Ben Howard - I Forget Where We Were (2014)

Ik heb 'm nu 1 x geluisterd via Spotify maar deze ga ik sowieso aanschaffen op vinyl. Dit is er volgens mij één die na een aantal luisterbeurten groeit. Erg blij dat hij het niet voor de commerciële hits gekozen heeft. Petje af!

Ik vind zijn vorige album ook erg sterk maar die staat wel vol met aanstekelijke nummers zonder veel diepgang. Eerlijk gezegd vind ik Black Flies op dat album ook het beste nummer. Ben dus wel blij dat hij deze weg is ingeslagen

ik ben benieuwd of deze Every Kingdom gaat overtreffen! zal er zsm een eerste luisterbeurt ingooien.

Het tweede album van Ben Howard, Ik vind het een sterk en toch ook wel een afwisselend album. Ik kan me ook niet vinden in de kritiek dat de nummers te veel op elkaar lijken. Ik kon mijn aandacht in ieder geval vast houden van het begin tot het einde van de plaat.

Het album begint erg sterk met Small things en het opzwepende Rivers in your mouth. Vooral de laatste twee minuten van dit nummer zijn erg fijn en doe mij een beetje denken aan het geluid van Radiohead in In Rainbows. Na de titeltrack zakt het album een beetje in met de akoestische nummers In Dreams en She Treats me Well. Hoewel ik dit de minste nummers vind op dit album, zijn ze ook zeker weer niet slecht. Het zorgt daarnaast ook voor de nodige afwisseling waar ik het eerder over had.

Hierna volgt in mijn ogen het sterkste blok van dit album met achtereenvolgens Time is dancing, Evergreen en End of the affair. Deze nummers sluiten perfect op elkaar aan en zorgen er echt voor dat je in een bepaalde vibe komt die eindigt met de uitbarstingen in End of the Affair. Er wordt echt een prachtige duistere sfeer gecreëerd en de achtergrondgeluiden in dit blok doen mij geregeld denken aan Sigur Ros.

Hierna volgt het iets luchtigere Conrad om even op adem te komen. All is now harmed is echt een fantastische afsluiter, wat een opbouw zit er in dit nummer!

Conclusie: een zeer goede sombere plaat van een constant hoog niveau, zonder echte uitschieters of tegenvallers. Hoewel het geen nummers bevat met hitpotentie blijven de meeste refreintjes toch lang in je hoofd hangen.

Erg mooi album! Het gitaarwerk is heerlijk en zo mooi vol warmklinkend. Ik dacht in eerste instantie ook: veel nummers lijken op elkaar, maar na nog een paar keer luisteren hoor ik de individualiteit. Tegelijkertijd is het een goed geheel en loopt het smooth in elkaar over.
Favorieten naast de nummers die eerder al bekend waren zijn rivers in your mouth, in dreams en she treats me well. De fantastische climax op end of the affair blaast me steeds weer omver.
Zijn debut is welliswaar meer mainstream, radiovriendelijker etc. maar ook die nummers hebben meer dan alleen meezingkwaliteit. En die meezingrefreinen geven nou juist de extra energie aan zijn concerten. Thats what a concert needs!
Maar goed ik vind nummers als the fear, wolves, keep y.h. up ook gewoon zeer fijne folky songs. Ze blijven boeien.
Beide cds vind ik op hun eigen manier even sterk. Ben heeft al een zeer mooi repertoir opgebouwd!

De singer-songwriter Ben Howard brak in 2011 door bij het Nederlandse publiek met de single Keep Your Head Up van het debuutalbum Every Kingdom. Daarna ging het snel met de carrière van de pas 27-jarige Engelsman. Zo stond hij op vele festivals zoals T in the Park in Schotland en op Pinkpop in Nederland. Drie jaar na dato verschijnt zijn tweede album I Forget Where We Where.

