Ben Howard - I Forget Where We Were (2014)

Ik vind dit een hele lastige, goede songs maar toch vind ik ze allemaal vrij veel op elkaar lijken. Er zijn vergeleken het eerste album van Ben Howard ook veel meer effectener in gegooid, vooral voor de gitaar. Dit interesseert mij minder dan echt dat lekkere rauwe akoestische gitaar sound. Deze effecten zorgen ervoor dat de melodielijnen heel lang door galmen en de melodie er uiteindelijk in mijn mening er minder uitkomt. In positieve zin, geeft het wel meer sfeer mee, zoals in Evergreen. I forgot where we were (lied) is dan een voorbeeld waar ik het uiteindelijk had weggelaten.

I Forgot where we were is uiteindelijk een goede wegdommel plaat en als die effecten het enige is waarover ik kan zeiken is dat ook een positief puntje. We hebben nu twee interessante kanten van Ben Howard gezien en mijn voorkeur gaat uit naar zijn eerste plaat, kwestie van smaak. Rivers in your mouth heeft trouwens precies datzelfde opzwepende tempo als Keep Your Head Up.

Voorlopig krijgt het van mij een 3.5 na een paar luisterbeurten.

Het tweede album van Ben Howard, Ik vind het een sterk en toch ook wel een afwisselend album. Ik kan me ook niet vinden in de kritiek dat de nummers te veel op elkaar lijken. Ik kon mijn aandacht in ieder geval vast houden van het begin tot het einde van de plaat.

Het album begint erg sterk met Small things en het opzwepende Rivers in your mouth. Vooral de laatste twee minuten van dit nummer zijn erg fijn en doe mij een beetje denken aan het geluid van Radiohead in In Rainbows. Na de titeltrack zakt het album een beetje in met de akoestische nummers In Dreams en She Treats me Well. Hoewel ik dit de minste nummers vind op dit album, zijn ze ook zeker weer niet slecht. Het zorgt daarnaast ook voor de nodige afwisseling waar ik het eerder over had.

Hierna volgt in mijn ogen het sterkste blok van dit album met achtereenvolgens Time is dancing, Evergreen en End of the affair. Deze nummers sluiten perfect op elkaar aan en zorgen er echt voor dat je in een bepaalde vibe komt die eindigt met de uitbarstingen in End of the Affair. Er wordt echt een prachtige duistere sfeer gecreëerd en de achtergrondgeluiden in dit blok doen mij geregeld denken aan Sigur Ros.

Hierna volgt het iets luchtigere Conrad om even op adem te komen. All is now harmed is echt een fantastische afsluiter, wat een opbouw zit er in dit nummer!

Conclusie: een zeer goede sombere plaat van een constant hoog niveau, zonder echte uitschieters of tegenvallers. Hoewel het geen nummers bevat met hitpotentie blijven de meeste refreintjes toch lang in je hoofd hangen.

De singer-songwriter Ben Howard brak in 2011 door bij het Nederlandse publiek met de single Keep Your Head Up van het debuutalbum Every Kingdom. Daarna ging het snel met de carrière van de pas 27-jarige Engelsman. Zo stond hij op vele festivals zoals T in the Park in Schotland en op Pinkpop in Nederland. Drie jaar na dato verschijnt zijn tweede album I Forget Where We Where.

Het album opent met grauwe tonen die je de duisternis invoeren. Op Small Things voelt het alsof de wereld ten onder gaat en lijkt de liefde verder weg dan ooit. De sfeer wordt met de toevoeging van elektronica en effecten naar een dieper dal gebracht. De muziek verweeft zich door het nummer heen met de teksten en wordt opgevoerd met schelle gitaartonen. Na de sterke opening vervolgen we onze weg met Rivers in Your Mouth, een nummer dat veel gelijkenissen kent met de muziek van zijn eerste album. Ritmische muziek waarbij met diepzinnige teksten een moeilijke relatie wordt weergegeven. De gitaren klinken opnieuw rauw en laten de duisternis over je heen komen.

