Ben Howard - I Forget Where We Were (2014)

De nieuwe nummers kwamen live echt fantastisch over. Echt genoten.
Hoe vonden jullie het? (voor degene die geweest zijn)

Ben op donderdag 18 dec geweest en vond het ook erg goed! Zeker Small Things, End of the Affair en Black Flies, kippenvel.

Ik denk dat dit mijn persoonlijke nummer 1 is van 2014. Heb hem pas net maar het is lang geleden dat ik een plaat zo grijs heb gedraaid. Wat een topper. Diep respect voor deze plaat.

Ben op 20 december geweest en vond het top. De sobere muziek werd op het podium goed overgebracht. Mooi sfeertje. Het geluid was goed en vond het persoonlijk ook niet erg dat de bekendere nummers van zijn eerste plaat niet werden gespeeld. Pasten ook niet echt in het geheel denk ik. Ondanks dat er tijdens 2 verschillende nummers een gitaarwissel werd gedaan wat best slordig overkwam, vond ik het een topconcert.

Dat keep your head up liedje vind ik nogal stupid, Een mijn vele dochters vindt dat geweldig en is ook fan van Ed Sheeran. Mijn vrouw vindt dat ook een leuk liedje en die houdt verder van P!nk en Mickey Mouse muziek.. En Damion Rice vind ik definitief geen fluit aan.

Tot zover de associaties die ik had toen ik dit plaatje in mijn bezit kreeg.

Nou, met bovenstaande heeft het niets te maken. Die Ben maakt wat mij betreft een van de mooiste platen van 2014. Dat hij zelf nog weigert dat stomme liedje te spelen doet zijn geloofwaardigheid stijgen. Mijn dochter is klaar met Ben en zet haar geld op Ed en m'n vrouw weet niet eens meer wie keep your head up ook al weer zong.

Ben is goed bezig. Wat zeg ik.....heel goed bezig

Zo is het maar net

Haha, geweldig. Zo is het maar net, al vond ik zijn eerste album ook zéér goed over de gehele lijn (keep your head up incl.). Moedige (maar vooral fantastische) keuze van Howard!

Een derde plaats in de jaarlijst, net achter Damien Rice. Had wat mij betreft andersom moeten zijn. Waar Rice blijft steken in bombast en werkelijk alles uit de kast trekt om zijn emoties te openbaren, weet Howard hier heel goed te doseren. Op gepaste momenten schreeuwt hij het uit(End of the Affair). Een schitterende opbouw en uitpakken aan het einde middels zijn prachtige stem. De donkere stijl weet het beste uit hem te halen. Topplaat!

Album haalt een hele hoge score. Als ik een album 4 of meer punten geef dan doe ik dat alleen als ik het album lang ken en vaak beluisterd heb. Een album van nog geen jaar uit ga ik geen 5 punten geven omdat in mijn optiek een album met 5 punten een geniaal album is. Maar nogmaals dit is hoe ik er in sta. Dit is een prima album maar voor mij te weinig afwisselend. Blijf er voorlopig nog wel naar luisteren en kijk of ik mijn menig bijstel.

Tsja, je kan je score altijd nog bijstellen als de houdbaarheidsdatum niet zo lang blijkt te zijn, dus ik ben daar niet zo mee bezig. Maar als jij liever het tegenovergestelde doet moet je dat vooral doen.

Goede opvolger van Every Kingdom. Ook deze plaat staat bij mij op 3,5*. Ben Howard vind ik een fijne artiest, maar op plaat verlies ik regelmatig mijn aandacht. Mooie gitaarcomposities, en de zang is ook uitstekend, maar veel liedjes vind ik niet bovengemiddeld interessant. Op I Forget Where We Were is Howard duidelijk gegroeid: zo heeft hij met het titelnummer een uiterst boeiend nummer neergezet dat het ook in de hitlijsten goed zou kunnen doen. Nog iets sterker vind ik de uiterste klapper van dit album: End of the Affair. Schitterende opbouw, die uitmondt in fijn muzikaal geweld. Bij de rest van de nummers val ik echter regelmatig terug in de minpunten van Every Kingdom: zo ongeveer de helft van deze plaat vind ik tamelijk saai. Dan kan het goed gezongen en muzikaal uitstekend zijn, verder doet het mij niet enorm veel. Wel heb ik het idee dat deze plaat een groeier is. Zo vond ik de combi van Conrad en All Is Now Harmed, twee rustige nummers aan het einde, al erg mooi. Andere nummers, zoals Small Things, In Dreams en Evergreen, doen mij nog nagenoeg niets.
Een ruime 3,5*, met ruimte voor meer.

Het eerste album vond ik weinig interessant, de EP die tussendoor verscheen The Burgh Island EP gaf me goede hoop, maar moet toch zeggen dat dit album een (lichte) teleurstelling is. Niet donker genoeg, want vind juist dat daar zijn kwaliteit ligt. Voorlopig een 3,5*.

Mooie cd maar te lang en steeds hetzelfde , goed voor 3 ,4 nummers en dan iets anders ...