Het album opent met grauwe tonen die je de duisternis invoeren. Op Small Things voelt het alsof de wereld ten onder gaat en lijkt de liefde verder weg dan ooit. De sfeer wordt met de toevoeging van elektronica en effecten naar een dieper dal gebracht. De muziek verweeft zich door het nummer heen met de teksten en wordt opgevoerd met schelle gitaartonen. Na de sterke opening vervolgen we onze weg met Rivers in Your Mouth, een nummer dat veel gelijkenissen kent met de muziek van zijn eerste album. Ritmische muziek waarbij met diepzinnige teksten een moeilijke relatie wordt weergegeven. De gitaren klinken opnieuw rauw en laten de duisternis over je heen komen.

Het titelnummer I Forget Where We Were brengt emoties aan de vlakte, die Ben met zijn hoge tonen op weet te dringen. Gedachten lijken weg te stromen en de plaats van de liefde lijkt te verdwijnen. Waar zijn we gebleven vraagt Ben zich af, kunnen we nog terug naar hoe het ooit was. Gitaargeluiden vormen zich op het ritme en laten je meevoeren op de verschillende muzikale intermezzo’s.

Hello love, my invincible friend
Hello love, the thistle and the burr
Hello love, for you I have so many words
But I, I forget where we were

In Dreams vormt zich rondom een gitaar riedeltje waarbij de drums opzwellen. De eenzaamheid overheerst in de dromen waarbij het moelijk lijkt om terug op de wereld te komen. Een rustig akoestisch liedje waarbij je wordt meegenomen door de violen op de achtergrond. Met She Treats Me Well vervolgen we ons in de rustige sferen en vinden we de liefde terug. Zorgen zullen er altijd zijn maar de positiviteit is voelbaar.

Time Is Dancing bouwt zich rustig op in klanken die je laten meevoeren in de verliefdheid. De passie schiet door het nummer heen maar het enige wat telt is rustig samen zijn en een weg dansen door de wereld. De muziek sijpelt af en toe weg in langdurig brommen om terug te keren naar de sferische klanken. Op Evergreen gaat Howard terug naar het grauwe geluid en wordt de stemming weer somberder. De donkere klanken zwellen opnieuw aan en wat ooit geliefd was is er niet meer.

Take me back through the catacombs, I am tempted by the love
Blue stars against my only skin, I have never been so cold
Looking around I see memories, what it was, oh, what it was
There in the lights you said something but I can’t remember what

Het einde komt langzaam inzicht door de lange muzikale opening op End of the Affair. De relatie is over en het is pijnlijk om te zien dat ze er met iemand anders vandoor gaat. Gedachten zijn nog niet vervlogen en de klanken worden grauwer. De regen komt langzaam uit de hemel en het dondert in de verte. Instrumentatie ten top met muzikale afwisselingen en versnellingen door het nummer heen. Drums die opdoemen, en gitaren en baslijntjes die emoties oproepen. Ben roept het uit dat ze er maar vandoor moet gaan want alles gaat eraan kapot. Het eindigt in een muzikale en emotionele climax.

Gitaarklanken van een zonnig karakter vormen het geluid op Conrad. De situatie in je leven is gewijzigd maar de gevoelens blijven terugkomen, en gedachten schieten door je heen. De mooie momenten van een vervlogen liefde weten zich in emoties om te zetten. Op het einde neemt de muziek weer de overhand en worden we weggedreven naar het slotnummer All Is Now Harmed. De weergalmende drums weven zich in de sferische tonen van gitaren die langzaam aan in volume toe nemen. De emoties lopen opnieuw hoog op en het nummer wordt krachtiger bij de seconde. Is er nog hoop? Wie zal het zeggen, Ben ziet in ieder geval nog wel een teken van positiviteit.