Het titelnummer I Forget Where We Were brengt emoties aan de vlakte, die Ben met zijn hoge tonen op weet te dringen. Gedachten lijken weg te stromen en de plaats van de liefde lijkt te verdwijnen. Waar zijn we gebleven vraagt Ben zich af, kunnen we nog terug naar hoe het ooit was. Gitaargeluiden vormen zich op het ritme en laten je meevoeren op de verschillende muzikale intermezzo’s.

Hello love, my invincible friend
Hello love, the thistle and the burr
Hello love, for you I have so many words
But I, I forget where we were

In Dreams vormt zich rondom een gitaar riedeltje waarbij de drums opzwellen. De eenzaamheid overheerst in de dromen waarbij het moelijk lijkt om terug op de wereld te komen. Een rustig akoestisch liedje waarbij je wordt meegenomen door de violen op de achtergrond. Met She Treats Me Well vervolgen we ons in de rustige sferen en vinden we de liefde terug. Zorgen zullen er altijd zijn maar de positiviteit is voelbaar.

Time Is Dancing bouwt zich rustig op in klanken die je laten meevoeren in de verliefdheid. De passie schiet door het nummer heen maar het enige wat telt is rustig samen zijn en een weg dansen door de wereld. De muziek sijpelt af en toe weg in langdurig brommen om terug te keren naar de sferische klanken. Op Evergreen gaat Howard terug naar het grauwe geluid en wordt de stemming weer somberder. De donkere klanken zwellen opnieuw aan en wat ooit geliefd was is er niet meer.

Take me back through the catacombs, I am tempted by the love
Blue stars against my only skin, I have never been so cold
Looking around I see memories, what it was, oh, what it was
There in the lights you said something but I can’t remember what

Het einde komt langzaam inzicht door de lange muzikale opening op End of the Affair. De relatie is over en het is pijnlijk om te zien dat ze er met iemand anders vandoor gaat. Gedachten zijn nog niet vervlogen en de klanken worden grauwer. De regen komt langzaam uit de hemel en het dondert in de verte. Instrumentatie ten top met muzikale afwisselingen en versnellingen door het nummer heen. Drums die opdoemen, en gitaren en baslijntjes die emoties oproepen. Ben roept het uit dat ze er maar vandoor moet gaan want alles gaat eraan kapot. Het eindigt in een muzikale en emotionele climax.

Gitaarklanken van een zonnig karakter vormen het geluid op Conrad. De situatie in je leven is gewijzigd maar de gevoelens blijven terugkomen, en gedachten schieten door je heen. De mooie momenten van een vervlogen liefde weten zich in emoties om te zetten. Op het einde neemt de muziek weer de overhand en worden we weggedreven naar het slotnummer All Is Now Harmed. De weergalmende drums weven zich in de sferische tonen van gitaren die langzaam aan in volume toe nemen. De emoties lopen opnieuw hoog op en het nummer wordt krachtiger bij de seconde. Is er nog hoop? Wie zal het zeggen, Ben ziet in ieder geval nog wel een teken van positiviteit.

Ben Howard weet de relatie tussen folkische sferen en invloeden vanuit de indie sterk te combineren door het album heen. Muzikale invloeden zijn goed hoorbaar maar vormen nergens een botsing met de muziek van Ben. Je komt op het album in een emotionele rollercoaster terecht waarbij langdurige muzikale gedeeltes de gevoelens versterken. Sferen gaan vanuit het diepe duister naar lichtpuntjes aan de horizon, maar de toon blijft vrij somber. Howard legt zijn persoonlijke emoties bloot en weet deze muzikaal gezien perfect te ondersteunen. Dit vormt een krachtig en emotioneel beladen geheel, waarmee het album zich in de top van dit jaar nestelt.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik heb dit album nu een paar luisterbeurten gegund. Het is duidelijk een groeiplaat. De eerste paar keer had ik er niks mee, nu begin ik langzaamaan te begrijpen waarom het zo'n hoog gemiddelde heeft. Ik houd het voorlopig even op 4*

