Deep Purple - Made in Japan (1972)

Het wordt wat erg off-topic, maar er bestaat een leuke anakdote over Neil Smith.

Neil had regelmatig contact met Keith Moon. Beide op dat moment voorzien van een behoorlijk uitgebreid drumstel.
Het werd een soort wedstrijd tussen die 2, want elke keer als Smith of Moon er weer een trommeltje of bekken bij kocht werd dat gelijk doorgegeven aan de ander, zodat de ander ook weer ging uitbreiden.
Natuurlijk ook typisch iets voor Keith Moon trouwens.

Ik ken het werk van Smith voornamelijk van Killers en Billion Dollar Babies. En daar doet hij prima dingen. Heel functioneel eigenlijk. Niet zozeer heel virtuoos, maar wel erg degelijk.

Tja die Neal uit canada Respect voor je solo op a show of hands. Ritme en melodie uit de kit van een sublieme drummer die ook nog eens een inspirerend tekstschrijver is . Of ga ik nu een beetje off-topic op de late avond. Doe de groeten aan Geddy en Alex

Wereld reactie "H ". Enne....je hebt wel degelijk gelijk (oké is even off topic, maar moet kunnen)

Ja, dat verhaal had ik ook al eens gehoord, maar de naam van Neal Smith wordt helemaal niet genoemd in Tony Fletchers biografie van Keith Moon. Was Moons "tegenstander" niet een andere drummer? Volgens Fletcher ook niet John Bonham, bij wie je zoiets wel zou verwachten. Of was het Bonham die z'n drumkit steeds wou uitbreiden?
        Edit: ik zie dat Smiths verhaal ook op Wikipedia staat en dat zowel Alice Cooper als Bob Ezrin het bevestigt. Je hebt dus gelijk! (Lacune in Fletchers boek. . .)
 

Ok ! Ik dacht al. Bonham hield het juist heel simpel. Nog steeds de mooiste drumkit. Die doorzichtige oranje Ludwig. Beest van een Bassdrum. Geweldig !

Nou ja, "simpel", ook Bonham hield volgens mij wel van véél : "In Portland Bonzo had even complained that he couldn't hear himself; he wanted to add another bass drum. John Paul Jones said that he didn't see why Bonzo wanted a double bass kit, since he was already doing more with one foot than most drummers did with two hands and two feet." (Stephen Davis, Hammer of the Gods : the Led Zeppelin saga)

Leuke anakdote.

Ze gaan dit album opnieuw uitbrengen in verschillende formats. Dit is de trailer YouTube

Niemand heeft Roger Taylor, Cozy Powell, Nicko McBrain, Lee Kerslake, Ginger Baker genoemd. Allemaal wel in voor een flinke drumsolo live, al kwam Nicko pas later kijken

Over het algemeen vind ik (lange) drumsolo's niet bijster interessant, al ken ik ze niet allemaal. Roger Taylor overigens geeft zelf toe in de liveregistratie Champions Of The World( met Paul Rodgers) dat hij helemaal niet van drumsolo's houdt. Vervolgens zet hij een solo in die niet al te lang duurt.
Dat gemep op die pauken in Brighton Rock ( Live Killers) vind ik ook knap vervelend trouwens.

Ian Paice doet hier een solo in The Mule. In die tijd was dat vrij normaal, maar het duurt allemaal wat lang, evenals Bonham in Moby Dick.
Kundig, technisch perfect, maar langdradig.

Nee, voor Neil Peart maak ik een uitzondering. Die maakt het interessant. Heeft ook een enorme drumkit met veel mogelijkheden. Maar zelfs hij maakt het niet te lang.

Liever één of twee nummers meer dan het individuele spotlightje uiteindelijk.

Was gewoon hip in de 70's. De tijd van het instrumentale exposure/exhibitionisme. Nu is het leuk voor de aspirant vellemeppers. Heeft geen enkele inhoudelijke toegevoegde waarde meer wat mij betreft.

Hebben we deze discussie al niet gevoerd?

Weet ik veel. Ik kijk hier niet zo vaak. Maar het is in ieder geval een simpel te verklaren kwestie.

Als ik erbij ben, doet het me doorgaans meer dan op plaat. Laatst bij Sabbath met dat licht enzo. Dat vond ik toch wel gaaf.

Voor anderen dan weer een kans om bier te gaan halen....... of het weg te brengen.

Dus toch een toegevoegde waarde...

Die slag is u weer.

Het is weer zo laat ! (Waldolala)

Toch ?

Vorige week van iemand gehad.

Asbach Uralt. Und man fühlt sich wohl!

De vinyl remaster van de originele 1972 analoge stereo mastertapes ("cut at Abbey Road Studios") staat op en klinkt werkelijk geweldig. Het doet volledig recht aan het origineel, alleen hoor je nu alle details (heel) duidelijk. Het artwork is precies gedaan als het origineel, inclusief toevoegingen als '2 record set stereo' en de fraaie fold out met de zon binnenin.

Het concert is legendarisch, de muziek wordt fantastisch vertolkt en is meestal erg goed, vooral de drie klassiekers Highway Star, Child in Time & Smoke On the Water. Overigens vind ik de live versie van Child in Time niet beter, maar anders klinken. En dat is juist erg leuk. The Mule is minder met die veel te lange drumsolo. Strange Kind of Woman is ook weer erg lekker. De gitaarsolo's van Blackmore zijn om je vingers bij af te likken, maar ik hoor ook graag het orgeltje van Paice.

