Al Stewart - Year of the Cat (1976)

Verrek wat een prachtig nummer.

Ik vind het moeilijk om deze plaat 5 sterren te geven...

Year of the Cat, Broadway Motel, One Stage Before, Midas Shadow en On the Border zijn zo fenomenaal goed, maar Lord Grenville, Sand in Your Shoes vind ik vervelend...

Maar de uitschieters zijn zo goed, dat ik toch maar de volledige score toeken...

Dit is hoe een pop/folk plaat moet klinken vind ik...

Vandaag herluistert en een 0,5* erbij. Geweldige plaat!

Lord Grenville! Misschien wel het mooiste nummer van deze plaat!

Leuk dat aanbid-smiley-ding... Maar ik ben het er niet mee eens... Ik heb kant 2 altijd al leuker gevonden, alhoewel On the Border en Midas Shadow ook wel fijn zijn. Nu in het digitale tijdperk draai ik die ook vaker...

Sand In Your Shoes en If It Doesn't Come Naturally vind ik de enige matige tracks. Lord Grenville heeft die mooie en meeslepende sfeer die je ook op sommige APP albums terugvindt, typisch een Parsons produktie volgens mij.

Tja, de hand van Alan Parsons ligt toch een beetje als een klamme deken over de hele cd. De composities redden het, al betrap ik me erop dat ik me met name op de tweede helft niet elk nummer even makkelijk voor de geest kan halen. De vinkjes staan bij de eerste twee nummers.

Ja dat vind ik nou ook.

Mooi album, maar nog niet vermeld hier: de indrukwekkende gitaarsolo van van Tim Renwick in 'One Stage Before'. Komt uit z'n tenen.

Inderdaad, net zoals die uit Modern Times, Life In Dark Water en Palace Of Versailles.

Het karakteristieke geluid van de Stratocaster. Modern Times vind ik überhaupt een bijzonder nummer. Het geruis van de zee dat overgaat in het geroezemoes van een kroeg met tussendoor de melancholiek gesproken woorden: “Hello old friend, what a strange coincedence to find you. It’s been long since we last met, but I still recognized you.” Wat dan volgt is zijn ‘finest hour’ (nou ja, 10 minuten dan - en die van Tim Renwick).

Lekkere toegankelijke muziek, geef ik zo 4 ster voor

Ik ben positief verrast door dit album. Het is er zo eentje die je vaak voor €2,50 in de platenbakken ziet liggen, maar het is toch zeker geen afdankertje. Heerlijke, goed verzorgde muziek, en Al Stewart heeft een erg prettige stem. Zoals sommigen terecht opmerken is het soms wel erg toegankelijk en veilig. Af en toe verslapt mijn aandacht ook wel eventjes, maar uiteindelijk staat het album toch als een huis. Er is gewoon veel aandacht aan besteedt, maar ik hoor ook de ziel en zaligheid erin zitten.

Eindelijk ook eens een Alan Parsons productie die niet zo gelikt is, maar juist vol en warm.

Ik ben in ieder geval blij dat ik deze nu ook in bezit heb.

Wel goeie plaat van Al Stewart ; het begin en het eind vind ik het sterkst, maar de nummers 4 t/m 6 minder (middengedeelte) .

Ik snap niet waarom men dit aanhaalt. Moet muziek dan obscuur, ontoegankelijk en vol met rariteiten zitten? Zoals je zelf aangeeft: Het is volle, warme muziek. Is dat niet het doel van toegankelijke muziek?

En let dan vooral op de prachtige tekst van de nummers. Toegegeven, er staan jammer genoeg 1 of 2 nummers op die teveel als filler aanvoelen.

Laat me een lans breken voor 'toegankelijke en veilige muziek'. Onder veel muziekcritici - en 'liefhebbers' is het 'bon ton' om te te paraderen met obscure en ontoegankelijke muziek en daarmee te behoren tot een selecte en elitaire groep die luistert naar muziek waar het gros te 'dom' voor is. Het doel hier is niet het genieten en het met elkaar delen van muziek, maar het zich afzetten tegen anderen, lees: het zich beter voelen.
Begrijp me niet verkeerd. Ook deze muziek heeft zijn waarde en ik luister er zelf ook naar. Behoud het goede en ontdek het nieuwe is mijn credo. Maar afgeven op een mooie 'toegankelijke' en 'veilige' popsong? Ik moet er om lachen. Niets moeilijker dan het schrijven van een toegankelijk lied. Toegankelijk in de letterlijke zijn van het woord. Al Stewart geeft zelf richting: 'If It Doesn't Come Naturally, Leave It '

Goed stukje, hmaeghs.

Voor critici als Theodor Adorno gaat het verhaal van hmaeghs wel op inderdaad. Persoonlijk ervaar ik heel veilige muziek vaak als niet spannend, niet boeiend of erg stereotype. Daar rolt dan een lager cijfer uit.

Bij deze plaat valt dat over het algemeen allemaal wel mee, al is het ontegenzeggelijk een toegankelijke plaat. Op één of twee momenten had 'ie iets spannender gekund, maar ik vind het verder een erg sterke plaat, ook al worden er weinig risico's genomen.

In 1976 was ik 18 jaar oud. In maart van dat jaar moest ik naar Utrecht om te worden gekeurd voor militaire dienst . 08.00 uur in de Kromhoutkazerne. Een paar andere gasten en ik werden uit een groep jongens geplukt en wij mochten direct onder de meetlat. Helaas jongeman, u bent te lang, u mag geen militair worden . Om 08.30 stond ik weer buiten. Ik ben toen naar winkelcentrum Hoog Catharijne gelopen en heb, nadat om 09.00 uur de winkeldeuren waren geopend, "Year of the Cat (1976)" gekocht. Het album was toen net verkrijgbaar. U begrijpt het al: over Al Stewart 's "Year of the Cat (1976)" wil ik absoluut geen kwaad woord horen!

