorspronkelijke B-kantjes als Cities, die anders toch verloren gegaan zouden zijn, tenzij je toevallig de originele single bezit.

In dit speciale geval geldt natuurlijk dat de oorspronkelijke album-mix vanwege de slechte staat daarvan in 1978 is vervangen door een nieuwe stereo-mix, die sindsdien op alle nieuwe uitgaven van dit album terecht is gekomen. In dat geval heeft het dus zin om de originele LP aan te schaffen.

Al was er in dit geval ook een dubbel-cd uit 2017 die zowel de originele, gerestaureerde album-mix uit 1967 bevat als de latere remix van 1978. En als ik me niet vergis bevat de laatste LP-uitgave van dit album de oorspronkelijke versie. Gerestaureerd, dat wel, dus ik kan ik niet beoordelen in hoeverre die dan toch weer anders klinkt dan het echte origineel. Ik ben eigenlijk van plan die LP uit 2017 eens te kopen. Kan iemand vertellen hoe die klinkt ten opzichte van een origineel exemplaar uit 1967?

De Wiki-entry van het album geeft overigens een gedetailleerde beschrijving van de originele mix en de latere stereo-versie.

avatar van Droombolus
4,0
gaucho schreef:
Maar ik ben persoonlijk toch wel erg blij met de toevoeging van oorspronkelijke B-kantjes als Cities, die anders toch verloren gegaan zouden zijn, tenzij je toevallig de originele single bezit.


Ik heb de ozzinele single nog, maar wanneer draai je nog singles. Vroegâh, toen ik nog bij m'n ouwelui woonde, zat ik op m'n kamer naast m'n koffergrammofoon. Dooz wer dem deez

Kortom, Cities als bolus was voor mij damaals doorslaggevend om de 2008 remaster te kopen

avatar van gaucho
4,5
Ik vond zaterdag de 50th anniversary edition bij Plato op LP voor 12,99. Dat vond ik te doen, zeker omdat de hype-sticker aankondigt dat deze voor het eerst de originele 1967 stereo mix bevat. Aan originele vinylpersingen die er goed uitzien, is moeilijker te komen, naar mijn idee.

Plaat ligt nu op de draaitafel en aan de hand van de Wikipedia-beschrijving die ik hierboven linkte, is het inderdaad gemakkelijk om de verschillen te horen. Het is geen verschil van dag en nacht, maar ik vind ze hier en daar toch wel opmerkelijk. Hier en daar zijn de overgangen wat soepeler dan op de latere remix. Zo komt Dawn is a feeling duidelijk minder abrupt binnen na het instrumentale intro dan ik gewend ben op de 1972-remix. Ook in het middenstuk hoor je dat het een andere mix is. Bij Twilight Time heeft de originele mix achtergrondvocalen die op sommige momenten in- en uitfaden in plaats van op een constant volume.

Verder hoor je op de originele versie van Evening (Time to Get Away) meerdere vocalen in het refrein. Al die backing vocals zijn verdwenen op de latere remix. Rare beslissing, vind ik, want ze voegen toch wel wat toe.
Nights in white satin is iets meer losgemaakt van de instrumentale interlude die eraan voorafgaat. En zo zijn er nog wel een paar subtiele verschillen.

Ik heb de originele vinylsingle van Nights in white satin, maar wat het album betreft was ik uitsluitend vertrouwd met de 1972-remix. Nogmaals, het is geen verschil van dag en nacht, maar als je vertrouwd ben met het album hoor je genoeg verschillen. Ik heb zelfs de indruk dat de overall-mix wat anders klinkt, maar dat kan ook aan het verschil van vinyl vs, CD liggen.

Kortom, mooie koop, die LP, leuke aanvulling op wat ik heb.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:46 uur

geplaatst: vandaag om 01:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.