Deep Purple - Made in Japan (1972)

Denk dat het aantal drumsolo's wat ik heb gezien nog op twee handen te tellen is, waarvan waarschijnlijk de helft werd gespeeld om wat tijd te doden vanwege een technisch mankement. Wat mij betreft wordt het strafbaar om zoiets in een set te stoppen, samen met elk andere solospot met andere instrumenten. Speel dan gewoon een extra nummer. Ook hier is een flinke smet op dit verder zeer sterke album.

Deze discussie doet me even denken aan Jörg Michael tijdens zijn Stratovarius drumsolo:
There's one good news and one bad news: bad news is, the drum solo hasn't finished. Good news; no bass solo!

Er zijn legio live albums die ik liever beluister dan deze, maar op de 1 of andere manier is dit wel 1 van de meest beroemde livealbums aller tijden geworden.

Die drumsolo skip ik altijd, want wie gaat er nu 9 minuten naar tromgeroffel luisteren?

Dan heb ik wel wat beters te doen.

Vanwege die drumsolo ook dat halve punt aftrek voor een verder onberispelijk live album.

Dat over de top zie ik als een pluspunt, moet het alleen niet te vaak horen.

Ik skip die drumsolo ook altijd. Zooo jaren 70.
Voor de verandering eentje die ik alleen maar heb op CD namelijk . Op Lp Zou je het natuurlijk gewoon laten doorlopen.
En natuurlijk wel voor de rest helemaal top.
Deze (nog korte) topzomer nog eens eens een paar keer opgezet.
En geef ik daarom nu maar eens (nog altijd) 4,5 *.

Ik vind de drumsolo van The Mule (9:28) nog aan de korte kant in vergelijking met Cream - Toad (16:15 - Wheels of Fire) en Led Zeppelin - Moby Dick (19:20 - How the West Was Won).

M Nieuweboer schreef eerder : vervang The Mule door bonustrack Black Night en je hebt een schijf die stoomt van begin tot eind. Space Trucking bevat de mooiste toetsensolo aller tijden.

Zoist maar net!

Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Ik onderstreep mijn 4,5* nog maar eens.

De opening vind ik nog het mooist. Dat rustig opkomende geluid en vervolgens die verwoestende start van Highway Star.

Ik ben niet per se een liefhebber van hardrock of van liveplaten, maar dit is toch één van de beste live-albums die ik ken. Opener Highway star vind ik in deze versie zelfs het essentiële Deep Purple-nummer: er gebeurt van alles, elk instrument vecht om van de groeven los te komen, elke solo jaagt het nummer op, alles leeft en gaat los – en bij die aanzet van Blackmore's solo staat mijn hart even stil. Ook daarna blijft dit een briljante plaat, tot en met de prachtige soundscapes van Space truckin' (dat slotnummer had best iets langer mogen doorgaan dan de 5 of 6 minuten die het nú lijkt te duren), en die saaie drumsolo van The mule neem ik dan maar voor lief, want minder dan de volle mep kan en wil ik toch niet voor dit album geven.
        Twee vragen aan de medegebruikers. Zelf kende ik de live-versie van Smoke on the water eerder dan de studioversie; inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar de eerste keren dat ik Machine head draaide kon ik er maar niet aan wennen dat Ian Gillan bij de refreinregel van Smoke elke keer weer te vroeg inviel. Zijn er mensen die de studioversie eerder kenden en die er vervolgens erg aan moesten wennen dat hij op de liveversie steeds iets te laat invalt? En mijn tweede vraag: op Child in time hoor je na ongeveer 9:42 (tijdens het begin van Gillans tweede woordloze zangpassage) een vreemd geluid; ik associeer het altijd met een dichtvallende traliedeur (alsof de "you" die "bad" is geweest de cel in moet?), maar weet iemand wat dat geluid precies is of moet voorstellen?
 

Ik ben het volstrekt met je oneens (tav The Mule geef ik je wel gelijk), maar aangezien je keurig uitlegt waarom heb ik ook geen enkel bezwaar tegen je commentaar.
Een betere versie van The Mule is te vinden op Live in Copenhagen.


Ik zeg het nog maar eens: ik speel vals en heb The Mule vervangen door Black Night.


Op LP was The Mule de afsluiter van kant 2, dus ik lichtte meestal de naald na Smoke on the Water.

