Al Stewart - Year of the Cat (1976)

Ja dat vond ik in 1976 ook

Helaas dit jaar voor het eerst zelfs buiten de 200 (268 ofzo, geloof ik). Ooit nog op 36.

Year of the Qat

Ook zo'n LP die altijd wel een of meerdere mensen hadden in de tijd dat ie uitkwam.
Ik had hem zelf geteept van Henkie De Greef en later zelf een keer de CD gekocht.
Dit is dus weer typische jaren 70 tot in de puntjes verzorgde softrock uitgevoerd door meesters op hun instrumenten en gedragen door de prettige en goed arthiculerende stem van Al Stewart.
Die met dit album dus werd bijgezet in de Hall Of Fame en helaas daarna nooit echt meer potten heeft kunnen breken.

Deze plaat die nog steeds bijzonder fijn klinkt en waar je de hand van Alan Parsons duidelijk terughoort is mij nog steeds 4,5 * waard.
Als je hem 35 jaar later namelijk nog steeds met plezier oplegt, zit het wel goed lijkt me.

Naast de hitsingles en popklassiekers Year Of The Cat en On The Border vind ik One Stage Before (die gitaarsolo inderdaad), Lord Grenville, Flying Sorcery en Sand In Your Shoes nog steeds geweldige nummers.
Alleen Midas Shadow en If It Doesn't Come Naturally vond (en vind) ik net wat minder.
Niettemin een klassiek jaren 70 album dit.
En de kinderen vonden het ook mooie muziek .

Ben in bezit gekomen van een fikse lading lp's. Gered van een bestemming in de afvalbak. Kaf van het koren gescheiden, fris badje gegeven en draaien maar. Year of THE Cat heb ik enkel op vinyl single. 35 jaar niet gedraaid laat staan interesse in dit album. Nu de lp eens in zijn geheel beluisterd. Voor het eerst dus. Valt me nu pas op wat een prachtstem Al heeft. Met volwassen oren het album een andere stempel gegeven. Ben 'm zo vaak voor 'n euro tegengekomen en net zo vaak laten liggen. Voortschrijdend inzicht heeft dat geloof ik. Mooi.

Fijn dat je hem zo leuk vindt. Ik kan niet meer zonder deze plaat

Bijzonder prettige soft-rock plaat van al stewart. Gelikt zeker!, maar de sterke nummers compenseren veel. De productie van Alan Parsons is om door een ringetje te halen. Als kers op de taart hebben we dan ook nog eens het titelnummer. Geen verkeerde plaat, hoor. 3 sterren vind ik net iets te streng van mij zelf, ik verhoog een halfje.

Mooi geluid, goed gemusiceerd. Niet heel spannend, maar dat hoeft een aangename plaat niet altijd in de weg te staan.

Eigenlijk best een bizar nummer om een rockplaat mee te beginnen. Lord Grenville klinkt als een nachtkaarsje dat langzaam uitdooft. En plots dan die pianoriff van On the Border.

9-minuten versie van One Stage Before:

YouTube - Al Stewart, One Stage Before, Royal Albert Hall, October 15th 2013

Een album, dat mede door de singles, mij verder van A tot Z boeit en ik On the border en Broadway Hotel de beste nummers van vind

Ben ik het wel mee eens. Ik wil het album dan nog wel eens beginnen met On The Border. Lord Grenville is niet slecht, maar bepaald geweldig vind ik het niet. In die zin is het een gekke opener. Maar aan de andere kant, je weet dat als je Lord Grenville hebt gehad, de rest nog beter is!

Virtuoos gitaarspel, lekker om naar te luisteren! "On the Boarder" heb ik echt van genoten, net als van "Sand in Your Shoes", beetje country-achtig opeens. Verder blijft de titelsong "Year of the Cat" natuurlijk favoriet! Mede door die fantastische saxofoonsolo... Oei!

Het grappige is dat Al Stewart die sax solo zelf helemaal niets vindt. Alan Parsons had hem overtuigd, maar Al Stewart houdt eigenlijk helemaal niet van saxofoons. In een reportage van Leo Blokhuis legde hij dat uit. Hij speelt Year Of The Cat live nu als een folknummer. Zonder sax.

Ja die Blokfluit heeft bij heel wat NL huishoudens voor Verlichting in muzikale kennis gezorgd.

In pop wordt sax zonder Candy (vrij naar Prince) al snel een klef zootje: Baker Street (Gerry Rafferty) en Careless Whisper zijn de meest beruchte voorbeelden. Alhoewel, heel het werk van Kenny G zit vol met soortgelijke ' licks'.