Ik vind het toch opmerkelijk dat jij, als Neil Young-liefhebber pur sang, zoveel bezwaar hebt tegen veilige, simpele en/of toegankelijke muziek.
Muziek is emotie, het raakt je of niet, wat maakt het dan uit of de tekst simpel is of vol met stijlmiddelen? Hele moeilijke akkoorden heeft of juist hele simpele? Een duistere sfeer heeft of juist een warm vol geluid? Volgens mij overanalyseer jij te veel.

Simpel heb ik niet in de mond genomen, want simpel en veilig zijn verre van hetzelfde (minimal music is bijv. ook simpel).

Als ik hier een berichtje schrijf dan vind ik het wel zo nuttig om iets meer te schrijven dan 'wow, kippenvel' of 'oh, wat mooi' (zoals bijv. door mijn hoofd schiet als ik naar muziek luister). Daar kunnen anderen in principe weinig mee toch? Dan kun je in mijn ogen beter iets zeggen over de muziek.

Met het berichtje dat je quote geef ik eigenlijk al aan dat ik niet per definitie een afkeer tegen toegankelijke muziek heb (dat zal mijn stemmenlijst ook vaak genoeg bevestigen). Als het te ver doorslaat haak ik vaak wel af, misschien iets eerder dan anderen, dat kan.

Maar nu spreken we volgens mij meer over mij dan over deze plaat.

Veilig = simpel, simpel hoeft niet veilig te zijn.

Neem Sand In Your Shoes, zeker niet het meest ingewikkelde nummer, maar daardoor nog niet slecht. Ik weet niet of het om dit nummer gaat, doet er verder ook niet toe. Maar jij geeft als argument: "het is soms wel erg toegankelijk". Daar zet ik vraagtekens bij. Hoe kan muziek nou te toegankelijk zijn? In mijn ogen hetzelfde als een te hoog cijfer of er te mooi uitzien.

Ja en nee, het gaat deels over jouw manier van muziek beoordelen. Anderzijds vertaal (of doe ik een poging tot) tot dit album.

Volgens Van Dale is een betekenis van het woord Veilig: "met weinig risico."
En ja: een vierkwartsmaat, couplet, refrein, etc. Maar dat zegt alleen wat over de vorm en niets over inspiratie. Volgens mij ligt bij laatstgenoemde het zwaartepunt.
En als ik een blik werp op jullie platen in de top 10, zit het bij allebei goed met zowel bevlogenheid als variatie (in structuur). Wellicht toch een non-discussie?

Deze muziek lijkt op het eerste gehoor simpel maar is het in werkelijkheid niet. Een goed akoestisch nummer schrijven is zelfs moeilijk omdat het vooral draait om de zang, melodie en tekst en die moeten erg goed zijn om te boeien. Bij de huidige hitparadepop worden tekortkomingen gecamoufleerd door de productie.
Vaak wordt goed in het gehoor liggende (dus toegankelijke) muziek ten onrechte simpel genoemd. Voor mij mogen experimenten altijd maar ik hecht meer belang aan sfeer en emotie. Iedereen kan pokkeherrie produceren, muziek die vele mensen raken niet.

Hmaeghs slaat eigenlijk de spijker op z'n kop. De vorm is niet ontiegelijk simpel (ik noemde het al goed verzorgd), maar wel met weinig risico's. Toch zei ik ook dat ik ziel en zaligheid hoor (inspiratie), dus dan doet de vorm er minder om.

Volgens mij ben ik het wat deze plaat betreft dan ook bijna volledig eens met chevy93. Er wordt nu gedaan alsof ik de plaat volledig heb afgekraakt en 1,5* heb gegeven. Ik was het op een bepaald punt eens met wat gebruikers die voor mij al gereageerd hadden, maar een groot stoorpunt is het niet.

Als het soms een beetje doorslaat ben ik eventjes wat minder geboeid, maar als ik zes complexe maatwisselingen in een paar secondes hoor kan dat evengoed zo zijn.

Year Of The Cat blijft een prachtige klassieker

Mensen die de muziek van Al Stewart simpel noemen, missen ergens de essentie. Je zou een bibliotheek kunnen volschrijven over zijn fantastische teksten (op Al Stewart.com kun je bijvoorbeeld de historische achtergronden vinden van Lord Grenville, Flying Sorcery en vele, vele andere songs) en als je ooit bladmuziek van hem tegenkomt zul je merken dat de arrangementen zeer knap in elkaar steken.
Het viel me trouwens pas in een laat stadium op dat Midas Shadow en Year of the Cat een vrijwel gelijk akkordenschema hebben, al staat Midas Shadow in Dm en Year of the Cat in Em.
En de muzikale bridge van Sand in your Shoes gebruikte hij jaren later opnieuw in "Life between the Wars".
Dat is het leuke van Al Stewart: hoe meer je je verdiept in zijn muziek, hoe meer bewondering je krijgt voor de erudiete Brit.
Wel jammer van Year of the Cat is, dat Al zelf weinig meer soleert op gitaar. Op zijn eerste vier platen (met name Zero She Flies) laat hij horen dat hij prachtige gitaarinstrumentals kan spelen. Later is dat een beetje op de achtergrond geraakt.

Live zie je anders wel dat de elektrische gitaarsolo van Year of the Cat (titelnummer) van Al is.

Hij zegt ook weinig, niet dat het niet gebeurt.

Het titelnummer draai ik graag met volume op 11, opdat echt iedereen kan (en moet) mee genieten.

Waar staat dit nummer in de populaire top 2000?