The Mule, één van die verukkelijke excessen kenmerkend voor de jaren '70. Voor mijn part had die solo negen uur geduurd.

Kicken jullie daar dan niet op???

Ik vind het baswerk wel gaaf op dat nummer

Roger

The Mule is voor mij hier een nummer dat ik altijd skip.

Waarom toch? Los van smaak, het is een essentieel onderdeel van het tijdsdocument dat deze registratie is.

Omdat het boring is. En dat geld voor vrijwel iedere drum solo.

Ik vind 'm enerverend en terecht uitverkoren voor deze compilatie. Ook de naderhand toegevoegde bonustracks zijn een waardevolle aanvulling, m.n. Speed King, wat een knaller!

Ik heb zo'n wazig idee dat jij alles prachtig vind wat met purple te maken heeft.

Precies wat Iggy zegt. Ik vind drumsolo's live al saai, laat staan op een album. Ik weet wel dat het erbij hoorde in die tijd (en nu bij sommige bands nog steeds) maar het haalt altijd de vaart helemaal uit een optreden (en dus uit dit album).

Nee, Purple Rain kan ik niet aanhoren.



Een ideale gelegenheid voor jou om bier te halen zonder in de rij te hoeven staan. Een drumsolo tijdens een concert, goed voor ons allen!

Omdat het gewoon ruk is om minutenlang van dat tromgeroffel aan te horen.

Hoort erbij, ben ik het mee eens, maar persoonlijk iets voor mij om lekker over te slaan.

Voor mij is dit overigens ook wel 1 van mijn ultieme live albums aller tijden.

Ik vind zelf The Mule wel een prima track. Het is echter wel de minste op het album.

Heb dit album meegenomen uit Japan op LP. Dus ben nu de trotse eigenaar van de Japanse persing hiervan. Hij klinkt geweldig!

Deep Purple op hun best dit live werk!!

Na het beluisteren van deze plaat snap je gelijk waarom dit album uitgegroeid is tot een klassieker, want wát een vorm hebben de mannen van Deep Purple hier zeg!
De nummers worden nagenoeg perfect gebracht en zelfs de drumsolo heeft wel iets (al had hij wel iets minder lang mogen duren). Een heerlijke plaat die rockt als een malle!

Drumsolo's kregen vaak de ruimte in die tijd. Ik moet wel zeggen dat de drummers van bepaalde grote rockbands meer uitgesproken waren dan in het heden. Die werden ook wel als belangrijk gezien.
Meer herkenbaar. Paice natuurlijk, maar ook John Bonham, Carl Palmer, Bill Bruford, Ginger Baker, Keith Moon, nou ja, noem de '' groten'' maar op.
Het werd dan ook makkelijker op een livealbum gesmeten.
The Mule is wat aan de lange kant, vind ik zoveel jaar na dato ook wel, maar in het tijdsbeeld van toen past het wel.

bikkel 2@ je vergeet één kanjer als drummer te noemen........

Die hoeft hij niet te noemen, die is immers al op zijn avatar te bewonderen. . .

je kwam wat later Neil. Maar over drumsolo's gesproken. Dat is wel één van de weinige drummers die het interessant invult.

Enne Richard Thair, da's dan weer mijn favo drummer. Maar dan hebben we het over 1995 en later
YouTube - Red Snapper Making Bones (full album)
Of Al Jackson, die op heel veel STAX platen drumt.
Meer ontopic, "goeie ouwe rockdrummers" wil ik ook onze nederlandse Cesaer Zuijderwijk noemen.
Wie zijn we nog vergeten?

Wat mij betreft Levon Helm (The Band) Geen powerdrummer, maar wel met een fantastsche swing en een losse stijl.

Levon Helm, fantastische drummer. "Dance the beat along", zijn eigen perfecte omschrijving voor wat hij probeerde te doen (en ook zo succesvol dééd). Mijn vrouw, absoluut geen drumexpert, hoorde hem zonder het te weten als gastdrummer op On the beach en zei: nou zeg, díé heeft goed naar die drummer van The Band geluisterd!
        Misschien een onverwachte naam : Neal Smith, drummer van Alice Cooper in diens hoogtijdagen. Ik durf niet te zeggen hoe technisch gedegen dit allemaal is, maar zijn werk op Luney tune (1972) vind ik stuwend en swingend, en met lekker gebruik van zowel bekkens als trommels.
        Mick Fleetwood?