End Of The Affair is wel het hoogtepunt van het album mijns inziens

Het lijkt wel alsof Ben Howard het er om doet. Eind van het jaar staat hij 3 dagen achter elkaar in de HMH, in plaats van 1x in de Ziggo Dome. Twee jaar geleden deed hij hetzelfde trucje, maar dan met Paradiso vullen in plaats van de HMH. Het lijkt er op alsof hij bewust zijn eigen tempo kiest waarin hij wilt groeien. Een nobel streven natuurlijk, alleen moet je dan niet een album als Every Kingdom uitbrengen. Dat album bombardeerde hem 3 jaar geleden ineens tot beroemdheid waar iedereen een mening over had. En dat blijf je dan ook houden bij je tweede album natuurlijk: iedereen vindt er wel iets van. En dan kan ik natuurlijk niet achter blijven.

Small Things begint in ieder geval een stuk duisterder dan we van Every Kingdom gewend zijn. Rustige drums, veel gitaar-effecten en de mooie stem van Howard. Niet langer het hoopvolle van het vorige album, maar meer in de lijn van de Burgh Island EP. Een exemplarisch voorbeeld hiervan is in de lyrics te vinden: is the world gone mad, or is it just me? Rivers In Your Mouth is wel meer in de stijl van het vorige album. Wat hier nog extra opvalt zijn de vele effecten op de gitaar in dit nummer. Waar het gitaar-geluid op het vorige album nog vooral het rauwe akoestische geluid was, zijn hier veel meer effecten gebruikt die de melodie doet 'uitsmeren'. Noten worden langer aangehouden waardoor het nummer traag aanvoelt (niet negatief trouwens). Op In Dreams komt weer de akoestische gitaar erbij, wat ik persoonlijk toch een stuk liever hoor dan zijn elektrische spel. Howard is namelijk zeer begenadigd op de gitaar, wat tot nu toe een beetje verbloemd werd door alle effecten. De rest van het nummer doet me niet zo heel veel, ondanks de toevoeging van strijkers. Op Evergreen weten de effecten me echter voor het eerst echt positief te verrassen. De echo in het nummer laat het grootst en tegelijk erg leeg klinken. In combinatie met het toffe gitaar spel een gouden combinatie. En Evergreen wordt gelijk opgevolgd door End Of The Affair, in mijn ogen het hoogtepunt van het album (en gelijk het langste nummer). Een stemmig, rustig begin wat heerlijk opbouwt naar de toffe climax aan het eind, met steeds meer emotie in zijn stem, opbouwende drums en ruigere gitaren.

Een album dat dus een stuk lastiger te doorgronden is dan zijn debuut. Het is minder pop en minder hoopvol dan zijn vorige album, en volgt wat dat betreft meer de lijn van de Burgh Island EP. Ben Howard gaat wat dat betreft zeker niet voor de makkelijke weg door een Every Kingdom 2 te maken. Twee behoorlijk verschillende albums dus, waarbij deze qua hit-potentie het een stukje lastiger gaat krijgen. Maar de kwaliteit is er zeker weer.

Pat-sounds: Ben Howard - I Forget Where We Were (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ben Howard - I Forget Where We Were - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mijn relatie met de muziek van Ben Howard is tot dusver uiterst moeizaam. Dat heeft alles te maken met de single waarmee de Britse muzikant ruim drie jaar geleden doorbrak. Keep Your Head Up heeft me nooit iets gedaan, doet me niets en gaat me ook nooit iets doen. Dat kan gebeuren, maar op een of andere manier staat, of beter gezegd stond, het mijn waardering voor de muziek van Ben Howard in de weg.

Zijn debuutalbum Every Kingdom liet ik vanwege de zeurderige single lang liggen, tot ik er achter kwam dat het debuut van Ben Howard veel meer was dan het debuut van de zoveelste Britse folkie.

Every Kingdom deed me afwisselend denken aan de platen van legendarische folkmuzikanten als Nick Drake, Tim Buckley en John Marty en dat zijn platen die ik reken tot de parels in mijn platenkast. Every Kingdom, dat me hiernaast deed denken aan David Gray maar dan zonder de elektronische injectie, smaakte absoluut naar meer, maar toen dat meer een aantal weken geleden verscheen dacht ik bij Ben Howard toch weer onmiddellijk aan die single van een paar jaar geleden en liet ik I Forget Where We Were op de stapel liggen.