42 jaar geleden was het al weer en om het dan nu zo terug te kunnen horen is echt geweldig!

het orgeltje van Paice

Haha

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deep Purple - Made In Japan, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Live-platen zijn er in vele soorten en maten. De meeste live-platen zijn, als je het mij vraagt, volstrekt overbodig, maar er zijn er ook die niet al teveel onder doen voor het studiowerk van een muzikant of band en een waardevolle aanvulling vormen op dit studiowerk. Tenslotte zijn er de hele goede live-platen en de live-platen die zijn uitgegroeid tot de klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek.

Als ik uit het laatste rijtje, dat hooguit 25 platen bevat, de beste moet kiezen, kom ik uit op Made In Japan van Deep Purple. Deep Purple behoort tot het kleine rijtje bands waarvan ik eigenlijk alleen de live-platen kan waarderen en van de flinke stapel Deep Purple live-platen is Made In Japan met afstand de beste.

Made In Japan verscheen oorspronkelijk in 1972 en heeft nu, met enige vertraging, zijn ‘40th Anniversary Edition’ gekregen. Op 15, 16 en 17 augustus 1972 stond Deep Purple twee avonden in Osaka en één avond in Tokyo op het podium. De band was populairder dan ooit tevoren en stond op het podium in de sterkst mogelijke samenstelling, dus met Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord en Ian Paice.

De live-registratie bevat slechts zeven tracks, maar heeft een speelduur van ruim 75 minuten, waardoor de plaat oorspronkelijk op twee LP’s verscheen. Op Made In Japan verkeert Deep Purple in topvorm en natuurlijk krijg je alles wat je van een hardrockband uit de jaren 70 mocht verwachten, inclusief door merg en been gaande gitaarsolo’s, zang uit de tenen en uiteraard een heuse drumsolo. Vergeleken met haar soortgenoten had Deep Purple bovendien het weergaloze orgelspel van John Lord als bonus.

Made in Japan bevat Deep Purple klassiekers als Highway Star, Smoke On The Water, Lazy en uiteraard Child In Time. Voor de uitgevoerde tracks wordt 7 tot 20 minuten uitgetrokken, maar vervelen doe je je geen moment. Waar ik de studioplaten van Deep Purple altijd wat vlak vond, spat de energie van Made In Japan af. Gitarist Ritchie Blackmore verkeert in grootse vorm en levert de ene na de andere briljante gitaarsolo af, het orgelspel van John Lord is ondersteunend maar van groot belang, terwijl Ian Gillan zingt alsof zijn leven er van af hangt. De ritmesectie zorgt tenslotte voor de loodzware basis die al dat instrumentale en vocale geweld nodig heeft. Het is ruim 40 jaar oud, maar wat is het nog goed en wat zou het mooi zijn als dit soort muziek nog steeds gemaakt zou worden (gelukkig hebben we DeWolff).

Made In Japan ging uiteindelijk miljoenen keren over de toonbank (en terecht) en bevestigde de live-reputatie van Deep Purple. De nu verschenen luxe editie van Made In Japan klinkt werkelijk geweldig (zeker vergeleken met de door mij grijsgedraaide LP’s) en klinkt bovendien nog net zo essentieel als ruim 40 jaar geleden.

Uiteraard kun je de Deluxe Edition van Made In Japan zo luxe maken als je zelf wilt. Aan de onderkant is er de enkele cd versie (met de originele mix uit 1972 en dat is de beste) en de versie met één niet al te bijzondere bonus-disc (met wel erg veel versies van Black Night), maar wel een fraai boekwerk, maar voor de echte fans is er ook een 6-cd of zelfs een 9-LP versie met opnames van alle avonden in Japan. Persoonlijk vind ik de versie op een enkele cd overigens prima, al is het maar vanwege de mooi herinneringen die ik aan het origineel heb.

Made In Japan was in mijn ogen al een van de beste live-platen aller tijden, zo niet de beste, en deze nieuwe editie heeft me alleen maar in deze overtuiging gesterkt. Toe aan een avondje onvervalste 70s hardrock van het allerhoogste niveau? Made In Japan. Deep Purple. Punt. Erwin Zijleman

Hey Erwinz aan deze mening kan ik mij volledig aansluiten.

Dit is echt een geweldige live registratie. Maar is die nieuwe remaster nou ook duidelijk beter dan de 25 jaar editie? Beetje nutteloos om geld aan de nieuwe editie uit te geven als er geen merkbaar verschil is.

Het mooie van Deep Purple is dat het elke keer weer anders is.
Veel solo's zijn als het ware pure improvisatie. Nummers duurden als de mannen er zin in hadden ineens minuten langer. Daardoor zijn alle 3 de concerten in Japan meer dan de moeite waard.

Briljante live registratie van Deep Purple. Ik vind dit echt een van de allerbeste live-albums die ik tot dusver gehoord heb. Heerlijke improvisatie, lang uitgerekte solo's en een mooie drumsolo op The Mule. Was toen in die bezetting toch wel een van de beste hardrock bands ooit.

Er zijn in de jaren 70 zoveel goede live albums uitgekomen van verschillende hardrock bands.

Dit is er idd eentje van, en welicht 1 van de eerste bekenden, en daarom een klassieker.

Van deze zijn er nog veel meer, als je er maar een beetje in verdiept kom je er vanzelf achter welke jaren 70 live albums nog meer.

De jaren 70 is het live album decennium bij uitstek, dat is in ieder geval zeker!

Alleen jammer van die drumsolo van Lord. Maar je kunt niet alles hebben.