Ben Howard weet de relatie tussen folkische sferen en invloeden vanuit de indie sterk te combineren door het album heen. Muzikale invloeden zijn goed hoorbaar maar vormen nergens een botsing met de muziek van Ben. Je komt op het album in een emotionele rollercoaster terecht waarbij langdurige muzikale gedeeltes de gevoelens versterken. Sferen gaan vanuit het diepe duister naar lichtpuntjes aan de horizon, maar de toon blijft vrij somber. Howard legt zijn persoonlijke emoties bloot en weet deze muzikaal gezien perfect te ondersteunen. Dit vormt een krachtig en emotioneel beladen geheel, waarmee het album zich in de top van dit jaar nestelt.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Tjeej, wat een volwassen plaat zeg! De popfolk van het debuut heeft plaats gemaakt voor een wat donkerder geluid en klinkt iets authentieker. Daarmee wil ik ook gelijk duidelijk maken dat Ben Howard grote stappen heeft genomen, bij vlagen vergelijkbaar met het niveau dat Noah and the Whale haalt op First Days of Spring.

Er is een tijd geweest waar ik dit soort albums enorm waardeerde. Howard heeft een mooie stem en zijn liedjes zitten goed in elkaar.
Ik hoor de kwaliteit maar in z'n geheel gaat het ook allemaal wat langs me heen, iets wat ik wat jaren terug nooit gezegd zou hebben waarschijnlijk.

Hoe mooi het ook is, het is wat veel van hetzelfde bedoel je? Welke platen van dit moment doen je wel wat? Ik heb het zelfde gevoel namelijk

Nee, dat bedoel ik niet echt. Ik heb een tijd gehad waar ik verzot was op dit soort albums (Damien Rice en consorten) maar dat heb ik nu niet meer zo.
Ik vind het nog steeds wel mooi maar het raakt me niet zo heel erg meer. En dat merk ik ook bij dit album: dat had een paar jaar geleden denk ik behoorlijk hoog gescoord bij mij.

De platen die me wel wat doen? Bekijk mijn stemmenlijst zou ik zeggen

Zo ervaar ik het album ook, vandaar dat ik niet op het album ga stemmen.

Ach heerlijk om te horen dat hij z'n duistere folk heeft doorgezet. Ik was bang dat het succes hem zou veranderen en hoewel zijn EP dat al tegensprak was ik nog altijd bang dat het radiovriendelijke meezingers zouden worden deze keer. Komt ook precies goed met dit weer. Zodra het een keertje goed gaat stormen ga ik deze opzetten.

Every Kingdom vind ik een geweldig album maar eigenlijk vind ik de Burgh Island EP nóg beter. Dit album combineert denk ik beide 'stijlen'. Topper!

Een lage stem geven is natuurlijk een zonde.

We kunnen net zo goed het stemmen helemaal van de site verwijderen. Het is verre van betrouwbaar.

De reden waarom ik niet stem is, dat ik het album niet vaak genoeg ga beluisteren, om tot een goed oordeel te komen, Editoor

Man, end of the Affair bij Jools Holland was echt kippenvel. Als hij in zijn gitaar schreeuwt :S

Man man die is wel het vermelden waard zeg!

Ben Howard - End of the Affair - Later... with Jools Holland - BBC Two - YouTube

Perfect popmuziek. Dat is hoe ik dit nieuwe album van Ben Howard zou omschrijven. Het eerste album was zeker de moeite waard,daar zaten enkele zeer goede songs bij maar met dit album overtreft hij zijn eerste ruimschoots wat mij betreft.

De songs van het eerste album die grijs zijn gedraaid op de radio vond ik goed, maar deze donkere kant van Ben bevalt mij veel beter. Nu ben ik sowieso niet iemand die van vrolijke muziek houd dus dat komt goed uit.

Mooie gitaren, catchy refreintjes, meeslepende oneliners en zanglijnen zijn troef hier. Knap hoe hij het voor elkaar krijgt om een andere sound te laten horen maar toch zijn toegankelijkheid weet te behouden, want ingewikkelde muziek is dit niet, wel erg mooie.

De langere songs op dit album maken een ontwikkeling door(End of the Affair) of behouden zijn spanning(Conrad) gedurende de song. De korte songs zaten na een keer of drie al in mijn hoofd en bleven de hele dag door mijn hoofd spoken(dat een goed teken is denk ik).

De donkere sound van zijn EP heeft hij doorgezet en daar ben ik Ben dankbaar voor. Deze ga ik zeker op vinyl aanschaffen.

