The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Heb deze op vinyl persing 1967. Klinkt nog steeds geweldig.

Ik hou enorm van hoe de 1967 psychedelica raakt aan Disney soundtracks en de muziek waar de ouders van de Moody Blues op dansten. Deze mix is echt superb.

Als laatste van de klassieke 7 albums van The Moody Blues, het album waar het mee begon. En natuurlijk ik weet ook wel dat er een periode voor nog was, the periode van 'Go now' en 'Boulevard de la madeleine' . De groep was toen meer een bluesy rock groep rond Denny Laine. Denny Laine en Clint Warwick vertrokken medio 1966 en een nog erg jonge Justin Hayward en John Lodge vervingen ze. Er ontstond een totaal andere groep. De platenmaatschappij Decca bleek toch veel vertrouwen te hebben in deze groep, aangezien ze gevraagd werden om het nieuwe opname systeem Deram te promoten. Eigenlijk was het de bedoeling dat ze aan de gang gingen met 'In de nieuwe wereld" van Dvorak. En dat er ook een orkest bij zou komen.
Het verliep anders, de groep stuurde regelmatig een nummer naar de dirigent, zodat hij ze aan elkaar kon plakken met wat klassieke elementen ertussen. Maar het had niets met Dvorak te maken.
Het resultaat is zeker voor die tijd revolutionair.

We hebben het over 1967, een ieder is nog aan het bekomen van Pet Sound van de Beach Boys. En je ziet veel groepen nu ook druk aan het experimenteren met concept albums. The Beatles met Sergeant Pepper, ook met orkestrale invloed, Pink Floyd op zoek naar de ultieme sound en dus the Moody Blues met 'Days of futures past'.
Ik denk dat het voor de meesten geldt : het album werd bekend door vooral de singles 'Nights in white satin' en in iets mindere mate 'Tuesday Afternoon'
Ik ben nog van de top 100 aller tijden van Veronica waar 'Nights in white satin' toch altijd hoog in de top 10 stond, naast Child in Time (Deep Purple) , Stairway to heaven (Led Zeppelin) en Hey Jude (Beatles).
In de eerste top 2000 stond dit nummer op 15 en in 2024 op 164. Ook Tuesday Afternoon staat er nog net in. Maar hoe lang nog...
Ik kende de twee singles , maar het album eigenlijk helemaal niet. Dat heb ik pas veel later in zijn geheel beluisterd. En eerlijk...dat viel me eigenlijk best wel wat tegen. Mijn verwachtingen waren torenhoog. Was dat nou dit beroemde album, ik moest echt wennen aan de opzet, aan de klassieke elementen.
Maar met de jaren heb ik dit album steeds meer gewaardeerd en blijft het toch bijna niet voor te stellen dat de vernieuwde Moody Blues met dit album debuteerde.
Door Justin Hayward en John Lodge kwamen er twee goede zangers bij en er waren al anderen, de groep barstte van ambitie en talent en bijvoorbeeld de start met een gedicht was ook totaal nieuw. Er zaten al elementen in van invloed van oosterse wijsheden waar Pinder in voorop liep, de gehele plaat was een grote belofte wat er allemaal nog kon en zou komen. En net zoals de laatste plaat van het zevental klassieke platen Sevent Sojourn echt wel afwijkend is, geldt dat ook voor deze eersteling. Dat komt natuurlijk ook door de klassieke aanpak met orkest en waarschijnlijk ook dat men toch nog aan elkaar moest wennen. Maar daardoor wordt de bewondering enkel groter. Een echt klassieker, dit album, een bepaalde doorbraak ook. De eerste etappe van een reis die ruim 5 jaar zou duren en wat voor etappe is dit.

Ik heb ooit de vinyl versie nog kunnen bemachtigen, op het moment dat de cd uitkwam en tweedehands vinyl voor een habbekrats beschikbaar kwam en een digitaal geremasterde cd versie uit 2008 met 10 bonus tracks, waaronder 4 alternatieve versies van het album. Op zich best aardig, maar de hoofdmoot blijft toch het oorspronkelijke album.

Thanks Teacher, door je berichten bij de TMB albums, heb ik de 7 ook weer eens in de Apple playlist gezet. Tijd geleden dat ik deze geweldige band heb opgezet. Dit album is toch wel hun beste!

Mooi werk. En ook nog eens fraai samengevat op de bekende dubbelaar: The Moody Blues - This Is The Moody Blues (1974). Ook hier een bericht van Teacher waar hij schrijft hoezeer hij daarmee in zijn nopjes is - of woorden van gelijke strekking. Wat mijzelf betreft: DoFP is vooral mooi vanwege de ruimtelijke orkestmuziek die rondom de nummers is gedrapeerd met buitengewoon fraaie arrangementen. Deram voegde warempel echt iets toe aan de geluidservaring. Het begin van de 'symfonische' rock? Misschien. Ook Procol Harum en Deep Purple gingen graag in zee met groot orkest. Maar symfonisch werd vooral het geluid van de mellotron. Wat goedkoper dan een hele orkestbak met dirigent en vergelijkbaar in effect en vooral zweverig. Mike Pinder wist er wel raad mee. Hippiemuziek; je wist eigenlijk nooit waar het in de teksten precies over ging, maar met een beetje geestverruiming kon je er je eigen beleving van maken.

Dit was het eerste album waar het duo Hayward en Lodge meededen. Zij waren er mede verantwoordelijk voor dat the Moody Blues een enorme push voorwaarts maakten en een aantal onvergetelijk mooie lp's afleverden.

Helaas lees ik zojuist op internet dat John Lodge vandaag is overleden. RIP John.