Daar heb ik inmiddels spijt van, want de tweede plaat van Ben Howard is een hele sterke plaat. Het is een plaat met vooral ingetogen songs, die opvallen door de bijzondere instrumentatie, de mooie en bijzondere vocalen en de bijna desolate sfeer.

De instrumentatie is donker en dreigend met breed uitwaaiende gitaren en dat is een instrumentatie die prima past bij de stem van Ben Howard die in vocaal opzicht duidelijk is gegroeid. Ben Howard sluit nog altijd aan bij de muziek van de hierboven genoemde voorbeelden, maar heeft, veel meer dan op Every Kingdom, zijn eigen geluid.

Het is een geluid waarin de toch behoorlijk toegankelijke luisterliedjes van zijn debuut plaats hebben gemaakt voor groots klinkende songs. Dat klinkt misschien wat tegenstrijdig met de eerdere bewering dat de nieuwe plaat van Ben Howard vooral ingetogen klinkt, maar dat is het niet. In de songs op I Forget Where We Were domineren ingetogen klanken, maar ze zijn zo donker en wijds dat de impact maximaal is. Heel af en toe mogen de gitaren voorzichtig exploderen, maar hier tegenover staan uiterst ingetogen passages waarin Ben Howard de grootse vlaktes weer verruild voor navelstaren.

Ben Howard wist met Every Kingdom een breed publiek achter zich te scharen en had dit moeiteloos kunnen consolideren door met Every Kingdom 2 op de proppen te komen. Ben Howard heeft dit niet gedaan en heeft als altijd moeilijke tweede plaat een behoorlijk moeilijke plaat opgeleverd. Het is een plaat met lange tracks die het de luisteraar eigenlijk nergens makkelijk maken.

Het is een plaat waarvoor je moet gaan zitten, maar vervolgens is het een plaat om intens van te houden. Het is een plaat waar je tegen moet kunnen, want wat is het donker, maar als je er tegen kan is het muziek van een enorme schoonheid en intensiteit.

Ik begon met net zoveel weerstand aan beluistering van I Forget Where We Were als een kind dat voor het eerst spruitjes moet gaan eten, maar de tweede plaat van Ben Howard blijkt een prachtplaat die ook nog eens steeds beter wordt. Ik beloof hierbij plechtig dat ik Ben Howard nooit meer zal associëren met zijn eerste single, maar herinner me vanaf nu een fraai debuut en een nog veel mooiere opvolger. Het is een opvolger die veel meer respect verdient dan de plaat tot dusver krijgt, want ik ben zeker niet de enige met een verkeerd beeld van Ben Howard. Erwin Zijleman

Zo vaak zie je het andersom: artiesten die muziek maken met passie, per ongeluk een hit scoren en daarna alleen maar commerciele rommel maken om vooral hun eigen portemonnee te blijven sponsoren. Hoe anders is dat bij Ben Howard. Ook ik kende deze man alleen van de kapot gedraaide ietwat saaie hit Keep Your Head Up en heb daarom dit album lekker links laten liggen. De versie van Sandra van Nieuwland vind ik dan wel weer prachtig, maar dat terzijde.

Maar op een gegeven moment kon ik niet meer om het hoge gemiddelde heen op MuMe en de lovende recensies bleven aanhouden. Dat wekt op z'n minst een gezonden dosis nieuwsgierigheid. Daarop het album besteld bij CDWOW (uiteraard weken gewacht) en sindsdien bijna non-stop in de speler gehad.

Ik herken me in het lijstje vergelijkbare artiesten wat erwinz opsomt en de kille desolate sfeer die Ben Howard weet neer te zetten op dit oprechte album.

4,0* voor een van de betere platen van dit jaar.