Ooit Stewart leren kennen via een compilatie (Said the Apple to the Orange); On the Border is mijn fave van dit album (fijn bas- en gitaarwerk).

Vreemde conclusies allemaal.

Ik mis de sax in de popmuziek, tegenwoordig.

Maar verder heeft Al op bijna elke plaat in de 80's een sax. Geen uitzondering.

Ik mis echte popmuziek, tegenwoordig - en functionele sax is niet verkeerd. Die drooly licks kunnen bij overmatige exposure leiden tot incontinentie. Salt Peanuts van Bird is fraaie sax (voor gevorderden). Al Stewart wordt hier ook niet vaak gedraaid - vanwege hoogte der OL-factor

Nieuwe plaat van Morten Harket is erg lekker. Misschien kan je die eens proberen. Er staat geen sax op.

Wat is OL-factor? (ouwe löl?)

Ik heb het niet van mezelf, Michiel. Al Stewart zei dat zelf in de reportage. Misschien dat ie dat pas achteraf echt vond en het in 1976 toch wel wat kon waarderen. Dat ie in de jaren 80 wel vaak een sax gebruikte, vind ik dan ook wel weer grappig. Misschien was dat wel in de hoop het commerciële succes van deze plaat te benaderen.

Hoe dan ook, een jaar of wat (zes, zeven, acht?) geleden gaf ie dat aan en dat ie het nummer ook niet meer zo wilde spelen. In de reportage werd ook Year Of The Cat live ten gehore gebracht, opname van een optreden. Hij gaf vooraf aan dat dit nummer een Nederlandse toplijst stond. Hij deed er wat beschimpend over, vond ik. Maar dat kan ook aan mijn eigen perceptie liggen.

Ikzelf kan de sax in zijn algemeenheid wel waarderen. Bij Year Of The Cat hoort de saxsolo echt. En wat is bijvoorbeeld Money van Pink Floyd zonder de saxsolo. Jungleland van Bruce Springsteen heeft ook zo'n prachtige saxsolo.

Okay dan. Jammer wel, dat artiesten soms zo over hun keuzes in het verleden praten.
Alsof het zo'n schande is dat de beroemdste saxsolo ooit op zijn plaat staat.

Hooguit om weer eens een verdomd goed geproduceerde plaat te horen?

Ben het wel met Mjuman eens. Het klinkt allemaal goed en erg verzorgd, maar ook wel erg gelikt. Draai deze eigenlijk nooit. Maar weer eens doen en kijken of mijn 4* terecht is.

Al was/is in de eerste plaats een folkie die met alleen een gitaar nog uit de voeten zou komen niet te vergeten. Parsons heeft het allemaal met zijn eigen sausje overgoten. Je houdt er van of niet.

Dat klopt ook wel weer. Vóór 1975 waren de platen van Al heel anders.
Het is ook vnl. Parsons die het drieluik Modern Times/Year of the Cat/Time Passages aan hun sound heeft geholpen.

De sound werd steeds voller en drukker.
Ik zou graag Past, Present & Future, Orange en Zero She Flies willen aanbevelen.

Al heb ik geen enkel probleem met de 'gelikte' productie. Al vind ik 'gelikt' niet de juiste benaming. Tegenwoordige releases zijn juist expres rommelig en lawaaiig en hard gemixed/geproduceerd. Dat is in principe net zo 'gelikt'.

Ik ga in dit geval maar voor het aangename. En daarmee blijf ik aan het drieluik toch wel de beste herinneringen bewaren. Alan Parsons heeft voor mij de songs een unieke dimensie meegegeven. En verder blijft het een kwestie van smaak uiteraard.

Ik geloof het wel wat Al Stewart betreft. Niet echt mijn ding en wat een irritante stem heeft hij eigenlijk.

Ik vind het persoonlijk erg jammer dat Al erg laatdunkend doet ovet een zwik platen waar ik zoveel plezier aan beleef.

Voor mij is de muziek van Al op zijn best als hij samenwerkt met de andere Al.

Erg breekbaar. Kan me voorstellen dat het niet bij iedereen hetzelfde plezier ontlokt.
Maar vind je het echt irritant? Of had je liever een rauwe bluesstem gehad? Maar past dat bij de breekbare liedjes van Al?

Dat geknepen, nasale stemmetje vind ik toch wel tamelijk irritant, ja. Breekbaar vind ik dit album ook niet echt klinken, daar is het allemaal veel te dik voor aangezet. Kalere uitvoeringen werken daar beter voor.

Misschien zou je dan eens de vroegere minstreel-platen van Al kunnen proberen.

Op Love Chronicles speelt zelfs Jimmy Page mee.