Wat een hoge waardering.
Het is best mooie popmuziek, die goed in elkaar zit. Maar echt bijzonder kan ik het niet vinden. Daarbij komt het probleem dat ik zijn stem ook niet echt super vind. Vrij essentieel bij deze plaat.

Ook ik hoor de genialiteit niet.Ik hoor een mooie spookachtige opener,maar alles wat daarna komt lijkt in hetzelfde tempo gespeeld,waardoor mijn aandacht direct verslapt.Ik ga hem nog een herkansing geven in de wisselaar,misschien dat dan de liedjes op zich indruk achter laten,maar als geheel werkt het voor mij niet echt. Ik stem daarom ook niet,want op basis van dit gegeven zou dat niet heel eerlijk zijn .

Als iedereen jou voorbeeld zou volgen zouden er geen albums meer op de site zijn, met een lage cijfer. Dus mijn vraag is dan wat het stemgemiddelde nog voor zin heeft?

Volgens mij was het op het moment van schrijven aardig aan het stormen in Nederland.

Je hebt het dus over het album, alle reden om juist te stemmen. Zo begrijp ik wel waar de hoge waardering vandaan komt: users met een lagere waardering stemmen niet.

Maar kijk, Editoor, niet iedereen gaat zijn voorbeeld volgen, want er zijn ook nog mensen zoals jij die dus wel lage stemmen geven als ze dat terecht vinden. Als iedereen jouw voorbeeld zou volgen, zouden er geen albums meer zijn op deze site met een hoog cijfer.
Laat mensen toch stemmen zoals ze willen.

@West. Ik wil hem nog een kans geven in de wisselaar.daar komen de nummers misschien beter tot hun recht.

Ik ben er nog niet echt uit,hoewel ik de plaat toch zeker al een volle week redelijk vaak voorbij heb horen komen.

Als geheel album komt het bij mij wat doods over,als ik het daarop zou afrekenen kom ik in mijn beoordeling niet hoger dan 2 sterren.

Soms heb je albums ,die als geheel mij niets doen,maar waarbij de nummers afzonderlijk een heel ander beeld bij mij naar binnen brengen.Dit is zo'n album in mijn beleving.

Ga ik daar twee sterren aanhangen doe ik het gebodene tekort,want afzonderlijk raken de nummers misschien wel.

Het is misschien een ietwat rare manier van beoordelen,maar zo ervaar ik het nu eenmaal.
Ik ga er nog op terugkomen.

Voor mij is deze nieuwe 'I Forget where we were' van Ben Howard dé verrassing van het najaar. Ben Howard kende ik voor dit album alleen maar van zijn leuke singles op de radio. Maar door het uitstekend nummer 'End of The Affair (prachtige Foals outro wat mij betreft ) héél erg benieuwd geworden naar dit album.

En weg zijn de vriendelijke radiohits (en dat kan ik alleen maar toejuichen ), die hebben nu plaats gemaakt voor diepgaande, majestueuze, maar ook sombere composities die als het ware intraveneus toegediend worden .

Favorieten zijn 'Evergreen' 'conrad' 'All is now harmed' 'Time is dancing' en de prachtige opener 'Small Things' Maar echt donker wordt het album nu ook niet. Ik denk toch dat Ben Howard fans zal verliezen die graag hits horen zoals 'only love'. en 'keep your head up' Maar mijn nieuw zieltje heeft Ben Howard er alleszins bij gewonnen! Ik gok dat 'rivers in your mouth een hitje wordt Voor mij voorlopig een enthousiaste 4,5...

Bedankt voor je toelichting Twinpeaks. Veel plezier met luisteren.

Ik heb dit album nu een paar luisterbeurten gegund. Het is duidelijk een groeiplaat. De eerste paar keer had ik er niks mee, nu begin ik langzaamaan te begrijpen waarom het zo'n hoog gemiddelde heeft. Ik houd het voorlopig even op 4*

End Of The Affair is wel het hoogtepunt van het album mijns inziens

Wat heeft het voor zin om te stemmen op een album wat ik niet vaak genoeg gehoord heb?!