Ben Howard's debuutalbum was lang niet zo'n makkelijke plaat als de singles Keep Your Head Up en The Fear doen vermoeden. Je mag gerust zeggen dat Every Kingdom een blij vlagen behoorlijk ontoegankelijk album is, met gevoelige en diepgaande folk voor echte liefhebbers.
Op I Forget Where We Were staan geen nummers meer ook maar een kleine kans hebben op commercieel succes. Een opvallende keuze waar ik veel respect voor heb. Ben Howard kiest voor de muziek, niet voor het geld (al zal hij ook met dit album en bijbehorende tour genoeg geld verdienen, maar dat terzijde).

Even over de muziek zelf: die is erg goed. De composities zijn vooral ontzettend boeiend. Veel melodielijnen die op het eerste gehoor niet lekker lijken te lopen blijken na verloop van tijd ineens briljante vondsten. De teksten gaan (voor zover ik het heb gehoord) allemaal over de liefde, maar waar hij over zingt maakt me eigenlijk niets uit. Alles wat hij zingt klinkt oprecht én bloedmooi en dat zorgt ervoor dat ik deze muziek zo goed vind, niet de teksten.

Het middenstuk van dit album (van In Dreams tot en met Evergreen) vind ik duidelijk het minst interessant. Vorige week had ik het nog saai durven noemen, nu niet meer. Langzaam maar zeker ga ik ook deze nummers prachtig vinden. Het beste materiaal staat echter aan het begin en eind.
Rivers in Your Mouth is het vlotste nummer en zou daardoor misschien nog het beste op Every Kingdom gepast hebben. Dit nummer zou goed als opfrisser gebruikt kunnen worden na een aantal zwaarder op de maag liggende liedjes, maar dat is hier niet gebeurd. Ook na het eveneens mooie, maar complexere Small Things valt dit nummer goed op zijn plaats.
Conrad en All Is Now Harmed zijn de twee uitsmijters van het album. Conrad is gevoelig en liefdevol, All Is Now Harmed is juist erg intens en emotioneel. Wanhoop klinkt door in de muziek en in Ben's stem. Ik heb me nog niet echt in de songtekst verdiept, maar dit nummer weet me echt te raken. Een beter slotstuk had ik me niet voor kunnen stellen.

De muziek van I Forget Where We Were zou live wel eens ontzettend mooi kunnen zijn, vooral in een klein zaaltje. Dat zal waarschijnlijk nooit meer gaan gebeuren, maar hopen kan altijd.

Dat had ik ook direct bij het uitkomen van het album Broem. Als is dat inmiddels wel wat afgezwakt en heeft Howard een meer eigen identiteit gekregen met zijn 'nieuwe' sound.

Howard komt met een interessant vervolg op zijn 'popdebuut'. Hij had zichzelf uiteraard al verraden met zijn EP 'The Brugh Island' uit 2012. Het heeft nog tamelijk lang geduurd voordat hij tevreden was over zijn vervolgstap. Of heeft hij wellicht bewust de tijd genomen voor de overstap naar een meer diepere laag in zijn muziek. Hoe dan ook; respect voor Howard dat hij geen nummers van zijn (goed ontvangen) EP klakkeloos heeft overgenomen op dit volwaardige album.

'I Forget Where We Were' is qua sound totaal anders dan zijn debuut 'Every Kingdom'. Al hebben beide albums in mijn beleving toch één grote overeenkomst. Beide albums zijn erg homogeen. Het lijkt allemaal net wat teveel op elkaar. Op opbouw van de nummers en de manier waarop het wordt gebracht. Een ervaring die ik ook had bij 'Every Kingdom'. Het duurde erg lang voordat ik de nummers uit elkaar kon houden. En tegen de tijd dat me dat was gelukt, had de plaat z'n magie alweer verloren. En dat dreigt nu weer te gebeuren. Vrijwel elk nummer heeft eenzelfde opbouw (met name de wijze van zingen). Het ontbreekt aan dynamiek. Het kenmerkende fingerpicking. Howard beheerst die techniek heel erg goed, dat weer ik. Maar dit dreigt op het album door te slaan naar een kunstje. Mooi als geheel maar nummers zijn te weinig onderscheidend. En omdat het allemaal veel op elkaar lijkt kan ik moeilijk favoriete nummers benoemen. Op 'End of the Affair' na dan

Nu klink ik wellicht heel negatief, maar zo is het niet bedoeld. Is gewoon een erg goed album, maar er zijn dit jaar betere gemaakt. En hierboven een poging/ mijn redenen waarom ik het album niet in mijn persoonlijke top 10 heb staan.