Dit is weer zo'n typische indie folk, waar bij je op het strand zit met z'n alle met n vuur en n paar pilsjes. Hij laat zichzelf echt horen op dit album.. Goede teksten. Instrumentaal hier en daar wat hetzelfde. Voor mij echt End of the Affair een uitschieter. 1 v/d beste nummers die ik ooit heb gehoord, mijn god, dat nummer bleef nog dagen in mn hoofd nadat ik het nummer voor het eerst gehoord had. Ook erg cool dat hij schijt heeft aan die populaire kindjes die alleen z'n hits willen horen. Hij wil het publiek meeslepen hoe hij zijn muziek ervaart, coole gozer, die Ben.

Elke keer dat ik dit album (of zijn vorige) beluister, bedenk ik me wat een prutser die Ed Sheeran eigenlijk is...

Nou, daar kan ik het niet mee eens zijn. Ook al ben ik niet zo'n fan van zijn muziek, Ed Sheeran is echt geen prutser. Heb je weleens een liveoptreden van hem gezien? Hij staat in zijn eentje op het podium een sterke show weg te geven waarbij hij met loops werkt.

Je hebt gelijk, dat had ik even beter moeten onderbouwen. Wat ik bedoelde, als ik de albums van Ben Howard vergelijk met die van Ed Sheeran, lijkt wat Ed Sheeran op zijn eerste twee albums brengt van een duidelijk minder niveau...

Ben Howard is uitermate serieus bezig op dit album en doet zijn uiterste best dezelfde emoties op te roepen als Damien Rice, zonder daar volledig in te slagen. I forget where we were is een voornamelijk duister album en daar moet ik enorm voor in de stemming zijn om te trekken. Dat is lang niet altijd het geval, dus gaat de plaat gewoon niet vaak op. Wel verslaat hij Ed Sheeran gemakkelijk. Ik gooi ze soms op een hoop, vandaar. Indrukwekkende plaat mits in kleine hoeveelheden tot me genomen.

Hier worden vier platen vergeleken op WoNo Magazine.

Wo.

Ik snap echt totaal niet de vergelijking tussen Ben Howard en Ed Sheeran.. Ze zijn allebei een singer-songwriter met gitaar, daar houdt het bij mij wel een beetje op qua vergelijkingen.

Zelden een album gehoord zonder uitschieters maar die qua sfeer kan wedijveren met de beste CD's die ik in mijn bezit heb.

Het klinkt wat morbide maar het is een geweldige plaat voor het moment dat je je laatste adem uitblaast. Een muzikale begeleiding naar het hiernamaals.
Liefhebbers?

Voor mij is het album uitermate goed over de hele lijn, maar ik zie toch enkele uitschieters met Small Things, I Forget Where We Were en bovenal End Of The Affair. Dat laatste nummer is hier al meermaals geroemd en dat kan ik enkel beamen. Ongelofelijk beklijvend nummer.

Het beste nieuws vind ik dat Ben Howard zijn zeer goede debuut heeft kunnen overtreffen en gekozen heeft voor zijn donker(der) geluid en zijn poppy kant links laat liggen. Dat was op zijn ep reeds het geval (met het eveneens beklijvende Esmeralda) en met dit album overstijgt hij mijn zeer hoge verwachtingen.

Meer hoef ik niet te zeggen.

Sinds de release deze plaat al thuis liggen, en nog steeds druk ik hem vaker dan één keer per week in mijn cd-speler. Kwaliteit.

Gevoelige snaarraker, overtuigend, nee ... sterker nog: intrigerend. 28 pas?

End Of The Affair verdient alleen voor die laatste paar minuten al een ster...niet te geloven.

Op YouTube staat een fenomenale live uitvoering bij Jools Holland van de BBC. Misschien is dit wel een van de mooiste tracks die de afgelopen jaren gemaakt zijn...

Het heeft lang, heel lang geduurd voordat dit album indaalde bij mij. Maar wat langzaam komt...

She treats me well had me gelijk vanaf het begin te pakken: die heerlijk lome laidback sound met dat fantastische akoestische gitaarwerk. Maar soms kwamen ook wat andere nummers in de shuffle-stand op mijn muziekspeler voorbij en steeds meer nummers kregen mij te pakken.

Eigenlijk zijn alle nummers van een hoog niveau, maar in het bijzonder weet In Dreams mij te pakken. Dit nummer is magisch met het gitaarwerk icm de chello op de achtergrond.

Vooralsnog 4,5 ster voor dit meesterwerkje, en misschien op naar meer?

Prachtige liedjes waar de kwaliteit van af druipt.
Laat me sterk denken aan Fink, die zich in deze stijl kenmerkt.
Dit is Howard's meesterwerk tot nu toe!

Heb precies hetzelfde. Het begon bij een paar favorieten, op dit moment zijn alle nummers geweldig en het verveelt nooit. Een groeiplaat dus, dat wel, maar wel geweldig! 5*

Langzaam maar gestaag vraag Ben meer aandacht, mijn aandacht. Per draaibeurt komt zijn muziek meer onder mijn huid. End Of The Affair als hoogtepunt, zeldzaam mooi. Oprechte intimiteit met universele thema's