Dat keep your head up liedje vind ik nogal stupid, Een mijn vele dochters vindt dat geweldig en is ook fan van Ed Sheeran. Mijn vrouw vindt dat ook een leuk liedje en die houdt verder van P!nk en Mickey Mouse muziek.. En Damion Rice vind ik definitief geen fluit aan.

Tot zover de associaties die ik had toen ik dit plaatje in mijn bezit kreeg.

Nou, met bovenstaande heeft het niets te maken. Die Ben maakt wat mij betreft een van de mooiste platen van 2014. Dat hij zelf nog weigert dat stomme liedje te spelen doet zijn geloofwaardigheid stijgen. Mijn dochter is klaar met Ben en zet haar geld op Ed en m'n vrouw weet niet eens meer wie keep your head up ook al weer zong.

Ben is goed bezig. Wat zeg ik.....heel goed bezig

Goede opvolger van Every Kingdom. Ook deze plaat staat bij mij op 3,5*. Ben Howard vind ik een fijne artiest, maar op plaat verlies ik regelmatig mijn aandacht. Mooie gitaarcomposities, en de zang is ook uitstekend, maar veel liedjes vind ik niet bovengemiddeld interessant. Op I Forget Where We Were is Howard duidelijk gegroeid: zo heeft hij met het titelnummer een uiterst boeiend nummer neergezet dat het ook in de hitlijsten goed zou kunnen doen. Nog iets sterker vind ik de uiterste klapper van dit album: End of the Affair. Schitterende opbouw, die uitmondt in fijn muzikaal geweld. Bij de rest van de nummers val ik echter regelmatig terug in de minpunten van Every Kingdom: zo ongeveer de helft van deze plaat vind ik tamelijk saai. Dan kan het goed gezongen en muzikaal uitstekend zijn, verder doet het mij niet enorm veel. Wel heb ik het idee dat deze plaat een groeier is. Zo vond ik de combi van Conrad en All Is Now Harmed, twee rustige nummers aan het einde, al erg mooi. Andere nummers, zoals Small Things, In Dreams en Evergreen, doen mij nog nagenoeg niets.
Een ruime 3,5*, met ruimte voor meer.

5*

Hij staat al een tijdje op 4,5*, nu heb ik hem eindelijk maar eens verhoogd naar 5*. Hij komt zelfs in de buurt van m'n top 10. Voor mij is dit absoluut één van de beste albums ooit gemaakt.

Het zit hem in zoveel dingen. Enerzijds de sterkte van alle nummers, maar toch ook de kracht als geheel. Enerzijds het simpele, maar toch ook de gelaagdheid die er telkens in zit. Enerzijds de rust die de plaat uitstraalt, maar toch ook de ondergrondse spanning die er steeds in zit. En ga zo maar door.

Het titelnummer is voor mij het beste nummer op de plaat, gevolgd door de opener. Ik ben blij dat ik maar 2 favorieten hoef aan te duiden, want voor een derde is er veel te veel keuze.

Hoewel ik de opvolger ook zeker niet slecht vind, heeft Ben Howard met deze plaat voor mij z'n absolute meesterwerk afgeleverd.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Ik link de naam van Ben Howard aan de hit Keep Your Head Up. Verder me nooit verdiept in zijn muziek. Dit is toch wel erg mooie muziek. Fijne sfeervolle luistermuziek. Gedegen opgebouwde nummers met de nodige melancholie, de nodige weemoedigheid. De stem van Howard is heel erg mooi, de begeleiding smaakvol. Dit is toch weel mooie ontdekking op deze reis te noemen. Dit gaat 100% zeker nog vaker op staan.